Η συζήτηση ξεκίνησε από την επικαιρότητα και τις τραγωδίες στη θάλασσα, με τον Κωνσταντίνο Πλεύρη να θέτει από την αρχή το πλαίσιο: το μεταναστευτικό, είπε, πρέπει να εξετάζεται «στις πραγματικές του διαστάσεις» και όχι με όρους συναισθηματισμού. Κατά την άποψή του, οι παράτυπες ροές δεν εξυπηρετούν το εθνικό συμφέρον και συνιστούν δομικό κίνδυνο για τη συνοχή, τη δημογραφία και την ασφάλεια της χώρας.
Ο καλεσμένος επέμεινε ότι οι μεταναστευτικές πιέσεις δεν είναι ουδέτερες. Τις συνέδεσε με αλλοίωση της εθνολογικής σύνθεσης, με κοινωνική τριβή και με τη δημιουργία «παράλληλων κοινοτήτων». Επανέλαβε τη θέση του πως η ένταξη, όπως προβάλλεται από το πολιτικό σύστημα, δεν αποδίδει και ότι η Ελλάδα οφείλει να δίνει προτεραιότητα στη διαφύλαξη της ταυτότητάς της. Στο σημείο αυτό, ο Γρηγόρης Σερέτης παρενέβη, ζητώντας να αποσαφηνιστεί πού τελειώνει η προστασία συνόρων και πού αρχίζει ο σεβασμός της ανθρώπινης ζωής, υπογραμμίζοντας ότι καμία ανθρώπινη απώλεια δεν μπορεί να θεωρείται αποδεκτή.
Η αντιπαράθεση υπήρξε έντονη αλλά καθαρή. Ο Πλεύρης ανέπτυξε μια σκληρή σχολή σκέψης, θεωρώντας ότι η αποτροπή είναι ο μόνος τρόπος να σταματήσουν οι ροές, ενώ ο Σερέτης αντέταξε τη θέση ότι η αποτελεσματική φύλαξη και οι επιστροφές μπορούν να γίνουν χωρίς απώλειες, με δομές καταγραφής, ιατρικό έλεγχο και άμεση απέλαση όσων εισέρχονται παράνομα. Η ουσία, όπως φάνηκε, δεν ήταν η άρνηση του προβλήματος, αλλά η σύγκρουση δύο διαφορετικών φιλοσοφιών διαχείρισης.
Στη συνέχεια, η συζήτηση άνοιξε σε ευρύτερα ζητήματα ασφάλειας. Ο Πλεύρης μίλησε για κίνδυνο «εσωτερικής διάβρωσης», για εγκληματικότητα και για τη σχέση ναρκωτικών και παράνομων δικτύων. Έφερε παραδείγματα από την καθημερινότητα, υποστηρίζοντας ότι το κράτος δείχνει αδυναμία να επιβάλει τον νόμο και να προστατεύσει τους πολίτες. Εδώ ο Σερέτης στάθηκε στην ανάγκη στοχευμένων χτυπημάτων στο οργανωμένο έγκλημα και στους διακινητές, επισημαίνοντας ότι χωρίς διάλυση των κυκλωμάτων, το πρόβλημα αναπαράγεται.
Ιδιαίτερο βάρος δόθηκε στις Ένοπλες Δυνάμεις. Ο καλεσμένος μίλησε για αποδυνάμωση, παραιτήσεις και κλείσιμο στρατοπέδων, συνδέοντάς τα με γεωπολιτικές πιέσεις. Στο ίδιο πνεύμα, αναφέρθηκε στις σχέσεις με την Τουρκία, υποστηρίζοντας ότι το διεθνές δίκαιο λειτουργεί μόνο όταν υπάρχει ισχύς και βούληση. Ο Σερέτης, χωρίς να υιοθετεί απόλυτες θέσεις, τόνισε ότι η Ελλάδα οφείλει να θωρακίσει τα σύνορά της και να διεκδικήσει τα δικαιώματά της με στρατηγική σοβαρότητα και εθνική αυτοπεποίθηση.
Η κουβέντα άγγιξε και την ιστορική μνήμη. Ο Πλεύρης μίλησε για «αφελληνισμό» στην παιδεία και στον δημόσιο χώρο, για απουσία μνημείων και για επιλογές πολιτιστικής πολιτικής που κατά την άποψή του, δεν τιμούν την ιστορική συνέχεια. Ο Σερέτης αντέτεινε ότι η ιστορική μνήμη δεν μπορεί να γίνεται εργαλείο διχασμού, αλλά χρειάζεται να υπηρετεί την αυτογνωσία και την ενότητα.
Στο τέλος, τέθηκαν πολιτικά ερωτήματα για το παρόν και το μέλλον. Ο Πλεύρης χαρακτήρισε τις κομματικές διεργασίες «εσωτερικές υποθέσεις της κομματοκρατίας», ενώ ο Σερέτης επέμεινε ότι οι πολίτες ζητούν απαντήσεις, διαφάνεια και σχέδιο. Κοινός τόπος, παρά τις διαφωνίες, ήταν η παραδοχή ότι η Ελλάδα βρίσκεται σε κρίσιμο σταυροδρόμι και ότι απαιτούνται αποφάσεις με εθνικό πρόσημο και κοινωνική ευθύνη.
Η εκπομπή «Κόντρα στο Σύστημα» απέδειξε για ακόμη μία φορά ότι δεν φοβάται τις δύσκολες συζητήσεις. Με καθαρές ερωτήσεις και αντιπαράθεση επιχειρημάτων, έδωσε βήμα σε μια σκληρή, αλλά υπαρκτή σχολή σκέψης, χωρίς να απεμπολεί τον ανθρωπισμό και τη λογική. Σε μια εποχή εύκολων συνθημάτων, η ουσία βρίσκεται στον διάλογο και αυτός ο διάλογος, όσο έντονος κι αν είναι, παραμένει αναγκαίος.
