Σε μια ευνομούμενη πολιτεία, το κράτος δικαίου δεν είναι μια αφηρημένη έννοια που επιστρατεύεται ευκαιριακά σε πανηγυρικούς λόγους. Είναι ο ακρογωνιαίος λίθος της κοινωνικής συνοχής, το καταφύγιο του πολίτη απέναντι στην κρατική αυθαιρεσία. Όταν όμως η ίδια η εκτελεστική εξουσία μετατρέπεται σε σκηνοθέτη της συγκάλυψης, όταν οι μηχανισμοί του Μαξίμου ενεργοποιούνται όχι για να φανερώσουν την αλήθεια αλλά για να αλλοιώσουν τα στοιχεία μιας εθνικής τραγωδίας, τότε δεν μιλάμε απλώς για πολιτική ανεπάρκεια. Μιλάμε για θεσμική εκτροπή και για μια διαρκή προσβολή στη μνήμη 57 αθώων ψυχών.
Η αποκαλυπτική συνομιλία του Γρηγόρη Σερέτη με τον Χρήστο Κωνσταντινίδη – έναν άνθρωπο που βιώνει στο πετσί του τον αβάσταχτο πόνο της απώλειας και ανεβαίνει τον δικό του Γολγοθά για δικαιοσύνη -φέρνει στο φως τη γυμνή και αμείλικτη αλήθεια. Απογυμνώνει τις κυβερνητικές μεθοδεύσεις, καταρρίπτει τα αφηγήματα των «αδέκαστων» υπουργών και αποδεικνύει ότι η δικαιοσύνη στην Ελλάδα δεν απονέμεται αυτόματα, αλλά κερδίζεται με αίμα, ιδρώτα και αδιάκοπο αγώνα από τους ίδιους τους συγγενείς των θυμάτων.
Το «μπάζωμα» της αλήθειας και οι εντολές του Μαξίμου
Θυμόμαστε όλοι την προκλητική δήλωση του Υπουργού Δικαιοσύνης κ. Φλωρίδη (τον οποίο ο λαός και η ραδιοφωνική συζήτηση εύστοχα στηλιτεύουν), ο οποίος απαξίωνε με πρωτοφανή αλαζονεία όσους μιλούσαν για αλλοίωση του πεδίου, λέγοντας πως «όποιος μιλάει για μπάζωμα είναι για τα μπάζα». Πόσο γρήγορα όμως διαψεύδεται η κυβερνητική αλαζονεία όταν η ίδια η δικαστική έρευνα σπρώχνει τα πράγματα προς το Ειδικό Δικαστήριο;
Ο κ. Τριαντόπουλος, ο πρώην περιφερειάρχης Κώστας Αγοραστός, στελέχη της Αστυνομίας, της Πυροσβεστικής και της Περιφέρειας βρίσκονται πλέον στο στόχαστρο για παράβαση καθήκοντος. Όμως, ας μην εθελοτυφλούμε. Ποιος ήταν ο κ. Τριαντόπουλος στο πεδίο των Τεμπών; Ήταν ένας αυτόνομος παράγοντας που αποφάσισε αυτοβούλως να μετακινήσει τόνους χωμάτων και να εξαφανίσει κρίσιμα στοιχεία; Η απάντηση είναι ξεκάθαρη και έχει ειπωθεί δημόσια: ο κ. Τριαντόπουλος βρέθηκε εκεί με εντολή του ίδιου του Πρωθυπουργού.
Όπως υπογραμμίζεται με παρρησία στη συζήτηση, ο δόλος της παρέμβασης στο πεδίο δεν ήταν η «προστασία» των υπαλλήλων του ΟΣΕ, οι οποίοι εξάλλου ήταν ήδη κατηγορούμενοι. Ο πραγματικός σκοπός της ανώτερης αυτής σκηνοθεσίας ήταν να προστατευθούν εκείνοι που δεν ήθελαν να αποκαλυφθούν τα στοιχεία της εμπορικής αμαξοστοιχίας. Να αποκρυβεί το παράνομο, εύφλεκτο φορτίο που προκάλεσε την τεράστια πυρόσφαιρα και οδήγησε στην απανθράκωση 28 συνανθρώπων μας.
Το εγκληματικό παιχνίδι με τα συστήματα ασφαλείας (ETCS)
Ακόμα πιο εξοργιστική είναι η αποκάλυψη για τα συστήματα ασφαλείας και τη διαβόητη Σύμβαση 717. Ο ελληνικός λαός πρέπει να μάθει την αλήθεια: Το σύστημα αυτόματης πέδησης ETCS και τα συστήματα τηλεδιοίκησης δεν έλειπαν απλώς επειδή κάποιοι «καθυστερούσαν». Όπως καταγγέλλει ο κ. Κωνσταντινίδης, τα συστήματα αυτά είχαν τοποθετηθεί, αλλά σκοπίμως δεν τέθηκαν σε λειτουργία.
Γιατί; Διότι αν ενεργοποιούνταν το ETCS, θα αναγνώριζε αμέσως την ακαταλληλότητα και τη φθορά του δικτύου. Θα ανάγκαζε τα τρένα να κινούνται με χαμηλές ταχύτητες και δεν θα επέτρεπε στη Hellenic Train και τους εμπλεκόμενους να πλασάρουν το αφήγημα των «τρένων αστραπή». Προτίμησαν δηλαδή να παίζουν καθημερινά ρώσικη ρουλέτα με τις ζωές των επιβατών, προκειμένου να μην αποκαλυφθεί το τεράστιο κόστος συντήρησης που απέφευγαν να καταβάλλουν, αλλά και για να εξυπηρετούνται σκοτεινές, νυχτερινές μεταφορές παράνομων φορτίων υψηλής αξίας
Η τακτική της κατάτμησης και η ευθύνη των υπουργών
Είναι πλέον ηλίου φαεινότερο ότι το πολιτικό σύστημα προσπαθεί να διασπάσει τη δικογραφία σε χίλια κομμάτια για να διαχύσει τις ευθύνες και να οδηγήσει την υπόθεση σε παραγραφή ή σε χλιαρές ποινές για «παράβαση καθήκοντος». Στέλνουν υπουργούς στο Ειδικό Δικαστήριο μόνο για πλημμελήματα, ενώ η πράξη τους συνδέεται άμεσα με ανθρωποκτονία με ενδεχόμενο δόλο.
Πού είναι οι ευθύνες των υπουργών που υπέγραφαν τις παρατάσεις της Σύμβασης 717; Πού είναι η λογοδοσία για τα 3,5 εκατομμύρια ευρώ που δόθηκαν ως «μπόνους» στην ανάδοχο εταιρεία; Πώς είναι δυνατόν να κατηγορούνται στελέχη της Hellenic Train μόνο για ανθρωποκτονία από αμέλεια, όταν παραπλανούσαν το κοινό πουλώντας εισιτήρια για τρένα που γνώριζαν ότι κινούνταν στο κενό;
Οι συγγενείς των θυμάτων, με ιδίους πόρους, με δικούς τους τεχνικούς συμβούλους και με προσωπικές μηνύσεις, καταθέτουν νέες εκθέσεις βαλλιστικής έρευνας, πρωτογενές φωτογραφικό υλικό που αποκρύφτηκε, και απαιτούν εκταφές για να διενεργηθούν εξειδικευμένες τοξικολογικές εξετάσεις στο εξωτερικό. Πρόκειται για μια γιγαντιαία προσπάθεια που εκθέτει την τακτική δικαιοσύνη και τις ανακριτικές αρχές που βιάστηκαν να κλείσουν τους φακέλους.
Ο αγώνας της κοινωνίας απέναντι στη σήψη
Ο Γρηγόρης Σερέτης έθεσε ένα καίριο ερώτημα που απασχολεί την ελληνική κοινωνία: Γιατί ο κόσμος διστάζει πλέον να κατέβει στους δρόμους; Η απάντηση είναι θλιβερή αλλά ειλικρινής. Η κοινωνία απογοητεύτηκε βλέποντας την πολιτική καπηλεία του πόνου, βλέποντας κάποιους να εξαργυρώνουν την τραγωδία με βουλευτικές έδρες και κομματικά οφέλη.
Όμως, ο αγώνας για τα Τέμπη δεν ανήκει σε κανένα κόμμα. Ανήκει στον κάθε Έλληνα πολίτη που αρνείται να ζει σε μια χώρα όπου η ανθρώπινη ζωή κοστολογείται λιγότερο από το πολιτικό κόστος. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρθηκε, αν δεν αλλάξουμε τον μικρόκοσμό μας, αν δεν ξεπεράσουμε τις φοβίες και τις αδυναμίες μας, η πραγματική δημοκρατία δεν θα έρθει ποτέ.
Καμία ανοχή – Καμία συγκάλυψη
Η δικαίωση για το έγκλημα των Τεμπών δεν θα χαριστεί από κανένα κυβερνητικό επιτελείο. Θα επιβληθεί από την αλήθεια που αναδύεται μέσα από τις δικογραφίες, από την επιμονή των συγγενών και από τη λαϊκή απαίτηση.
Απαιτείται η πλήρης διερεύνηση της εντολής που έλαβε ο κ. Τριαντόπουλος από το Μαξίμου. Απαιτείται να δικαστούν οι υπεύθυνοι για την έκρηξη και την αλλοίωση του χώρου, όχι ως απλοί παραβάτες καθήκοντος, αλλά ως υπαίτιοι για τη στέρηση 57 ανθρώπινων ζωών. Απαιτείται να οδηγηθούν στη δικαιοσύνη όλοι οι υπουργοί Μεταφορών που ρίσκαραν τις ζωές μας για τα συμφέροντα των εργολάβων.
Ο δρόμος είναι μακρύς και ακανθώδης. Όμως, όσο υπάρχουν φωνές όπως αυτές του Χρήστου Κωνσταντινίδη και δημοσιογράφοι που δεν φοβούνται να θέσουν τα πράγματα επί τον τύπον των ήλων, το πέπλο της σιωπής θα σκίζεται. Η αλήθεια θα λάμψει. Και τότε, το τιμολόγιο της δικαιοσύνης θα σταλεί ακέραιο στους εμπνευστές της συγκάλυψης.
