Σε ένα ρεσιτάλ κυβερνητικού στρουθοκαμηλισμού και προκλητικής άγνοιας της πραγματικότητας προχώρησε ο Υφυπουργός Εξωτερικών, Γιάννης Λοβέρδος, αφήνοντας άναυδη την κοινή γνώμη με μια δήλωση που διεκδικεί βραβείο οικονομικού αναλφαβητισμού και κοινωνικής αναλγησίας. Σε μια προσπάθεια να πείσει ότι η ελληνική κοινωνία δεν αντιμετωπίζει κανένα οικονομικό πρόβλημα, ούτε λίγο ούτε πολύ, χρησιμοποίησε ως ακράδαντο «τεκμήριο πλούτου» τον αριθμό των εργαζομένων στο delivery που κυκλοφορούν στους δρόμους.
Σύμφωνα με τη βαθυστόχαστη ανάλυση του κυβερνητικού στελέχους, αν βγει κανείς έξω και δει πόσα μηχανάκια διανομής κυκλοφορούν, καταλαβαίνει αμέσως ότι «αυτοί που χρησιμοποιούν κάθε μέρα ντελιβερά δεν αντιμετωπίζουν πρόβλημα». Το γεγονός ότι η έκρηξη των υπηρεσιών delivery αποτελεί διεθνές και εγχώριο φαινόμενο της σύγχρονης καθημερινότητας, αλλά και ανάγκη επιβίωσης, βαφτίστηκε από το κυβερνητικό στέλεχος ως δείγμα οικονομικής ευρωστίας.
Όταν η ανάγκη για ένα μεροκάματο βαφτίζεται «ανάπτυξη»
Η κυβέρνηση, εγκλωβισμένη στο δικό της επικοινωνιακό συννεφάκι, αδυνατεί, ή μάλλον αρνείται, να κατανοήσει τη σκληρή πραγματικότητα που βιώνει ο μέσος Έλληνας πολίτης. Ο κ. Λοβέρδος, από την ασφάλεια του υπουργικού του θώκου, βλέπει τους χιλιάδες συμπολίτες μας που αναγκάζονται να κάνουν μια από τις πιο σκληρές, επικίνδυνες και κακοπληρωμένες δουλειές για να βγάλουν τα προς το ζην, όχι ως θύματα μιας καθηλωμένης οικονομίας, αλλά ως… αποδείξεις ότι «λεφτά υπάρχουν».
Αντί η διολίσθηση χιλιάδων νέων σε εργασίες μερικής ή εποχικής απασχόλησης να προβληματίζει το Μαξίμου, παρουσιάζεται προκλητικά ως success story. Για την κυβέρνηση Μητσοτάκη, η εικόνα εκατοντάδων εργαζομένων που τρέχουν μέσα στη ζέστη, τη βροχή και τον κίνδυνο των δρόμων δεν είναι καμπανάκι για την κατάσταση της αγοράς εργασίας, αλλά μια βολική δικαιολογία για να κρυφτεί η ακρίβεια που γονατίζει τα νοικοκυριά.
Πλήρης αποσύνδεση από την κοινωνία
Η συγκεκριμένη δήλωση δεν είναι απλώς ένα ατυχές λεκτικό ατόπημα, αλλά το αποτύπωμα της συνολικής αλαζονείας που διακατέχει το κυβερνητικό στρατόπεδο. Όταν η αντιμετώπιση της φτώχειας και της ακρίβειας γίνεται με όρους «στατιστικής του πεζοδρομίου» και μετρώντας delivery, γίνεται σαφές ότι η ηγεσία της χώρας έχει χάσει κάθε επαφή με το τι συμβαίνει έξω από τα κλειστά γραφεία της.
Αντί για σοβαρές απαντήσεις στις οικονομικές πιέσεις, οι πολίτες εισπράττουν ειρωνεία και θεωρίες που υποτιμούν τη νοημοσύνη τους, επιβεβαιώνοντας ότι η αποσύνδεση της εξουσίας από την κοινωνική βάση έχει φτάσει πλέον σε ιστορικά υψηλά επίπεδα.