Υπάρχουν στιγμές που η κοινωνία μένει άφωνη μπροστά σε τραγικά γεγονότα που δύσκολα αποτυπώνονται με λόγια. Η αδιανόητη τραγωδία στην Ηλιούπολη έχει συγκλονίσει το πανελλήνιο, αφήνοντας πίσω της πένθος, θλίψη και ένα μεγάλο «γιατί».
Ξέρω ότι το θέμα είναι ιδιαίτερα ευαίσθητο και ότι υπάρχουν ειδικοί πολύ πιο κατάλληλοι από μένα για να το προσεγγίσουν σε βάθος το τραγικό περιστατικό, ωστόσο, καταθέτω τους δικούς μου προβληματισμούς και σκέψεις καθώς αυτό που γνωρίζω με βεβαιότητα είναι ότι κάτι δεν λειτουργεί όπως θα έπρεπε.
Ξέρω, επίσης ως γονιός ότι τα παιδιά μεγαλώνουν μέσα σε συνεχή πίεση, προσδοκίες και μια καθημερινότητα όπου όλα μοιάζουν να κρίνονται από την επίδοση και την επιτυχία.
Η πίεση της «τελειότητας»
Υπάρχει μια διαρκώς αυξανόμενη πίεση που βαραίνει όλο και περισσότερο τα παιδιά μας: Να είναι «τέλεια». Να τα προλαβαίνουν όλα, σχολείο, σπουδές, ξένες γλώσσες, φροντιστήρια, αθλητισμός, δραστηριότητες χωρίς τέλος . Και ξεχνάμε το πιο σημαντικό, την ανάγκη να ξεκουραστεί, να παίξει, να χαλαρώσει, να αποτύχει. Δημιουργείται η ψευδαίσθηση ότι σε μια κοινωνία με αυξημένες απαιτήσεις, αν δεν «γεμίσει» το πρόγραμμα και το βιογραφικό από νωρίς, το μέλλον θα είναι χαμένο.
Οι γονείς ανάμεσα στην πίεση και την εξάντληση
Ταυτόχρονα, πολλοί γονείς βρίσκονται και οι ίδιοι σε ένα οικονομικό αδιέξοδο που δεν αφήνει περιθώρια. Αναγκάζονται να δουλεύουν πολλές ώρες, συχνά σε μία ή και δύο δουλειές, επιστρέφοντας σπίτι κουρασμένοι και εξαντλημένοι. Μέσα στην καθημερινή πίεση και τους γρήγορους ρυθμούς, συχνά χάνεται η ουσιαστική επαφή με πολλά παιδιά να μένουν μόνα τους για ώρες. Κλείνονται στον εαυτό τους και βρίσκουν συντροφιά σε κινητά τηλέφωνα και κοινωνικά δίκτυα, συχνά χωρίς ουσιαστική καθοδήγηση ή χρόνο πραγματικής επικοινωνίας με την οικογένεια.
Το τραγικό περιστατικό που σημειώθηκε στην Ηλιούπολη πρέπει να μας ταρακουνήσει όλους, και ιδιαίτερα τους γονείς.
Μην ξεχνάμε πως σε έναν κόσμο που αναζητά την τελειότητα το ουσιαστικό βρίσκεται αλλού. Στο να μεγαλώνουν παιδιά που μαθαίνουν να σέβονται, να προσπαθούν, να πορεύονται με πίστη, καλοσύνη, δικαιοσύνη και Αρχές.
Ας ευχηθούμε στο μέλλον “Να μην νιώθει κανένα παιδί στον κόσμο ότι δεν έχει θέση σε αυτόν”…