Ας το πούμε καθαρά: η Ελλάδα είναι ένα αμάξι. Ένα αμάξι παλιό, κακοσυντηρημένο, χρεωμένο, με δάνεια πάνω στο καπό, με ΚΤΕΟ που περνάει μόνο με «λάδωμα» και με οδηγούς που αλλάζουν συνεχώς, αλλά κανείς δεν κάθεται να το φτιάξει πραγματικά.
Το αμάξι αυτό κάποτε ήταν γερό. Δεν ήταν πολυτελές, αλλά πήγαινε. Είχε μηχανή, είχε καύσιμο, είχε κατεύθυνση. Σήμερα; Το μοτέρ χτυπάει, τα λάστιχα είναι φαλακρά, το τιμόνι τρέμει και στο ταμπλό αναβοσβήνουν κόκκινα λαμπάκια. Κι αντί να σταματήσουν στην άκρη, να σηκώσουν το καπό και να δουν τι φταίει, οι κυβερνώντες πατάνε γκάζι και λένε στον κόσμο: «Όλα πάνε καλά, είναι ιδέα σας».
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο ότι το αμάξι χαλάει. Το πρόβλημα είναι ότι το πληρώνει μόνο ο συνοδηγός. Ο απλός πολίτης. Ο εργαζόμενος. Ο αγρότης. Ο συνταξιούχος. Αυτός βάζει βενζίνη με 2 ευρώ το λίτρο, πληρώνει τέλη κυκλοφορίας, ασφάλεια, σέρβις, φόρους, διόδια. Και στο τέλος, όταν το αμάξι μείνει, του λένε ότι φταίει ο ίδιος που δεν το πρόσεχε.
Οι ίδιοι άνθρωποι που διέλυσαν το όχημα, έρχονται μετά ως «σωτήρες» να σου πουλήσουν… καινούριο. Με leasing. Με επιδότηση-παγίδα. Με μπαταρία που δεν φορτίζει. Με τεχνολογία που δεν αντέχει ούτε στο πρώτο χαλίκι του χωριού. Και φυσικά, χωρίς να σε ρωτήσουν.
Γιατί το πρόβλημα δεν είναι το αμάξι. Το πρόβλημα είναι ποιος κρατάει το τιμόνι.
Χρόνια τώρα, στο τιμόνι κάθονται άνθρωποι που δεν έχουν οδηγήσει ποτέ τους στην πραγματική ζωή. Δεν έχουν μείνει από βενζίνη στο δρόμο. Δεν έχουν πληρώσει από την τσέπη τους ανταλλακτικά. Δεν έχουν δει τον μισθό να τελειώνει πριν τελειώσει ο μήνας. Οδηγούν με κρατικό καύσιμο, με υπηρεσιακά οχήματα, με συνοδείες και με ασυλία. Και δίνουν εντολές σε έναν λαό να «σφίξει το ζωνάρι», ενώ εκείνοι ούτε καν ζώνη δεν φοράνε.
Κάποτε, το αμάξι ήταν ελευθερία. Σήμερα είναι φόβος. Φόβος μην χαλάσει. Φόβος μην σε γράψουν. Φόβος μην στο κατασχέσουν. Φόβος μην σου το πάρει η τράπεζα. Φόβος μην δεν περάσει ΚΤΕΟ επειδή άλλαξαν τον κανονισμό χθες το βράδυ. Φόβος μην δεν μπαίνεις στο κέντρο. Φόβος μην δεν έχεις το σωστό αυτοκόλλητο.
Και όλα αυτά στο όνομα της «προόδου».
Αλλά ποια πρόοδος; Όταν το αμάξι του Έλληνα γίνεται πολυτέλεια; Όταν το χωριό αδειάζει γιατί δεν συμφέρει ούτε να μετακινηθείς; Όταν ο νέος δεν μπορεί να αγοράσει ούτε μεταχειρισμένο χωρίς να μπει σε χρέος δεκαετίας; Όταν η μετακίνηση, που είναι βασικό δικαίωμα, μετατρέπεται σε προνόμιο;
Το κράτος φέρθηκε στο αμάξι όπως φέρθηκε και στη χώρα: Το φόρτωσε, το υπερφορολόγησε, το εγκατέλειψε και μετά το κατηγόρησε που χάλασε.
Και σήμερα, αντί για λύσεις, ακούμε μόνο δικαιολογίες. «Έτσι είναι η Ευρώπη». «Έτσι λένε οι κανονισμοί». «Έτσι προβλέπουν οι οδηγίες». Καμία κουβέντα για τον Έλληνα που ζει στην επαρχία. Καμία κουβέντα για τον εργαζόμενο που χρειάζεται το αμάξι για να δουλέψει. Καμία κουβέντα για τον ηλικιωμένο που δεν έχει άλλη πρόσβαση.
Το αμάξι, όμως, λέει πάντα την αλήθεια. Όταν δεν τραβάει, κάτι φταίει. Όταν καίει λάδια, κάποιος δεν έκανε σέρβις. Όταν το τιμόνι δεν υπακούει, κάποιος το άφησε. Και όταν τρακάρει, δεν φταίει ο δρόμος, φταίει ο οδηγός.
Η Ελλάδα δεν χρειάζεται καινούριο αμάξι. Χρειάζεται νέο οδηγό. Χρειάζεται συντήρηση, όχι επικοινωνία. Χρειάζεται μηχανικούς, όχι πλασιέ. Χρειάζεται αλήθεια, όχι φυλλάδια.
Γιατί αν συνεχίσουμε έτσι, το αμάξι δεν θα χαλάσει απλώς. Θα μείνει οριστικά στη λωρίδα έκτακτης ανάγκης. Και τότε, δεν θα φταίει ούτε το τιμόνι, ούτε η μηχανή.
Θα φταίει ότι ανεχτήκαμε τόσα χρόνια λάθος οδηγούς.
Και ο Έλληνας, όσο κι αν τον πίεσαν, ξέρει κάτι πολύ καλά: όταν το αμάξι δεν πάει άλλο, ή το φτιάχνεις ή αλλάζεις πορεία.
Γιατί αλλιώς… σε αφήνει στη μέση του δρόμου.
