Από τα πρώτα λεπτά της συζήτησης, έγινε σαφές πως ο πόλεμος στην Ουκρανία δεν είναι – και ποτέ δεν ήταν – ένας πόλεμος «για την Ουκρανία». Πρόκειται, όπως τόνισε ο Θανάσης Αυγερινός, για έναν πόλεμο «εργαλείο», ένα πεδίο δοκιμών για τη σύγκρουση Δύσης και Ρωσίας, με πραγματικό θύμα έναν λαό που χρησιμοποιήθηκε ως πολιορκητικός κριός στα ευρύτερα γεωπολιτικά σχέδια του ΝΑΤΟ και των Ηνωμένων Πολιτειών.
Η Ουκρανία μετατράπηκε σε εργαστήριο πολέμου, σε βιτρίνα της μιλιταριστικής οικονομίας που χρειάζεται συνεχώς νέες εστίες σύγκρουσης για να επιβιώσει. Όπως εξήγησε ο συνομιλητής του Γρηγόρη Σερέτη, η αμερικανική οικονομία στηρίζεται σε τεράστιο βαθμό στην πολεμική βιομηχανία. Αν σταματήσουν οι πόλεμοι, αν δεν καταναλώνονται όπλα, αν δεν αντικαθίστανται «τα μεταχειρισμένα», τότε η φούσκα απειλείται με κατάρρευση.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ακόμα και οι διακηρύξεις περί «ειρήνης» από τον Ντόναλντ Τραμπ αντιμετωπίζονται με σκεπτικισμό. Όχι γιατί δεν θα μπορούσε να επιδιώξει την ειρήνη, αλλά γιατί, όπως επισημάνθηκε, αν υπήρχε πραγματική πολιτική βούληση, αυτή θα είχε ήδη επιβληθεί. Αντιθέτως, βλέπουμε βομβαρδισμούς στο Ιράν, πλήρη ανοχή στη σφαγή του παλαιστινιακού λαού από το Ισραήλ και μια γενικευμένη αποδοχή της βίας ως «αναγκαίου κακού», αρκεί να υπηρετεί τα δυτικά συμφέροντα.
Η επιλεκτική ευαισθησία της Δύσης απογυμνώθηκε πλήρως: η Ρωσία καταγγέλλεται, αλλά το Ισραήλ μπορεί να εισβάλλει σε γειτονικές χώρες. Η Τουρκία παραμένει «σύμμαχος», παρότι λειτουργεί ως κατοχική δύναμη. Οι ΗΠΑ απειλούν τη Βενεζουέλα, βομβαρδίζουν πλοία στο όνομα των «ναρκωτικών», όπως άλλοτε στο Ιράκ στο όνομα των ανύπαρκτων όπλων μαζικής καταστροφής.
Και η Ελλάδα; Η Ελλάδα, σύμφωνα με τον Θανάση Αυγερινό, έχει παρασυρθεί σε έναν πόλεμο που δεν την αφορά, υιοθετώντας μια φιλοπόλεμη ρητορική που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τη βούληση του ελληνικού λαού. Ο ελληνικός λαός, όπως και ο κυπριακός, συγκαταλέγεται στους πιο έντονους αμφισβητίες του κυρίαρχου αφηγήματος. Όμως, στο διεθνές πεδίο, οι χώρες εκπροσωπούνται από τις κυβερνήσεις τους.
Έτσι, η Ρωσία, όσο κι αν διαχωρίζει τους λαούς από τις κυβερνήσεις, αναγκάζεται να αντιμετωπίζει την Ελλάδα ως χώρα που πρωταγωνίστησε στη στήριξη του πολέμου, με ευθύνη της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Μια κυβέρνηση που, ακόμα και σήμερα, επιμένει να στοιχίζεται πίσω από τον Βολοντίμιρ Ζελένσκι, αδειάζοντας στρατιωτικές αποθήκες, ακόμα και νησιά, και επενδύοντας πολιτικά σε έναν ηττημένο.
Ιδιαίτερα αιχμηρή ήταν η αναφορά στον ρόλο της Τουρκίας. Η Άγκυρα πατάει σε δύο βάρκες: συνεργάζεται με τη Ρωσία στην ενέργεια, την οικονομία και τη διπλωματία, ενώ ταυτόχρονα παραμένει εντός του δυτικού στρατοπέδου. Και ενώ τα ιστορικά δεδομένα δείχνουν ότι τα ρωσοτουρκικά συμφέροντα αργά ή γρήγορα συγκρούονται, από τη Συρία μέχρι τον Καύκασο, η ελληνική εξωτερική πολιτική αντί να αξιοποιήσει αυτά τα ρήγματα, τα ενίσχυσε προς όφελος της Τουρκίας.
Η Τουρκία εμφανίζεται ως μεσολαβητής, συγκεντρώνει οικονομικά, διπλωματικά και γεωπολιτικά οφέλη, ενώ η Ελλάδα αυτοαποκλείστηκε από κάθε τέτοιο ρόλο, παρά την ορθόδοξη ταυτότητα και τις ιστορικές σχέσεις με τη Ρωσία. Ένα ερώτημα που, όπως αποκάλυψε ο Αυγερινός, τίθεται συχνά και από τους ίδιους τους Ρώσους.
Στο ευρύτερο γεωπολιτικό κάδρο, η Ρωσία εμφανίζεται, σύμφωνα με την ανάλυση, ως δύναμη που έμαθε από τα λάθη της εποχής Γέλτσιν, ανασυγκροτήθηκε, ενίσχυσε τη στρατιωτική της ισχύ και οικοδόμησε στρατηγικές συμμαχίες με την Κίνα, τη Βόρεια Κορέα και τον παγκόσμιο Νότο. Ο κόσμος αλλάζει. Η Δύση φθίνει. Η εποχή των BRICS ανατέλλει.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση, αποκλεισμένη από τις μεγάλες συνομιλίες, κινδυνεύει να αναδειχθεί ο μεγάλος χαμένος. Και η Ελλάδα, επιλέγοντας να κρεμάσει όλα της τα συμφέροντα σε μια υπερδύναμη που χάνει ισχύ, βρίσκεται στη λάθος πλευρά της Ιστορίας, όσο κι αν αυτή βαφτίζεται «σωστή».
Το μήνυμα της εκπομπής ήταν ξεκάθαρο και ανησυχητικό: χωρίς εθνική ανεξαρτησία, χωρίς παραγωγική βάση, χωρίς ουδετερότητα και στρατηγική αυτονομία, η χώρα οδηγείται σε παρακμή. Η νεολαία καλείται να σκεφτεί τι πραγματικά συμφέρει την Ελλάδα. Όχι επιδόματα, όχι διαταγές Βρυξελλών, όχι πόλεμοι ξένων. Αλλά εθνική αξιοπρέπεια, ειρήνη και πραγματική κυριαρχία.
