Στην εκπομπή του Γρηγόρη Σερέτη «Κόντρα στο Σύστημα» στον Focus FM 103,6 και ΜΑΧΗ FM 99,8 – τα μόνα πατριωτικά ραδιόφωνα – βρέθηκαν σήμερα καλεσμένοι ο Βασίλης Κουγεμήτρος, εκπρόσωπος του ΣΑΤΑ, και ο Θανάσης Βίλλιος, σύμβουλος του συνδικάτου, και μίλησαν για την πρωτοφανή επίθεση που δέχεται ο κλάδος των ταξί από την κυβέρνηση.
Η εικόνα που περιγράφεται δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνειών. Οι ταξιτζήδες δεν μιλούν απλώς για δυσκολίες. Μιλούν για σχέδιο εξόντωσης. Για μια πολιτική που, όπως καταγγέλλουν, δεν περιορίζεται σε λάθος επιλογές, αλλά έχει ξεκάθαρο στόχο: να διαλύσει έναν ολόκληρο επαγγελματικό κλάδο και να τον παραδώσει σε μεγάλα συμφέροντα.
Από το αεροδρόμιο της Αθήνας, όπου βρίσκονταν σε κινητοποιήσεις, οι εκπρόσωποι του κλάδου περιέγραψαν μια κατάσταση ασφυξίας. Νομοσχέδια, τροπολογίες, περιορισμοί και οικονομική πίεση συνθέτουν ένα εκρηκτικό μείγμα που οδηγεί χιλιάδες επαγγελματίες σε αδιέξοδο.
Ποινικοποίηση της εργασίας
Ένα από τα βασικά ζητήματα που αναδείχθηκαν είναι το νέο καθεστώς με το ποινικό μητρώο. Όπως καταγγέλλεται, ένας οδηγός ταξί μπορεί να χάσει το επάγγελμά του ακόμη και για παλαιά, μικρής σημασίας παραπτώματα, τα οποία έχουν ήδη «πληρωθεί» κοινωνικά και νομικά.
Η αλλαγή αυτή δεν αφορά βαριά εγκλήματα για τα οποία και οι ίδιοι οι επαγγελματίες συμφωνούν ότι πρέπει να αποκλείουν κάποιον από το επάγγελμα. Αφορά πλημμελήματα δεκαετιών, λάθη της νεότητας, τα οποία πλέον επανέρχονται για να καταστρέψουν ζωές.
Όπως χαρακτηριστικά ειπώθηκε, ένας άνθρωπος που εργάζεται 30 ή 40 χρόνια, μπορεί ξαφνικά να βρεθεί εκτός επαγγέλματος στα 55 ή 60 του, χωρίς καμία δεύτερη ευκαιρία. Αυτό δεν είναι απλώς άδικο. Είναι κοινωνικά επικίνδυνο. Διότι όταν στερείς από κάποιον τη δυνατότητα να εργαστεί, τον οδηγείς με μαθηματική ακρίβεια στην απόγνωση.
Υποχρεωτική ηλεκτροκίνηση χωρίς υποδομές
Ένα δεύτερο μεγάλο μέτωπο είναι η επιβολή της ηλεκτροκίνησης. Σε θεωρητικό επίπεδο, η μετάβαση σε πιο «πράσινα» οχήματα θα μπορούσε να θεωρηθεί θετική. Στην πράξη, όμως, οι συνθήκες είναι εξωφρενικές.
Οι ταξιτζήδες καλούνται να αγοράσουν οχήματα αξίας έως και 50-60 χιλιάδων ευρώ, την ώρα που πολλοί δεν έχουν ούτε τα βασικά για να επιβιώσουν. Ταυτόχρονα, οι υποδομές φόρτισης είναι ελάχιστες: μόλις μερικές δεκάδες φορτιστές για εκατοντάδες οχήματα.
Το αποτέλεσμα; Οδηγοί που θα πρέπει να περιμένουν ώρες για να φορτίσουν, μετά από 14 ή 16 ώρες εργασίας. Αυτό δεν είναι μεταρρύθμιση. Είναι επιβολή χωρίς σχέδιο.
Άνισος ανταγωνισμός με τις πολυεθνικές
Την ίδια στιγμή, οι καταγγελίες για ευνοϊκή μεταχείριση πολυεθνικών πλατφορμών είναι καταιγιστικές. Οι εκπρόσωποι του κλάδου μιλούν για «χαρισμένο πελατολόγιο», για νομοθετικές ρυθμίσεις που διευκολύνουν τις εταιρείες τύπου Uber και Free Now, ενώ στραγγαλίζουν τους επαγγελματίες ταξιτζήδες.
Το ταξί, όπως τονίζουν, είναι δημόσια υπηρεσία με κρατικό τιμολόγιο και αυστηρούς κανόνες. Αντίθετα, οι πολυεθνικές λειτουργούν με δυναμικές τιμές, αυξάνοντας το κόστος για τον πολίτη όταν υπάρχει αυξημένη ζήτηση. Με απλά λόγια: ο Έλληνας πολίτης θα πληρώνει περισσότερο, ενώ οι Έλληνες επαγγελματίες θα εξαφανίζονται.
Οικονομική ασφυξία
Η καθημερινότητα ενός ταξιτζή σήμερα είναι εξοντωτική. Δουλειά 12, 14 ή και 18 ωρών, υψηλά καύσιμα, τεκμαρτή φορολόγηση, ασφάλειες που αγγίζουν τα 1.400 ευρώ ετησίως και συνεχώς αυξανόμενα έξοδα.
Και μέσα σε όλα αυτά, η κυβέρνηση, όπως καταγγέλλεται, αρνείται οποιαδήποτε αύξηση κομίστρου. Δηλαδή, αυξάνονται όλα τα κόστη, αλλά τα έσοδα παραμένουν καθηλωμένα. Το αποτέλεσμα είναι απλό: επιβίωση στα όρια.
Διχασμός και κοινωνικός αυτοματισμός
Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε και στην προσπάθεια διάσπασης του κλάδου. Με πρακτικές «διαίρει και βασίλευε», όπως καταγγέλλεται, επιχειρείται να δημιουργηθούν εσωτερικές συγκρούσεις μεταξύ οδηγών και ιδιοκτητών, αλλά και μεταξύ διαφορετικών περιοχών.
Παράλληλα, ενεργοποιείται ο γνωστός μηχανισμός κοινωνικού αυτοματισμού: παρουσίαση των απεργών ως «προβληματικών», «τραμπούκων» ή «προνομιούχων», ώστε να στραφεί η κοινωνία εναντίον τους. Το ίδιο μοτίβο, όπως επισημαίνεται, εφαρμόστηκε και στους αγρότες, στους κτηνοτρόφους, στους μικρομεσαίους.
Η μεγάλη εικόνα
Το ζήτημα, όμως, δεν αφορά μόνο τους ταξιτζήδες. Είναι ένα κομμάτι ενός μεγαλύτερου παζλ. Όταν ένα επάγγελμα διαλύεται, ανοίγει ο δρόμος για τη συγκέντρωση της αγοράς σε λίγα χέρια.
Όταν καταργούνται οι σταθεροί κανόνες και αντικαθίστανται από «δυναμικές τιμές», ο πολίτης γίνεται όμηρος της αγοράς. Και όταν η πολιτεία αντί να προστατεύει, επιτίθεται, τότε το πρόβλημα είναι βαθιά πολιτικό.
«Έφτασε ο κόμπος στο χτένι»
Οι ίδιοι οι εκπρόσωποι του κλάδου εμφανίζονται αποφασισμένοι να συνεχίσουν τον αγώνα. Όχι γιατί πιστεύουν ότι η κυβέρνηση θα υποχωρήσει εύκολα, αλλά γιατί όπως λένε, δεν έχουν άλλη επιλογή.
«Κοιτάμε τα παιδιά μας και δεν μπορούμε να κάνουμε πίσω», είναι το μήνυμα που εκπέμπουν. Και αυτό ίσως είναι το πιο ανησυχητικό για το σύστημα: όταν ένας ολόκληρος κλάδος φτάνει στο σημείο να μην έχει τίποτα να χάσει, τότε η σύγκρουση γίνεται αναπόφευκτη.
Το ερώτημα προς την κοινωνία
Το ερώτημα πλέον δεν αφορά μόνο τους ταξιτζήδες. Αφορά όλους.
Θα δεχτεί η κοινωνία να αντικατασταθούν οι επαγγελματίες από απρόσωπες πλατφόρμες; Θα δεχτεί να πληρώνει όλο και περισσότερα για βασικές υπηρεσίες; Θα δεχτεί τη διάλυση κάθε μικρομεσαίου επαγγέλματος; Ή θα καταλάβει ότι αυτό που συμβαίνει σήμερα στους ταξιτζήδες, αύριο μπορεί να συμβεί σε οποιονδήποτε;
Η απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα θα καθορίσει όχι μόνο το μέλλον ενός κλάδου, αλλά το ίδιο το μέλλον της ελληνικής κοινωνίας.
