Η συζήτηση που ακολούθησε δεν ήταν μια ακόμη «ευσεβής» κουβέντα. Ήταν μια ωμή, αδιαμεσολάβητη κατάθεση ψυχής, μια κραυγή αγωνίας αλλά και αντίστασης. Ο Γέροντας Μεθόδιος μίλησε χωρίς περιστροφές για το πώς η Ορθοδοξία και ο Ελληνισμός δέχονται συντονισμένη επίθεση, επιμένοντας ότι τα δύο αυτά μεγέθη είναι αξεχώριστα. «Αν τα ξεχωρίσεις, χαθήκανε», είπε χαρακτηριστικά, συνοψίζοντας μια ιστορική και πνευματική αλήθεια που κάποιοι προσπαθούν να ξηλώσουν.
Κατά τον Γέροντα, η επίθεση δεν είναι τυχαία. Η Ορθοδοξία πολεμιέται γιατί λέει την αλήθεια. Και η αλήθεια είναι ενοχλητική. Ενοχλεί όσους θέλουν ανθρώπους άνευρους, πειθαρχημένους, χωρίς πίστη και χωρίς ρίζες. Γι’ αυτό, όπως υπογράμμισε, στοχοποιούνται μοναχοί που δεν μπήκαν στο Άγιο Όρος για «business», αλλά για σωτηρία. Γι’ αυτό και διώκονται όσοι αρνούνται να υποταχθούν στο χρήμα, στην πολιτική ορθότητα, στη Νέα Τάξη Πραγμάτων.
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στην Ιερά Μονή Εσφιγμένου, περιγράφοντας ένα καθεστώς διαρκούς πολιορκίας: δεκάδες δικαστήρια, πιέσεις, αποκλεισμοί, απόπειρες φίμωσης. Όλα αυτά, όπως τόνισε, επειδή η συγκεκριμένη αδελφότητα δεν μνημονεύει τον Πατριάρχη, τον οποίο χαρακτηρίζει αιρετικό, και αρνείται κάθε οικονομική εξάρτηση από την Ευρωπαϊκή Ένωση. «Το χρήμα είναι ο Δούρειος Ίππος μέσα στο Άγιο Όρος», είπε με νόημα.
Ο Γέροντας Μεθόδιος δεν δίστασε να μιλήσει για τη βαθιά αλλοίωση του Αγίου Όρους, κάνοντας λόγο για μοναχούς που λειτουργούν πλέον ως επιχειρηματίες, για εξαγωγές, για εκμετάλλευση φυσικών πόρων, για πρακτικές που δεν είχαν ποτέ θέση στην ορθόδοξη μοναστική παράδοση. Όλα αυτά, σύμφωνα με τον ίδιο, αποτελούν μέρος ενός σχεδίου: να σιγήσει η φωνή της αληθινής Ορθοδοξίας και να ακουστούν μόνο τα «κατά Θεόν» προσχήματα της παγκοσμιοποίησης.
Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσεται και η πολιτική εργαλειοποίηση της θρησκείας. Ο Γέροντας ήταν ξεκάθαρος: η πολιτική δεν έχει καμία δουλειά να ανακατεύεται με την Ορθοδοξία. Όταν το κάνει, το αποτέλεσμα είναι καταστροφικό. Αναφέρθηκε ευθέως σε αποφάσεις όπως η νομιμοποίηση του γάμου των ομοφυλοφίλων, χαρακτηρίζοντάς τες ως ευθεία σύγκρουση με τον νόμο του Θεού. «Δεν υποχωρούμε ούτε στο παραμικρό», τόνισε, επαναλαμβάνοντας ότι η υποχώρηση στα θέματα της πίστης ισοδυναμεί με πνευματική αυτοκτονία.
Ιδιαίτερα σκληρός ήταν και απέναντι στην πανθρησκεία και τον οικουμενισμό. Κατά τον Γέροντα Μεθόδιο, επιχειρείται η εξίσωση όλων των θρησκειών σε ένα άμορφο μόρφωμα, το οποίο δεν οδηγεί στη σωτηρία αλλά στην πνευματική σύγχυση. Η Ορθοδοξία, όπως είπε, δεν είναι «μία από τις πολλές», αλλά η μόνη πίστη που σώζει, όταν βιώνεται αυθεντικά και χωρίς εκπτώσεις.
Η συζήτηση επεκτάθηκε και στα επτά θανάσιμα αμαρτήματα, τα οποία, όπως υπογράμμισε, σήμερα όχι μόνο δεν πολεμιούνται, αλλά προβάλλονται ως «δικαιώματα». Υπερηφάνεια, φιλαργυρία, λαγνεία, οργή, λαιμαργία: όλα συνθέτουν, κατά τον ίδιο, το ψυχογράφημα μιας κοινωνίας που αποκόπηκε από τον Θεό και τις αξίες της. Και εδώ η ευθύνη της Εκκλησίας είναι τεράστια, γιατί, όπως κατήγγειλε, συχνά σιωπά για να μη δυσαρεστήσει την εξουσία.
Ο Γέροντας Μεθόδιος δεν παρέλειψε να αναφερθεί και στην υπογεννητικότητα, στην αποδόμηση της οικογένειας και στη δημογραφική αλλοίωση της Ελλάδας, κάνοντας λόγο για σχέδιο αντικατάστασης πληθυσμού. «Αν χαθούν τα ήθη και τα έθιμα, ένα κράτος είναι καταδικασμένο σε αφανισμό», είπε με λόγο κοφτό και αφοπλιστικό.
Τέλος, έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου για την ανεξέλεγκτη είσοδο της τεχνολογίας και της τεχνητής νοημοσύνης στη ζωή του ανθρώπου, υποστηρίζοντας ότι στόχος είναι να εκδιωχθεί ο Θεός από τη συνείδηση και να αντικατασταθεί από έναν «τεχνητό θεό». Έναν μηχανισμό που θα καθοδηγεί, θα ελέγχει και τελικά θα ακυρώνει την ελευθερία και την πνευματικότητα.
Κλείνοντας, ο Γέροντας Μεθόδιος έστειλε ένα μήνυμα ελπίδας αλλά και ευθύνης: το φως θα νικήσει το σκοτάδι. Αρκεί έστω και ένας Έλληνας να μείνει όρθιος, πιστός, ασυμβίβαστος. Γιατί, όπως είπε, η Ορθοδοξία δεν μετριέται με αριθμούς, αλλά με αλήθεια. Και η αλήθεια, όσο κι αν πολεμιέται, δεν χάνεται.
