Η φωνή του καλεσμένου έσπαγε. Όχι από φόβο αλλά από αγωνία. Αγωνία για το αύριο. Αγωνία για το πότε, και αν, θα υπάρξει οργανωμένο σχέδιο απεγκλωβισμού. Αγωνία για το αν η πατρίδα ακούει.
Ο Χρήστος Ανδρουλάκης βρέθηκε στο Τελ Αβίβ για προγραμματισμένες εμφανίσεις. Είχε φτάσει στις 19 Φεβρουαρίου και επρόκειτο να παραμείνει έως τις 4 Μαρτίου. Οι πρώτες συναυλίες πραγματοποιήθηκαν. Και ξαφνικά, μέσα σε ένα πρωινό, οι σειρήνες άρχισαν να ουρλιάζουν.
«Οκτώ το πρωί χτύπησαν οι σειρήνες. Πεταχτήκαμε από τα κρεβάτια και κατεβήκαμε στο καταφύγιο. Την πρώτη μέρα κατεβήκαμε 23 φορές. Από τις 8 το πρωί μέχρι τις 2 τα ξημερώματα», περιγράφει. Εικοσιτρείς φορές μέσα σε μία ημέρα. Εικοσιτρείς φορές να αφήνεις το φως, να κατεβαίνεις στο υπόγειο, να ακούς εκρήξεις, να περιμένεις.
Ο ίδιος περιγράφει ότι το σύστημα αεράμυνας λειτουργεί αποτελεσματικά, αναχαιτίζοντας τις περισσότερες ρουκέτες στον αέρα. Όμως όχι όλες. «Θα ρίξουν 100, τις 98 θα τις καταρρίψουν. Δύο-τρεις θα περάσουν. Και εκεί είναι θέμα τύχης πού θα πέσουν», λέει χαρακτηριστικά.
Και όταν μία από αυτές περάσει; Δεν μιλάμε για “πυροτεχνήματα”. Μιλάμε για πολεμικό υλικό που ισοπεδώνει πολυκατοικίες.
Ο Χρήστος δεν βρίσκεται σε ξενοδοχείο με κρατική κάλυψη. Μένει σε κατοικία τύπου Airbnb. Οι πρώτες ημέρες ήταν χαοτικές. Τα μαγαζιά κλειστά. Οι δρόμοι άδειοι. Οι σειρήνες συνεχείς. Σήμερα, όπως λέει, υπάρχει μια σχετική “κανονικότητα”. Τα καταστήματα άνοιξαν. Ο κόσμος βγαίνει. Η καθημερινότητα συνεχίζεται με φόντο όμως την αβεβαιότητα.
Οι Έλληνες εκεί δεν είναι λίγοι. «Εγώ προσωπικά γνωρίζω τουλάχιστον εκατό», αναφέρει. Και ξεκαθαρίζει: ακόμη και ένας Έλληνας να ήταν εγκλωβισμένος, το κράτος οφείλει να έχει σχέδιο.
Το αεροδρόμιο είναι κλειστό από την πρώτη ημέρα. Καμία εμπορική πτήση. Καμία βεβαιότητα για το πότε θα ανοίξει. Η σκέψη να μετακινηθούν οδικώς προς τα σύνορα με την Αίγυπτο απορρίπτεται ως εξαιρετικά επικίνδυνη: ώρες διαδρομής μέσα από έρημο, κίνδυνος ληστειών, αβεβαιότητα στα σύνορα, εξαντλημένα εισιτήρια από Τάμπα.
Η πρεσβεία; Σε επικοινωνία καθημερινή. Ευγενικοί, καθησυχαστικοί, αλλά χωρίς σαφές χρονοδιάγραμμα. «Ετοιμάζουμε κάτι, αλλά δεν μπορούμε να σας πούμε πότε», είναι η σταθερή απάντηση που λαμβάνει.
Αυτή η φράση “ετοιμάζουμε κάτι”, είναι ταυτόχρονα παρηγοριά και βάρος. Γιατί η αβεβαιότητα φθείρει. Δεν ξέρεις αν θα φύγεις αύριο ή σε έναν μήνα. Δεν ξέρεις αν θα ενταθούν τα χτυπήματα. Δεν ξέρεις αν θα υπάρξει χερσαία σύγκρουση, αν θα εμπλακούν κι άλλες χώρες.
Στα καταφύγια, οι συζητήσεις φουντώνουν. Φήμες για διεύρυνση της σύρραξης. Φήμες για εμπλοκή περιφερειακών δυνάμεων. Σενάρια που γεννούν μεγαλύτερη ανησυχία. Ο ίδιος μεταφέρει όσα ακούγονται, χωρίς να μπορεί να τα επιβεβαιώσει. Το μόνο βέβαιο είναι ότι η κατάσταση παραμένει ρευστή.
Κι όμως, μέσα σε αυτό το κλίμα, ο Ανδρουλάκης στέκεται και λέει κάτι που οφείλουμε να ακούσουμε: οι Ισραηλινοί πολίτες τούς φέρθηκαν με αξιοπρέπεια και ανθρωπιά. Τους χτυπούν την πόρτα, τους προσφέρουν φαγητό, τους στηρίζουν ψυχολογικά. «Μας έχουν ιδιαίτερη συμπάθεια», τονίζει.
Αυτή η μαρτυρία είναι σημαντική. Διότι στον πόλεμο δεν υπάρχουν μόνο πύραυλοι. Υπάρχουν και άνθρωποι. Το ερώτημα, όμως, παραμένει πολιτικό και εθνικό: υπάρχει οργανωμένο σχέδιο επαναπατρισμού; Υπάρχει ετοιμότητα μεταγωγικού αεροσκάφους; Υπάρχει εναλλακτική διαδρομή; Υπάρχει χρονοδιάγραμμα;
Δεν αρκεί να λέμε “είμαστε σε επαφή”. Δεν αρκεί η καλή διάθεση των υπαλλήλων της πρεσβείας. Απαιτείται κεντρικός συντονισμός. Απαιτείται πολιτική απόφαση. Απαιτείται σαφής ενημέρωση.
Ο Χρήστος Ανδρουλάκης δεν ζήτησε προνόμια. Ζήτησε κάτι απλό: μια γρήγορη λύση για όλους.
Η εκπομπή «Κόντρα στο Σύστημα» ανέδειξε για ακόμη μία φορά αυτό που τα μεγάλα μέσα συχνά αποσιωπούν: πίσω από τους γεωπολιτικούς χάρτες υπάρχουν Έλληνες. Υπάρχουν οικογένειες που αγωνιούν. Υπάρχουν άνθρωποι που κάθε δέκα λεπτά κατεβαίνουν σε καταφύγιο.
Και η πατρίδα οφείλει να είναι εκεί. Όχι αύριο. Σήμερα. Γιατί το κράτος δεν δοκιμάζεται όταν όλα είναι ήρεμα. Δοκιμάζεται όταν οι σειρήνες χτυπούν. Και τότε κρίνεται αν η λέξη «Ελλάδα» είναι απλώς γεωγραφικός όρος ή ζωντανή, προστατευτική ομπρέλα για τα παιδιά της όπου κι αν βρίσκονται.
Ευχόμαστε και απαιτούμε οι Έλληνες που βρίσκονται στο Ισραήλ να επιστρέψουν σύντομα και με ασφάλεια. Να τελειώσει αυτή η περιπέτεια. Να επικρατήσει η λογική απέναντι στην κλιμάκωση. Να σιγήσουν οι σειρήνες.
Μέχρι τότε, η φωνή τους θα ακούγεται. Και εμείς θα είμαστε εδώ, κόντρα στο σύστημα της αδιαφορίας.
