Αντιδράσεις προκάλεσαν τα λόγια της Χριστίνας Αλεξοπούλου, βουλεύτριας Αχαΐας της Νέας Δημοκρατίας, στο πλαίσιο εμφάνισής της σε τηλεοπτική εκπομπή την περασμένη Πέμπτη 29 Ιανουαρίου.
Η κα Αλεξοπούλου, επιχειρώντας να απαντήσει σε ερώτημα του δημοσιογράφου για το εάν οι εκπαιδευτικοί που αμείβονται με 800 ευρώ το μήνα μπορούν να επιβιώσουν με επιστροφή δύο ενοικίων από το κράτος, έφτασε στο σημείο να δηλώσει «ο τσάμπας πέθανε, όλοι θέλαμε το τσάμπα, αλλά ποιος θα το πληρώσει;».
Παρακολουθείστε ΕΔΩ το βίντεο.
Η πραγματικότητα των δασκάλων που υπηρετούν μακριά από τον τόπο κατοικίας τους είναι ωμή και μετρήσιμη:
Μέσος μισθός: περίπου 800 ευρώ τον μήνα.
Επίδομα ενοικίου: συνολικά 800 ευρώ τον χρόνο.
Δηλαδή το κράτος υπολογίζει , θεωρητικά, ότι το «μέσο ενοίκιο» είναι 400 ευρώ τον μήνα, αλλά στην πράξη δίνει μόλις*το ισοδύναμο δύο ενοικίων για ολόκληρο το έτος.
Με απλά λόγια:
Ο δάσκαλος καλείται να ζήσει 12 μήνες με μισθό που μετά βίας καλύπτει βασικές ανάγκες, ενώ το κράτος του καλύπτει μόνο το 16% περίπου του ετήσιου κόστους στέγασης που το ίδιο υποθέτει ότι υπάρχει.
Και πάνω σε αυτή τη συνθήκη, η απάντηση είναι:«το τζάμπα πέθανε».
Αυτό δεν είναι απλώς άστοχο, είναι αποκαλυπτικό μιας αντίληψης που αντιστρέφει την ευθύνη:
Αντί να αναρωτηθεί γιατί οι μισθοί είναι τόσο χαμηλοί, μεταθέτει το βάρος στον εργαζόμενο.
Αντί να δει την κρατική υποχρηματοδότηση, μιλά για «κουλτούρα δωρεάν».
Αντί να αντιμετωπίσει το κόστος ζωής, κουνά το δάχτυλο σε ανθρώπους που ήδη ζουν οριακά.
Η ειρωνεία είναι σκληρή:
Μια βουλευτής που αμείβεται πολλαπλάσια και έχει σταθερή έδρα, μιλά για «τέλος του τζάμπα» σε εκπαιδευτικούς που παλεύουν να πληρώσουν ενοίκιο, ρεύμα, τρόφιμα και μετακίνηση.
Τι πραγματικά λέει αυτή η φράση
Όταν λέγεται σε αυτό το πλαίσιο, το «το τζάμπα πέθανε» σημαίνει ουσιαστικά τρία πράγματα:
1. Η δημόσια παιδεία αντιμετωπίζεται ως κόστος, όχι ως επένδυση.
2. Οι δάσκαλοι θεωρούνται βάρος, όχι πυλώνας κοινωνίας.
3. ο κράτος αποσύρεται από τη στήριξη, αλλά απαιτεί υπακοή και «αποτελέσματα».
Αν το «τζάμπα πέθανε», τότε αυτό που πέθανε πρώτα δεν ήταν η δωρεάν παιδεία , ήταν η αίσθηση δικαιοσύνης.
Γιατί δεν είναι «τζάμπα» το να ζητάς αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας.
Είναι στοιχειώδης σεβασμός.
Και όταν αυτό βαφτίζεται «κακομαθησιά», τότε το πρόβλημα δεν βρίσκεται στις τάξεις των σχολείων, αλλά στα έδρανα της Βουλής.
ΠΗΓΗ: voicenews.gr
