Στην εκπομπή του Γρηγόρη Σερέτη «Κόντρα στο Σύστημα» στον Focus FM 103,6 και ΜΑΧΗ FM 99,8 – τα μόνα πατριωτικά ραδιόφωνα – βρέθηκε σήμερα καλεσμένος ο Απόστολος Πετράκης και μίλησε για το σκάνδαλο των υποκλοπών, τη λειτουργία της Δικαιοσύνης και το επαναλαμβανόμενο «μοτίβο συγκάλυψης» που όπως καταγγέλλεται, χαρακτηρίζει τη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα.
Και κάπου εδώ ξεκινάει η μεγάλη απορία. Τι ακριβώς συμβαίνει σε αυτή τη χώρα; Γιατί κάθε υπόθεση που ανοίγει, καταλήγει να κλείνει με τον ίδιο ακριβώς τρόπο; Γιατί κάθε σκάνδαλο ξεκινάει με θόρυβο και τελειώνει με σιωπή;
Ο Απόστολος Πετράκης μίλησε ανοιχτά για ένα σύστημα που λειτουργεί με συγκεκριμένα μοτίβα. Και αυτή είναι ίσως η πιο βαριά κουβέντα. Όχι ένα μεμονωμένο περιστατικό. Όχι μια εξαίρεση. Αλλά μια επαναλαμβανόμενη πρακτική. Αρχικά γίνεται η αποκάλυψη. Στη συνέχεια δημιουργείται πολιτικός θόρυβος. Τα μέσα ενημέρωσης ασχολούνται για λίγο. Και μετά… ξαφνικά, όλα εξαφανίζονται. Το θέμα φεύγει από την επικαιρότητα και η υπόθεση καταλήγει να ξεχνιέται.
Και το ερώτημα είναι απλό: Πόσες φορές το έχουμε ξαναδεί αυτό; Στο επίκεντρο της συζήτησης βρέθηκε το σκάνδαλο των υποκλοπών και το περιβόητο σύστημα Predator. Ένα θέμα που συγκλόνισε την Ελλάδα, αλλά όπως φαίνεται, όχι αρκετά για να οδηγήσει σε πραγματικές συνέπειες. Ποιοι το χρησιμοποίησαν; Ποιοι έδιναν εντολές; Ποιοι γνώριζαν; Και κυρίως: γιατί δεν έχει λογοδοτήσει κανείς;
Ακόμα πιο σοκαριστικό είναι το γεγονός ότι, όπως επισημάνθηκε, υπάρχουν περιπτώσεις ανθρώπων που έχουν καταδικαστεί με βαριές ποινές και όμως κυκλοφορούν ελεύθεροι. Πώς γίνεται αυτό; Σε ποια ευρωπαϊκή χώρα θα συνέβαινε κάτι τέτοιο χωρίς να έχει ξεσηκωθεί ολόκληρο το πολιτικό σύστημα; Μήπως τελικά υπάρχει μια άτυπη συμφωνία σιωπής; Μήπως κάποιοι γνωρίζουν πολλά και γι’ αυτό δεν αγγίζονται;
Η συζήτηση πήγε ακόμα πιο βαθιά, αγγίζοντας το ίδιο το σύστημα της Δικαιοσύνης. Και εδώ τα πράγματα γίνονται επικίνδυνα. Γιατί όταν τίθεται υπό αμφισβήτηση η Δικαιοσύνη, τίθεται υπό αμφισβήτηση ολόκληρο το κράτος. Ακούστηκαν βαριές κουβέντες. Ότι η Δικαιοσύνη δεν λειτουργεί όπως θα έπρεπε. Ότι υπάρχουν παρεμβάσεις. Ότι υποθέσεις «θάβονται». Ότι η αλήθεια δεν φτάνει ποτέ μέχρι το τέλος. Και τότε γεννιέται το μεγάλο ερώτημα: Αν δεν υπάρχει Δικαιοσύνη, τι απομένει; Ένα κράτος χωρίς Δικαιοσύνη δεν είναι δημοκρατία. Είναι κάτι άλλο. Κάτι πολύ πιο σκοτεινό.
Ιδιαίτερη αναφορά έγινε και στα μέσα ενημέρωσης. Γιατί, όπως ειπώθηκε, δεν λειτουργούν πάντα ως ελεγκτικός μηχανισμός της εξουσίας. Αντίθετα, σε πολλές περιπτώσεις φαίνεται να λειτουργούν ως μέρος του ίδιου συστήματος. Διαρροές, επιλεκτική προβολή, αλλαγή ατζέντας. Όλα αυτά δημιουργούν ένα περιβάλλον όπου η αλήθεια χάνεται μέσα στον θόρυβο. Και ο πολίτης; Ο πολίτης μένει να παρακολουθεί. Να ακούει. Να μπερδεύεται. Και τελικά να κουράζεται. Γιατί αυτό είναι το πιο επικίνδυνο σημείο: η κόπωση της κοινωνίας. Όταν ο κόσμος συνηθίζει τα σκάνδαλα, τότε τα σκάνδαλα παύουν να έχουν σημασία. Και τότε το σύστημα κερδίζει.
Η συζήτηση έθιξε και ένα ακόμα κρίσιμο σημείο: τον φόβο. Υπάρχει φόβος μέσα στο σύστημα; Φοβούνται κάποιοι να μιλήσουν; Φοβούνται να πάρουν αποφάσεις; Αν ισχύει κάτι τέτοιο, τότε δεν μιλάμε απλώς για δυσλειτουργία. Μιλάμε για βαθιά κρίση θεσμών. Και το ερώτημα επανέρχεται ακόμα πιο έντονο: Ποιος ελέγχει ποιον σε αυτή τη χώρα; Γιατί όταν η πολιτική εξουσία, η Δικαιοσύνη και τα μέσα ενημέρωσης εμφανίζονται να κινούνται μέσα σε ένα κοινό πλαίσιο, τότε η δημοκρατία δεν λειτουργεί όπως θα έπρεπε. Και αυτό δεν είναι θεωρία. Είναι μια πραγματικότητα που όλο και περισσότεροι πολίτες αρχίζουν να αντιλαμβάνονται.
Το πιο ανησυχητικό όμως είναι άλλο. Ότι τίποτα δεν αλλάζει. Ότι κάθε υπόθεση μοιάζει με την προηγούμενη. Ότι κάθε σκάνδαλο έχει το ίδιο τέλος. Και κάπου εκεί, γεννιέται η πιο σκληρή σκέψη: Μήπως τελικά δεν πρόκειται για λάθη; Μήπως πρόκειται για ένα σύστημα που λειτουργεί ακριβώς όπως έχει σχεδιαστεί; Αν αυτό ισχύει, τότε η χώρα βρίσκεται μπροστά σε μια κρίσιμη καμπή. Μια «ώρα μηδέν» για τους θεσμούς. Γιατί χωρίς εμπιστοσύνη στη Δικαιοσύνη, χωρίς πραγματική ενημέρωση και χωρίς λογοδοσία, δεν μπορεί να υπάρξει υγιής δημοκρατία.
Και τότε η ευθύνη περνάει αλλού. Περνάει στην κοινωνία. Γιατί στο τέλος της ημέρας, το ερώτημα δεν είναι μόνο τι κάνουν αυτοί που κυβερνούν. Αλλά τι κάνουμε εμείς που βλέπουμε. Και το μεγαλύτερο ερώτημα απ’ όλα είναι ένα: Μέχρι πότε θα το ανεχόμαστε;
