Στην εκπομπή του Γρηγόρη Σερέτη «Κόντρα στο Σύστημα» στον Focus FM 103,6 και ΜΑΧΗ FM 99,8 – τα μόνα πατριωτικά ραδιόφωνα – βρέθηκε σήμερα καλεσμένος ο Θεόδωρος Μαντάς, εκπρόσωπος της Ολομέλειας Δικηγορικών Συλλόγων, και μίλησε για τα όσα πρωτοφανή και εξοργιστικά συνέβησαν στην έναρξη της δίκης για το έγκλημα των Τεμπών.
Δεν ξεκινήσαμε καλά. Δεν ξεκινήσαμε καθόλου καλά. Και αυτό δεν είναι απλώς μια φράση. Είναι μια κραυγή. Είναι μια προειδοποίηση. Είναι ένα καμπανάκι που χτυπά δυνατά για όσους ακόμα θέλουν να ακούσουν. Η δίκη για το πιο βαρύ, το πιο αιματηρό, το πιο ντροπιαστικό έγκλημα των τελευταίων δεκαετιών στην Ελλάδα, τη σφαγή των Τεμπών, άρχισε μέσα σε συνθήκες που δεν τιμούν ούτε Δικαιοσύνη, ούτε κράτος, ούτε κοινωνία. Αντιθέτως, παραπέμπουν σε κάτι βαθιά σάπιο, σε κάτι που όχι μόνο δεν θέλει να αποκαλυφθεί, αλλά μοιάζει να φοβάται το φως.
Και το πρώτο ερώτημα που προκύπτει είναι απλό: Τι προσπαθούν να κρύψουν; Σύμφωνα με τα όσα αποκάλυψε στον αέρα της εκπομπής ο Θεόδωρος Μαντάς, η εικόνα που αντίκρισαν όσοι βρέθηκαν στη Λάρισα ήταν σοκαριστική. Μια αίθουσα που υποτίθεται κόστισε 1,5 εκατομμύριο ευρώ στον Έλληνα φορολογούμενο, δεν μπορούσε να εξυπηρετήσει ούτε τα στοιχειώδη.
Συνήγοροι, συγγενείς θυμάτων, μάρτυρες, κατηγορούμενοι, όλοι στοιβαγμένοι. Χωρίς ήχο. Χωρίς χώρο. Χωρίς αξιοπρέπεια. Αυτή δεν είναι Δικαιοσύνη. Αυτή είναι προσβολή. Μιλάμε για τη δίκη για 57 νεκρούς. Για ανθρώπους που χάθηκαν άδικα, βίαια, εγκληματικά. Και το κράτος τι κάνει; Τους «φιλοξενεί» σε μια αίθουσα που δεν θυμίζει καν δικαστήριο. Πού πήγαν τα λεφτά; Ποιος έλεγξε αυτή την «επένδυση»; Ποιος υπέγραψε ότι αυτός ο χώρος είναι κατάλληλος; Και κυρίως: Ποιος θα λογοδοτήσει;
Αλλά το πιο ανησυχητικό, και ίσως το πιο επικίνδυνο, δεν είναι η ντροπιαστική υποδομή. Είναι η απόφαση που ελήφθη με το «καλημέρα». Τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης… εκτός. Ναι, καλά διαβάσατε. Με την έναρξη της διαδικασίας, η πρώτη ενέργεια ήταν η απομάκρυνση των δημοσιογράφων από την αίθουσα. Χωρίς αιτιολογία. Χωρίς εξήγηση. Χωρίς καμία δικαιολογία.
Και εδώ τα ερωτήματα γίνονται πιο βαριά, πιο σκοτεινά: Γιατί να μην υπάρχει δημοσιότητα; Τι φοβούνται; Γιατί να μην βλέπει ο ελληνικός λαός τι γίνεται σε μια τόσο κρίσιμη δίκη; Σε μια υπόθεση που έχει συγκλονίσει ολόκληρη τη χώρα, σε μια τραγωδία που άφησε πίσω της οικογένειες διαλυμένες και μια κοινωνία πληγωμένη, η διαφάνεια δεν είναι επιλογή. Είναι υποχρέωση. Και όμως… επέλεξαν το σκοτάδι.
Ο Θεόδωρος Μαντάς ήταν ξεκάθαρος: αυτή η κίνηση προκαλεί έντονη ανησυχία. Και όχι άδικα. Γιατί όταν διώχνεις τα ΜΜΕ, δεν διώχνεις απλώς τις κάμερες. Διώχνεις τον έλεγχο. Διώχνεις τη λογοδοσία. Διώχνεις την αλήθεια. Και τότε γεννιέται η υποψία. Και η υποψία, σε τέτοιες υποθέσεις, είναι δηλητήριο. Η αντίδραση των παρισταμένων ήταν άμεση. Οι Δικηγορικοί Σύλλογοι της χώρας, που βρέθηκαν εκεί για να στηρίξουν τους συγγενείς των θυμάτων, απαίτησαν τη διακοπή της διαδικασίας. Και τελικά, το πέτυχαν.
Η δίκη διακόπηκε και μετατέθηκε για την 1η Απριλίου, προκειμένου, όπως ειπώθηκε, να βρεθεί ένας κατάλληλος χώρος. Αλλά αλήθεια τώρα… Χρειάστηκε να φτάσουμε μέχρι εκεί για να καταλάβουν ότι η αίθουσα είναι ακατάλληλη; Δεν το ήξεραν; Δεν το είχαν δει; Δεν το είχαν ελέγξει; Ή μήπως το ήξεραν αλλά δεν τους ένοιαζε; Γιατί εδώ δεν μιλάμε για μια απλή διαδικασία. Μιλάμε για μια δίκη που θα κρατήσει χρόνια. Ο ίδιος ο Μαντάς εκτίμησε ότι μπορεί να διαρκέσει πάνω από δύο ή τρία χρόνια.
Και αυτό σημαίνει ότι οι συνθήκες πρέπει να είναι αντάξιες της σοβαρότητας της υπόθεσης. Όχι πρόχειρες. Όχι ντροπιαστικές. Όχι επικίνδυνες για την ίδια την απονομή της Δικαιοσύνης. Γιατί ας μην γελιόμαστε. Όταν οι συνθήκες είναι τέτοιες, δεν υποβαθμίζεται μόνο η εικόνα. Υποβαθμίζεται η ίδια η διαδικασία. Και τότε τίθεται ένα ακόμα κρίσιμο ερώτημα: Μπορεί να υπάρξει δίκαιη δίκη σε άδικες συνθήκες; Η απάντηση είναι προφανής.
Οι συγγενείς των θυμάτων, που κουβαλούν έναν πόνο αβάσταχτο, βρέθηκαν μπροστά σε μια ακόμα προσβολή. Μια ακόμα απόδειξη ότι το κράτος δεν στέκεται στο ύψος των περιστάσεων. Και όμως… αυτοί οι άνθρωποι δεν ζητούν πολλά. Ζητούν δικαιοσύνη. Ζητούν αλήθεια. Ζητούν σεβασμό. Είναι τόσο δύσκολο; Ή μήπως κάποιοι δεν θέλουν να τα δώσουν; Η υπόθεση των Τεμπών δεν είναι απλώς ένα δικαστικό θέμα. Είναι μια δοκιμασία για τη Δημοκρατία. Είναι ένας καθρέφτης που δείχνει ποιοι είμαστε ως κοινωνία. Και μέχρι στιγμής η εικόνα δεν είναι καλή.
Όταν ξεκινάς μια τέτοια δίκη με αποκλεισμό των ΜΜΕ, με ακατάλληλες αίθουσες, με προχειρότητα και αδιαφορία, το μήνυμα που στέλνεις είναι σαφές: Δεν σε νοιάζει η αλήθεια. Σε νοιάζει ο έλεγχος. Αλλά η αλήθεια, αργά ή γρήγορα, βρίσκει τον δρόμο της. Και τότε κανείς δεν μπορεί να την σταματήσει. Η «ώρα μηδέν» για τα Τέμπη δεν είναι μόνο η στιγμή της σύγκρουσης των τρένων. Είναι και αυτή εδώ η στιγμή. Η στιγμή που η Δικαιοσύνη καλείται να αποδείξει αν είναι πραγματικά ανεξάρτητη ή αν θα λυγίσει κάτω από βάρη και πιέσεις.
Η κοινωνία παρακολουθεί. Οι συγγενείς απαιτούν. Η ιστορία θα κρίνει. Και το ερώτημα παραμένει: Θα αποδοθεί δικαιοσύνη ή θα θαφτεί και αυτή μαζί με την αλήθεια;
