Η συζήτηση που άνοιξε στον αέρα δεν ήταν μια απλή πολιτική ανάλυση. Ήταν μια ευθεία βολή απέναντι σε ένα σύστημα που, όπως υποστήριξε ο καλεσμένος, έχει σχεδιαστεί δεκαετίες πριν, με στόχο τον πλήρη οικονομικό και πολιτικό έλεγχο των λαών της Ευρώπης.
Ο Τραπεζικός ξεκίνησε από την ένταξη της Ελλάδας στην ΟΝΕ. Υπενθύμισε ότι τα κριτήρια του Συμφώνου Σταθερότητας, 60% χρέος προς ΑΕΠ και 3% έλλειμμα, δεν πληρούνταν, και ότι η είσοδος επιτεύχθηκε μέσω χρηματοοικονομικών αλχημειών με swaps. Κατά τον ίδιο, οι Ευρωπαίοι γνώριζαν την πραγματικότητα, όμως η γεωπολιτική θέση της Ελλάδας θεωρήθηκε κρίσιμη για τα συμφέροντα των μεγάλων δυνάμεων.
Η κουβέντα προχώρησε σε ιστορικές αναδρομές. Έγιναν αναφορές σε πρόσωπα όπως ο Albert Pike, αλλά και σε βιομηχανικούς κολοσσούς της προπολεμικής Γερμανίας. Σύμφωνα με τον καλεσμένο, οι ρίζες της ευρωπαϊκής ενοποίησης βρίσκονται σε σχέδια που εκπονήθηκαν ήδη από τη δεκαετία του ’30, με καθοριστικό ρόλο, όπως υποστήριξε, του Walter Hallstein, ο οποίος αργότερα έγινε ο πρώτος πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.
Ο Δημήτρης παρουσίασε την άποψη ότι η μεταπολεμική ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική δεν ήταν μια αθώα ένωση λαών, αλλά μια ανασύνταξη οικονομικών ελίτ που επιβίωσαν του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Έκανε μνεία και στην επιχείρηση ενσωμάτωσης Γερμανών επιστημόνων στις ΗΠΑ, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τον Wernher von Braun.
Στο επίκεντρο της συζήτησης μπήκε το σήμερα. Ο καλεσμένος κατήγγειλε ότι η ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ και η μετατροπή βασικών αγαθών σε εμπορεύματα σηματοδοτούν το τέλος του κοινωνικού κράτους. Υποστήριξε πως ο Πτωχευτικός Κώδικας του 2020 άνοιξε τον δρόμο για μαζικές απώλειες πρώτης κατοικίας, με τα funds να αποκτούν δεσπόζουσα θέση.
Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στο ψηφιακό ευρώ που προωθεί η European Central Bank. Κατά τον Τραπεζικό, το ψηφιακό νόμισμα ενδέχεται να επιτρέψει απόλυτο έλεγχο των συναλλαγών, με δυνατότητα «παγώματος» λογαριασμών. Το επιχείρημα αυτό συνδέθηκε με την ευρύτερη ανησυχία για τεχνολογική επιτήρηση και περιορισμό της οικονομικής ελευθερίας.
Η συζήτηση επεκτάθηκε και στα διεθνή. Έγινε αναφορά στις γεωπολιτικές ανακατατάξεις, στους BRICS και στην αμφισβήτηση της αμερικανικής πρωτοκαθεδρίας. Στο εσωτερικό μέτωπο, η κριτική στράφηκε στην κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη για τη στάση της απέναντι στην Τουρκία και τις εξελίξεις στο Αιγαίο.
Ιδιαίτερη ανησυχία εκφράστηκε για τη δράση της τουρκικής κρατικής τράπεζας Ziraat Bank στη Θράκη, μέσω χορήγησης δανείων που, όπως ειπώθηκε, οδηγούν σε μεταβίβαση γης. Παράλληλα, σχολιάστηκε η πολιτική της τουρκικής εταιρείας πετρελαίου Turkish Petroleum Corporation στο Αιγαίο.
Ο Τραπεζικός υποστήριξε ότι η Ελλάδα δεν προβάλλει επαρκείς διεκδικήσεις ως αντίβαρο στις τουρκικές αξιώσεις και ότι η απουσία στρατηγικού σχεδίου οδηγεί σε διαρκείς υποχωρήσεις. Η αναφορά στη Χάγη συνοδεύτηκε από την εκτίμηση ότι κάθε προσφυγή χωρίς εθνική στρατηγική εγκυμονεί κινδύνους.
Στο κοινωνικό πεδίο, η κουβέντα πήγε στην παιδεία και τη μετανάστευση. Επισημάνθηκε ότι πάνω από ένα εκατομμύριο νέοι Έλληνες έχουν φύγει στο εξωτερικό την τελευταία δεκαετία, γεγονός που αποδυναμώνει παραγωγικά τη χώρα. Η αποβιομηχάνιση, η συρρίκνωση της αγροτικής παραγωγής και η υπερφορολόγηση παρουσιάστηκαν ως κομμάτια ενός ίδιου παζλ.
Η εκπομπή έκλεισε με μια δραματική διαπίστωση: «Αν δεν υπάρξει εθνικό σχέδιο, θα πληρώσουμε όλοι το τίμημα». Ο Γρηγόρης Σερέτης, πιστός στο ύφος της εκπομπής, δεν άφησε τίποτα να πέσει κάτω. Τόνισε ότι ο λαός πρέπει να εγκαταλείψει την «ποδοσφαιρική λογική» στην πολιτική και να απαιτήσει προγράμματα με αρχή, μέση και τέλος.
Το μήνυμα που έμεινε από την συζήτηση ήταν σαφές: η οικονομική κυριαρχία, η εθνική στρατηγική και η κοινωνική συνοχή είναι αλληλένδετα. Είτε πρόκειται για το νόμισμα, είτε για την ενέργεια, είτε για τα εθνικά θέματα, τίποτα δεν είναι αποκομμένο.
Σε μια περίοδο που οι πλειστηριασμοί αυξάνονται, το ενεργειακό κόστος πιέζει τα νοικοκυριά και οι γεωπολιτικές ισορροπίες μεταβάλλονται, η εκπομπή «Κόντρα στο Σύστημα» έθεσε, για ακόμη μία φορά, το ερώτημα που καίει: ποιος αποφασίζει για την Ελλάδα; Και αν η απάντηση δεν δοθεί από τους ίδιους τους Έλληνες, τότε, όπως ειπώθηκε χαρακτηριστικά στον αέρα, «θα αποφασίσουν άλλοι για εμάς».
Η συζήτηση με τον Τραπεζικό αποτέλεσε μία ακόμα εκρηκτική παρέμβαση στο δημόσιο διάλογο. Μια παρέμβαση που δεν χαϊδεύει αυτιά, αλλά θέτει ζητήματα κυριαρχίας, ιδιοκτησίας και ελευθερίας στο πιο ωμό τους πλαίσιο.
Και αυτός είναι, τελικά, ο λόγος που η εκπομπή του Γρηγόρη Σερέτη συνεχίζει να ταράζει τα νερά. Γιατί δεν ακολουθεί τη γραμμή των «ήσυχων νερών». Επιλέγει τη σύγκρουση. Επιλέγει να ρωτά. Επιλέγει να αμφισβητεί.
Και σε μια εποχή γενικευμένης σύγχυσης, ίσως αυτό να είναι το πιο αναγκαίο.
