Το θέμα δεν είναι απλώς αλιευτικό. Δεν είναι ζήτημα «τοπικό». Είναι ζήτημα εθνικής κυριαρχίας, κοινωνικής δικαιοσύνης και θεσμικής νομιμότητας. Στην καρδιά του Αιγαίου, μέσα σε ελληνικά ύδατα, έχει στηθεί ένα καλοκουρδισμένο σύστημα που επιχειρεί να διώξει τους Έλληνες από τη δουλειά τους, από τον τόπο τους και, τελικά, από τη θάλασσά τους.
Ο κύριος Μπουρτζάλας, δικηγόρος επί 44 χρόνια, μίλησε με ονόματα, έγγραφα, αποφάσεις και στοιχεία που εκθέτουν μια ολόκληρη κρατική μηχανή. Αυτά που ξεδιπλώνονται δεν είναι απλές αυθαιρεσίες. Είναι μια συντονισμένη επιχείρηση εξώθησης των τελευταίων αληθινών ανθρώπων της θάλασσας: των Ελλήνων αλιέων.
Έτσι ξεκίνησε ο διωγμός
Τέσσερις μηχανότρατες, που επί δεκαετίες ψαρεύουν νόμιμα πάνω από τα δύο ναυτικά μίλια, όπως προβλέπει η υπουργική απόφαση του 2003, έγιναν ξαφνικά στόχος ενός παράλογου και παράνομου πολέμου.
Οι οικογένειες αυτές —δύο ηλικιωμένα αδέλφια γύρω στα 80, τα παιδιά και τα εγγόνια τους, 30 εργαζόμενοι συνολικά— ζουν από αυτή τη δουλειά. Τροφοδοτούν την ελληνική αγορά με φθηνά ψάρια, στηρίζουν την τοπική κοινωνία, και μάλιστα έχουν και περιβαλλοντικό έργο, αφού καθαρίζουν τον βυθό και παραδίδουν τα πλαστικά σε συνεργαζόμενο φορέα.
Και όμως, όπως αποκάλυψε ο κ. Μπουρτζάλας, η παραμονή της έναρξης της αλιευτικής περιόδου, 30 Σεπτεμβρίου 2025, μετατράπηκε σε νύχτα πραξικοπήματος:
Ο Λιμενάρχης Σκιάθου εξέδωσε μέσα στα μεσάνυχτα μια παράνομη απόφαση καθολικής απαγόρευσης αλιείας, χωρίς οριοθέτηση, χωρίς αιτιολογία, χωρίς νομιμότητα.
Με μια μονοκονδυλιά, προσπάθησαν να «καταργήσουν» ό,τι η ελληνική νομοθεσία επιτρέπει εδώ και δεκαετίες.
Οι αλιείς συνέχισαν γιατί ήταν νόμιμοι. Και τότε άρχισε το κυνηγητό: πρόστιμα, απειλές με μηνύσεις, απειλές με αυτόφωρα, παρενοχλήσεις. Αλλά αυτό ήταν μόνο η αρχή.
Οι ΜΚΟ μπαίνουν στο παιχνίδι και αναλαμβάνουν ρόλο κράτους
Δύο αλλοδαπές ΜΚΟ, με έδρα Ολλανδία και Γενεύη, εμφανίστηκαν στην Αλόννησο πριν λίγα χρόνια. Πρόκειται για τις Sea Shepherd και Ίδρυμα Θάλασσα.
Και, ως εκ θαύματος, τους δόθηκε ρόλος χωροφύλακα στο Θαλάσσιο Πάρκο Βορείων Σποράδων. Με δικά τους σκάφη, με γερμανικές σημαίες, με πειρατικά εμβλήματα, περιπολούν τους ελληνικούς θαλάσσιους χώρους σαν να τους ανήκουν.
Και όλα αυτά, όχι αυθαίρετα, αλλά με υπογραφές Ελλήνων υπουργών.
Σύμφωνα με τα μνημόνια συνεργασίας που παρουσίασε ο κ. Μπουρτζάλας, υπογράφουν:
- Κώστας Σκρέκας, πρώην Υπουργός Περιβάλλοντος
- Γιάννης Πλακιωτάκης, πρώην Υπουργός Ναυτιλίας
- Στελέχη του ΟΦΠΕΚΑ
- O εφοπλιστής Κωνσταντίνος Απόδιακος, επικεφαλής του Ιδρύματος «Θάλασσα»
Οι υπογραφές αυτές επιτρέπουν σε ξένες ΜΚΟ να ελέγχουν ελληνική θάλασσα, να καταγράφουν κινήσεις σκαφών, να αναφέρουν πολίτες στο λιμενικό, να περιπολούν 24/7, να επιβάλλουν ουσιαστικά περιορισμούς.
Και το λιμενικό; Όπως είπε ο κ. Μπουρτζάλας, το λιμενικό «απέχει». Εκτελεί εντολές της ΜΚΟ. Και ομολογεί ότι υπάρχουν πολιτικές παρεμβάσεις που το εμποδίζουν να δράσει ως ελληνικός κρατικός φορέας.
Το πάρκο γίνεται εισπρακτικό “διόδιο” και κανείς δεν ξέρει πού πάνε τα χρήματα
Το πιο εξοργιστικό κομμάτι είναι ότι ο ΟΦΠΕΚΑ, ο Οργανισμός Φυσικού Περιβάλλοντος, έχει επιβάλει εισιτήριο περίπου 100 ευρώ την ημέρα σε κάθε ιδιωτικό σκάφος που περνάει από το πάρκο.
Και φυσικά κανείς δεν ενημερώνει:
- Πού πάνε τα χρήματα;
- Ποιος τα διαχειρίζεται;
- Ποιον ακριβώς υπηρετεί αυτό το οικονομικό μοντέλο;
Το μόνο βέβαιο είναι ότι οι Έλληνες πολίτες πληρώνουν για να κάνουν μπάνιο στα νερά της ίδιας τους της χώρας, ενώ οι ΜΚΟ απολαμβάνουν προνόμια που δεν έχει ούτε το ελληνικό λιμενικό.
Ναρκωτικά, κλεμμένες εικόνες και ασύλληπτα ερωτήματα
Το πιο συγκλονιστικό σημείο της συνέντευξης ήταν το εξής: Στο νησί Πιπέρι, όπου οι Έλληνες απαγορεύεται να πλησιάσουν σε ακτίνα τριών μιλίων, βρέθηκαν 1,2 τόνοι ναρκωτικά συσκευασμένα μέσα σε σπηλιά. Ποιος τα έβαλε; Ποιος μπήκε; Γιατί δεν το είδε η κάμερα που – όπως είπαν οι ΜΚΟ – επιτηρεί το νησί; Πώς γίνεται να μην εντοπίστηκε τίποτα από δορυφόρους;
Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Στο εκκλησάκι του νησιού, όπου οι ψαράδες είχαν προσφέρει 70 εικόνες μέσα σε 80 χρόνια, σήμερα δεν υπάρχει ούτε μία. Όλες εξαφανισμένες.
Και ενώ οι Έλληνες αλιείς απειλούνται με κατασχέσεις και πρόστιμα αν πλησιάσουν, άλλοι μπαινοβγαίνουν ανενόχλητοι.
Τα ερωτήματα είναι ανατριχιαστικά. Οι σιωπές ακόμη πιο ένοχες.
Το πολιτικό σύστημα σιωπά αλλά η υπόθεση πλέον ανοίγει
Ο κ. Μπουρτζάλας έχει ήδη καταθέσει μηνύσεις κατά:
- του Γενικού Γραμματέα του Υπουργείου Ενέργειας
- του Λιμενάρχη Σκιάθου
- της Διευθύντριας του ΟΦΠΕΚΑ
- και κάθε άλλου εμπλεκόμενου
Και όπως αποκάλυψε, η εισαγγελική έρευνα έχει ξεκινήσει και δεν μπήκε στο αρχείο. Η υπόθεση τραβιέται μέχρι ευρωπαϊκά δικαστήρια.
Γιατί εδώ δεν μιλάμε για λάθος. Μιλάμε για ξεπούλημα. Για μαφιόζικες πρακτικές με θεσμική κάλυψη. Για ξένα συμφέροντα που πατούν στην ελληνική θάλασσα με ελληνικές υπογραφές.
Η μάχη δεν αφορά μόνο την Αλόννησο, αφορά όλη την Ελλάδα
Όπως τόνισε ο καλεσμένος, το ίδιο μοντέλο προωθείται σε όλα τα θαλάσσια πάρκα.
Ο στόχος είναι ξεκάθαρος:
- Να φύγουν οι Έλληνες αλιείς
- Να αδειάσει το Αιγαίο από ελληνική παρουσία
- Να δημιουργηθούν «ουδέτερες» ζώνες ελέγχου
- Να αναλάβουν ξένα ιδρύματα, ξένοι χρηματοδότες, ξένες ΜΚΟ
Και παράλληλα, η κυβέρνηση σιωπά. Οι αρμόδιοι υπουργοί υπέγραψαν. Και οι τοπικοί άρχοντες κάνουν πλάτη.
Ήρθε η ώρα να μιλήσει ο ελληνικός λαός
Το άρθρο αυτό δεν είναι καταγγελία. Είναι κραυγή.
Είναι το χρέος μας απέναντι σε ανθρώπους που ζουν από τη θάλασσα, που δεν έφυγαν ποτέ από τον τόπο τους, που υπηρετούν την Ελλάδα χωρίς να το διαφημίζουν.
Η υπόθεση της Αλοννήσου δεν είναι απλώς μια διαμάχη για την αλιεία.
Είναι σύγκρουση δύο κόσμων: Του ελληνικού κόσμου που θέλει την πατρίδα του ζωντανή. Και του παγκόσμιου πλέγματος που θέλει μια Ελλάδα αδύναμη, παραδομένη, εκχωρημένη.
Ο Γρηγόρης Σερέτης το είπε ξεκάθαρα στον αέρα:
«Αυτά δεν είναι απλά λάθη. Αυτά είναι εγκλήματα εναντίον του ελληνικού λαού.»
Και από σήμερα, όλοι ξέρουμε περισσότερα.
Και όλοι έχουμε ευθύνη.
