Η συζήτηση που εκτυλίχθηκε στον αέρα δεν ήταν μία ακόμη «θεωρητική» κουβέντα. Ήταν μια ωμή περιγραφή ενός κόσμου που αλλάζει βίαια, με σχέδιο, με δομή και, το κυριότερο, με απόλυτη περιφρόνηση για τον άνθρωπο. Από το Κάιρο του 1994, όπου σε διάσκεψη του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών τέθηκε για πρώτη φορά, σύμφωνα με τον καλεσμένο, το πλαίσιο δραστικής μείωσης του παγκόσμιου πληθυσμού, μέχρι σήμερα, τίποτα δεν αφήνεται στην τύχη. Τροφή, νερό, υγεία, εργασία, πόλεμος: όλα εντάσσονται σε ένα ενιαίο μοντέλο ελέγχου.
Όταν οι βασικές ανάγκες γίνονται εμπόρευμα
Η πρώτη και θεμελιώδης παράμετρος του αποπληθυσμού είναι ο έλεγχος των βασικών ανθρώπινων αναγκών. Τροφή, νερό και αέρας έχουν μετατραπεί σε χρηματιστηριακά προϊόντα. Όποιος ελέγχει το χρήμα, ελέγχει και την επιβίωση. Πολυεθνικές κολοσσοί ελέγχουν τους σπόρους, τα λιπάσματα και τις καλλιεργήσιμες εκτάσεις, ενώ μέσω διεθνών κανονισμών επιβάλλονται διατροφικά πρότυπα που αποδυναμώνουν το ανθρώπινο σώμα.
Στην Ελλάδα, η απώλεια διατροφικής αυτάρκειας δεν είναι θεωρία. Είναι πραγματικότητα. Με εισαγωγές άνω του 80% των βασικών τροφίμων και με αγροτική παραγωγή που πιέζεται να συρρικνωθεί, η χώρα δεν θα άντεχε πάνω από λίγες ημέρες σε μια σοβαρή κρίση. Και όμως, κανείς δεν μιλά.
Η υγεία ως όπλο
Η δεύτερη παράμετρος είναι η οπλοποίηση της υγείας. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, όπως καταγγέλλεται, λειτουργεί πλέον υπερεθνικά, επιβάλλοντας πολιτικές που καταργούν την εθνική κυριαρχία σε περιόδους «υγειονομικής κρίσης». Η πανδημία του COVID δεν παρουσιάστηκε απλώς ως υγειονομικό φαινόμενο, αλλά ως μηχανισμός πειθάρχησης, φόβου και κοινωνικού ελέγχου.
Οι κοινωνίες έμαθαν να υπακούν χωρίς ερωτήσεις. Να αποδέχονται περιορισμούς χωρίς δικαιοσύνη. Να θεωρούν φυσιολογικό τον αποκλεισμό, την απώλεια εργασίας, ακόμη και τον θάνατο, στο όνομα μιας «ανώτερης ασφάλειας».
Πόλεμος: το πιο παλιό εργαλείο
Όταν οι ασθένειες δεν αρκούν, έρχεται ο πόλεμος. Η σύγκρουση στην Ουκρανία, η πιο αιματηρή στην Ευρώπη μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, εντάσσεται, κατά τον καλεσμένο, στο ίδιο μοτίβο. Καταστροφή πληθυσμών, διάλυση οικονομιών, ενεργειακή και διατροφική ανασφάλεια.
Η εμπλοκή μεγάλων δυνάμεων, οι συνεχείς απειλές κλιμάκωσης και η μετατροπή ολόκληρων χωρών σε πεδία μάχης δείχνουν ότι ο πόλεμος παραμένει βασικό εργαλείο «εξισορρόπησης» του πληθυσμού. Και η Ελλάδα, δεμένη στο άρμα ξένων συμφερόντων, κινδυνεύει να πληρώσει βαρύ τίμημα.
Το χρήμα και οι τράπεζες ως απόλυτη εξουσία
Στον πυρήνα όλων αυτών βρίσκεται το χρηματοπιστωτικό σύστημα. Η Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών, η «κεντρική τράπεζα των κεντρικών τραπεζών», αποτελεί, σύμφωνα με την ανάλυση, τον αόρατο ρυθμιστή του πλανήτη. Όποιος ελέγχει το νόμισμα, ελέγχει κυβερνήσεις, θεσμούς και κοινωνίες.
Η Ελλάδα, με χρέος που λειτουργεί ως μόνιμος βρόχος, δεν είναι ελεύθερη να αποφασίσει. Το χρέος είναι σύγχρονη δουλεία. Και όσο παραμένει, καμία πολιτική απόφαση δεν μπορεί να είναι πραγματικά ανεξάρτητη.
Τεχνητή νοημοσύνη και κοινωνία χωρίς ανθρώπους
Μια ακόμη παράμετρος, πιο ύπουλη αλλά εξίσου καθοριστική, είναι η τεχνητή νοημοσύνη. Ρομπότ αντικαθιστούν εργαζόμενους, αλγόριθμοι αποφασίζουν για ζωές και θανάτους σε πολεμικές ζώνες, αυτοματοποιημένα συστήματα εξαφανίζουν εκατομμύρια θέσεις εργασίας.
Ο άνθρωπος σταδιακά καθίσταται «περιττός». Και σε έναν κόσμο όπου δεν χρειάζονται εργάτες, η μείωση του πληθυσμού δεν θεωρείται τραγωδία, αλλά «λύση».
Η Ελλάδα στο στόχαστρο
Όλα αυτά δεν είναι μακριά από εμάς. Η Ελλάδα βρίσκεται στο επίκεντρο: δημογραφική κατάρρευση, οικονομική εξάρτηση, απώλεια εθνικής κυριαρχίας, κοινωνική απάθεια. Ο ελληνικός λαός έχει μάθει να αντέχει, αλλά η αντοχή χωρίς αντίδραση μετατρέπεται σε σιωπηλή συνενοχή.
Η εκπομπή «Κόντρα στο Σύστημα» δεν χαϊδεύει αυτιά. Θέτει ερωτήματα που τρομάζουν, γιατί αναγκάζουν τον ακροατή να σκεφτεί. Και σήμερα, περισσότερο από ποτέ, το ζητούμενο δεν είναι να συμφωνήσουμε όλοι. Είναι να ξαναμάθουμε να σκεφτόμαστε.
Γιατί, όπως φάνηκε ξεκάθαρα στη συζήτηση, ο μεγαλύτερος κίνδυνος δεν είναι τα σχέδια των ελίτ. Είναι η παραίτηση των λαών.
