Η συζήτηση που άνοιξε στον αέρα δεν ήταν απλώς μία ακόμη πολιτική κουβέντα. Ήταν μια καταγγελία με ονοματεπώνυμο, με στοιχεία, με ημερομηνίες και κυρίως, με μια βαριά αίσθηση ότι η χώρα διολισθαίνει σε ένα καθεστώς όπου η δημόσια περιουσία δεν προστατεύεται αλλά «μοιράζεται».
Ο Δήμος Κυριλίδης ήταν ξεκάθαρος. Περιέγραψε ένα σύστημα που λειτουργεί εις βάρος του Έλληνα πολίτη, με κεντρικό άξονα την εγκατάλειψη, ή ακόμη χειρότερα, την συνειδητή απώλεια δημόσιων ακινήτων. Και αυτό δεν είναι μια θεωρητική κουβέντα. Είναι μια πραγματικότητα που, όπως αποκάλυψε, αποτυπώνεται ξεκάθαρα στην Πέλλα.
30.000 ακίνητα και κανένα σχέδιο
Το πρώτο σοκ έρχεται από τον αριθμό: περίπου 30.000 ακίνητα, οικόπεδα και αγροτεμάχια έχουν καταγραφεί στην περιοχή. Δημόσια περιουσία. Αντί να αποτελεί εργαλείο ανάπτυξης, παραμένει ανεκμετάλλευτη. Και εδώ γεννάται το πρώτο μεγάλο ερώτημα: Αν υπάρχει τόσος πλούτος, γιατί η ανάπτυξη είναι ανύπαρκτη;
Η απάντηση που δόθηκε είναι σκληρή. Γιατί δεν υπάρχει πολιτική βούληση. Γιατί, αντί να αξιοποιούνται τα ακίνητα για πανεπιστήμια, επενδύσεις, αγροτική παραγωγή, αφήνονται να «λιμνάζουν» ή, ακόμη χειρότερα, να περνούν σε ιδιωτικά χέρια.
Το ακίνητο των 11 εκατομμυρίων
Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα αφορά τις αγροτικές αποθήκες της Σκύδρας. Ένα ακίνητο που, αν αποχαρακτηριστεί, μπορεί να φτάσει σε αξία 11 εκατομμυρίων ευρώ. Και όμως, ενώ υπήρχε υπουργική απόφαση ανάκλησης της χρήσης από την τράπεζα και επιστροφής στο Δημόσιο, στο Κτηματολόγιο εμφανίζεται… άλλος ιδιοκτήτης. Η Τράπεζα Πειραιώς.
Παρά την επίσημη εντολή, το ακίνητο δεν πέρασε ποτέ στο Δημόσιο. Και αν δεν γίνει μεταγραφή μέχρι το 2029, χάνεται οριστικά. Αυτό δεν είναι απλώς αμέλεια. Είναι, όπως καταγγέλλεται, μια μεθοδευμένη απώλεια δημόσιας περιουσίας.
Νόμοι που «βολεύουν»
Ακόμη πιο εξοργιστικό είναι το νομικό πλαίσιο. Αντί να προστατεύεται το Δημόσιο, εμφανίζονται νόμοι που… παγώνουν τις ενέργειες του. Επικαλούνται όπως καταγγέλλεται, ρυθμίσεις του 2025 για να μπλοκάρουν ενέργειες που αφορούν υποθέσεις του 2021.
Με απλά λόγια: ο χρόνος κυλά υπέρ των ιδιωτών και εις βάρος του κράτους. Και όσο καθυστερούν οι διαδικασίες, τόσο πλησιάζει η στιγμή που η περιουσία χάνεται για πάντα.
Αγρότες σε απόγνωση
Την ίδια στιγμή, ο αγροτικός κόσμος βρίσκεται στα όρια της κατάρρευσης. Οι αγρότες, όπως περιγράφηκε, πηγαίνουν στα χωράφια «με το ζόρι». Δεν ξέρουν αν και πότε θα πληρωθούν. Δεν έχουν στήριξη. Δεν έχουν σχέδιο.
Και το χειρότερο; Βλέπουν δίπλα τους περιουσίες που θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν υπέρ τους, να χάνονται. Η αντίθεση είναι εξοργιστική: Από τη μία εγκαταλελειμμένοι παραγωγοί. Από την άλλη ακίνητα εκατομμυρίων χωρίς αξιοποίηση.
Βιομηχανικές περιοχές… με φωτοβολταϊκά
Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, υπάρχει και η αλλοίωση χρήσεων γης. Σε βιομηχανική περιοχή της Πέλλας που θα έπρεπε να δημιουργεί θέσεις εργασίας, τοποθετήθηκαν φωτοβολταϊκά.
Αντί για εργοστάσια, έχουμε πάνελ. Αντί για εργάτες, έχουμε παραγωγή ενέργειας για λίγους. Και το ερώτημα είναι απλό: Ποιος αποφάσισε αυτή τη μετατροπή; Και γιατί κανείς δεν την σταμάτησε;
Ένα σύστημα που αυτοπροστατεύεται
Η εικόνα που περιγράφεται είναι σαφής: ένα πλέγμα πολιτικών, τραπεζών και διοικητικών μηχανισμών που λειτουργεί με τέτοιο τρόπο ώστε να διατηρεί τον έλεγχο. Όχι προς όφελος της κοινωνίας. Αλλά προς όφελος συγκεκριμένων συμφερόντων.
Από ρουσφέτια μέχρι καθυστερήσεις, από νομικά «παραθυράκια» μέχρι σιωπηρές ανοχές, το σύστημα δείχνει να αυτοπροστατεύεται. Και ο πολίτης; Μένει θεατής.
Η κοινωνία αλλάζει
Ωστόσο, υπάρχει μια σημαντική παρατήρηση: ο κόσμος αρχίζει να αλλάζει. Δεν ενημερώνεται πλέον μόνο από τα μεγάλα μέσα. Στρέφεται σε περιφερειακά ραδιόφωνα και κανάλια. Αναζητά άλλες φωνές. Ακούει διαφορετικές απόψεις. Και κυρίως… κρίνει.
Η τυφλή ψήφος φαίνεται να ανήκει στο παρελθόν. Οι πολίτες, όπως τονίστηκε, δεν θα ψηφίσουν «από συνήθεια». Θα αναζητήσουν συνέπεια.
Εκλογές με εκπλήξεις;
Με βάση αυτή τη μετατόπιση, εκτιμάται ότι το πολιτικό σκηνικό θα αλλάξει. Η κυβέρνηση εμφανίζεται «στριμωγμένη». Οι παραδοσιακοί ψηφοφόροι απομακρύνονται. Και η περιφέρεια, ειδικά η Βόρεια Ελλάδα, δείχνει να βράζει.
Το αν αυτό θα μεταφραστεί σε εκλογικό αποτέλεσμα, μένει να φανεί. Αλλά για πρώτη φορά, το ενδεχόμενο ανατροπών δεν μοιάζει μακρινό.
Το μεγάλο διακύβευμα
Στο τέλος της ημέρας, το ζήτημα δεν είναι κομματικό. Είναι εθνικό. Η δημόσια περιουσία δεν είναι αριθμοί σε έναν κατάλογο. Είναι το εργαλείο ανάπτυξης μιας χώρας. Είναι το αποθεματικό της. Και όταν αυτό χάνεται, δεν χάνεται απλώς χρήμα. Χάνεται μέλλον.
Το ερώτημα που μένει είναι ένα: Θα συνεχίσει η Ελλάδα να ξεπουλά τον εαυτό της; Ή θα υπάρξει επιτέλους μια στροφή προς την αξιοποίηση και την προστασία; Η απάντηση, όπως όλα δείχνουν, δεν θα δοθεί στα λόγια. Αλλά στην κάλπη.
