Η συζήτηση ξεκίνησε με μια αναφορά στην Αρχαία Ελλάδα και τον Οδυσσέα, όχι τυχαία. Διότι για τον Κωνσταντίνο Πλεύρη η Ιστορία δεν είναι διακοσμητικό στοιχείο, αλλά εργαλείο σύγκρισης. Από τον Οδυσσέα και τον Τειρεσία μέχρι τη σημερινή πολιτική πραγματικότητα, το πλαίσιο που επιχειρήθηκε να αποτυπωθεί ήταν σαφές: πώς ένα έθνος με τέτοια κληρονομιά οδηγήθηκε, κατά την άποψή του, σε παρακμή.
Η βασική του θέση ήταν ωμή: «Η Ελλάδα απειλείται από πέντε, έξι θανάσιμα προβλήματα και κανείς δεν μιλά ουσιαστικά γι’ αυτά». Πρώτο και κυρίαρχο, το μεταναστευτικό. Το χαρακτήρισε «αλλοίωση της εθνικής σύνθεσης», κάνοντας λόγο για μαζική εισβολή και για πολιτική που, όπως είπε, υπονομεύει το μέλλον του έθνους. Στο ίδιο πλαίσιο ενέταξε και το δημογραφικό, υποστηρίζοντας ότι η υπογεννητικότητα οδηγεί σε πληθυσμιακή συρρίκνωση και ότι το κράτος δεν στηρίζει επαρκώς τις ελληνικές οικογένειες.
Έθεσε ζήτημα συνταγματικής πρόβλεψης για τον αριθμό των βουλευτών, προτείνοντας τη μείωσή τους από 300 σε 200, όπως επιτρέπει το Σύνταγμα, ώστε κατά τη δική του άποψη, τα χρήματα που θα εξοικονομηθούν να διατεθούν σε οικογενειακές ενισχύσεις. Στη συνέχεια επέκρινε έντονα τη χρηματοδότηση των κομμάτων, θέτοντας ερωτήματα για τα ποσά που λαμβάνουν και τη χρήση τους.
Ιδιαίτερη αναφορά έγινε και στο δημόσιο χρέος. Με αριθμούς και συγκρίσεις, υποστήριξε ότι ο ελληνικός λαός δεν έχει ενημερωθεί επαρκώς για το πού κατευθύνθηκαν τα δανειακά κεφάλαια. Το ερώτημα «πού πήγαν τα λεφτά;» τέθηκε με έμφαση, όπως και το ζήτημα της διαχείρισης της κρατικής περιουσίας και των ιδιωτικοποιήσεων.
Στο πεδίο της εξωτερικής πολιτικής, η κριτική του ήταν δριμεία. Υποστήριξε ότι η Ελλάδα δεν ασκεί διεκδικητική πολιτική, ότι περιορίζεται σε ρητορική περί «σημείου σταθερότητας», ενώ, κατά τη δική του οπτική, θα έπρεπε να προβάλλει πιο δυναμικά τα κυριαρχικά της δικαιώματα, συμπεριλαμβανομένης της επέκτασης των χωρικών υδάτων.
Η συζήτηση επεκτάθηκε και στο ζήτημα της ελευθερίας. Ο Κωνσταντίνος Πλεύρης διατύπωσε την άποψη ότι η ελευθερία δεν είναι απλώς θεσμική κατοχύρωση, αλλά πρακτική κατάσταση: «Ελεύθερος είναι αυτός που δεν έχει ανάγκες», είπε χαρακτηριστικά, θέτοντας το ερώτημα αν η οικονομική εξάρτηση αναιρεί την πολιτική ελευθερία.
Στο κομμάτι των ΜΜΕ, αναφέρθηκε στην επιρροή της οικονομικής ισχύος στην πολιτική προβολή, επισημαίνοντας ότι η δημοσιότητα συχνά καθορίζει και το πολιτικό αποτέλεσμα. Επανέλαβε τη θέση ότι το σύστημα λειτουργεί πλουτοκρατικά, επικαλούμενος ακόμη και τον Σωκράτη ως πρώτο επικριτή της «πλουτοκρατίας».
Η εκπομπή δεν απέφυγε και ζητήματα ιστορικά και ιδεολογικά. Ο Κωνσταντίνος Πλεύρης αναφέρθηκε στη βασιλεία ως ιστορικό θεσμό, διαχωρίζοντας πρόσωπα και θεσμούς, ενώ τοποθετήθηκε και για τον ρόλο του Παύλου Ντε Γκρες στη δημόσια συζήτηση, τονίζοντας ότι κριτήριο πρέπει να είναι η πολιτική στάση και όχι η καταγωγή.
Σημαντικό μέρος αφιερώθηκε και στη νεολαία. Το μήνυμά του ήταν ότι οι νέοι, όπως είπε, διατηρούν έντονο το στοιχείο του πατριωτισμού και αναζητούν ιδεολογική ταυτότητα. Υπογράμμισε την ανάγκη εθνικής αυτοσυνειδησίας και γνώσης της Ιστορίας, θεωρώντας ότι η αποκοπή από την παράδοση οδηγεί σε πνευματική αποδυνάμωση.
Η συζήτηση άγγιξε και το φαινόμενο του εθνικού διχασμού, με τον ίδιο να υποστηρίζει ότι η κομματική πολυδιάσπαση εντείνει τις αντιθέσεις και αποδυναμώνει τη συλλογική συνοχή. Έκανε λόγο για «μικρόβιο διχασμού» που κατά τη γνώμη του, ταλανίζει διαχρονικά τον ελληνισμό.
Στο τέλος της εκπομπής, το κεντρικό ερώτημα παρέμεινε: μπορεί η Ελλάδα να αλλάξει κατεύθυνση; Η απάντηση που διατυπώθηκε ήταν πως αυτό προϋποθέτει αφύπνιση, διάλογο και πολιτική βούληση. Είτε συμφωνεί κανείς είτε διαφωνεί με τις θέσεις που εκφράστηκαν, η συζήτηση ανέδειξε μια πραγματικότητα: η κοινωνία βρίσκεται σε αναζήτηση ταυτότητας, ασφάλειας και προοπτικής.
Η Ελλάδα, με το ιστορικό της βάρος και τις σύγχρονες προκλήσεις, καλείται να ισορροπήσει ανάμεσα στην παράδοση και την παγκοσμιοποίηση, στην εθνική κυριαρχία και τις διεθνείς δεσμεύσεις, στην κοινωνική συνοχή και την πολιτική αντιπαράθεση. Το ερώτημα δεν είναι μόνο ποιος φταίει αλλά ποιος προτείνει εφαρμόσιμες λύσεις.
Η εκπομπή «Κόντρα στο Σύστημα» συνεχίζει να ανοίγει μικρόφωνα και να προκαλεί συζητήσεις που άλλοι αποφεύγουν. Και σε μια εποχή όπου η δημόσια σφαίρα συχνά περιορίζεται σε συνθήματα, ο διάλογος, όσο έντονος κι αν είναι, παραμένει αναγκαίος.
