Σε έναν ατέρμονο κύκλο διαφθοράς, σκανδάλων – και το κυριότερο – απουσίας της ασφάλειας του πολίτη υπό οποιαδήποτε μορφή, ζει ( ή τουλάχιστον προσπαθεί) να επιβιώσει η χώρα μας, όπως προκύπτει από την συγκλονιστική συνομιλία που έλαβε χώρα στον ραδιοφωνικό «αέρα», με τον Γρηγόρη Σερέτη να θέτει αμείλικτα ερωτήματα, και τον καλεσμένο της εκπομπής Απόστολο Πετράκη να δίνει απαντήσεις χωρίς «περιτυλίγματα» και χωρίς περιστροφές.
Από τη βιομηχανία του τζόγου και τα παράνομα ταμεία των στοιχηματικών εταιριών, μέχρι τις αποκαλύψεις για τη διαχείριση της τραγωδίας των Τεμπών, τις εσωκομματικές συγκρούσεις, τη διαφθορά στα δημόσια έργα, τις αποζημιώσεις-μαμούθ των εργολάβων και τις παρασκηνιακές ζυμώσεις για τη διαδοχή στη Νέα Δημοκρατία, η συζήτηση προσφέρει μια βαθιά και καυστική ματιά στα κακώς κείμενα του ελληνικού καθεστώτος.
Η μηχανή του τζόγου: Ελπίδα, εθισμός και κρατική ανοχή
Η συζήτηση ξεκινά από τη σκοτεινή βιομηχανία του τζόγου, η οποία όπως επισημαίνεται, ξεπερνά πλέον σε ημερήσια κέρδη ακόμη και το παράνομο εμπόριο ναρκωτικών παγκοσμίως. Ο τζόγος περιγράφεται ως η μεγαλύτερη «μπίζνα» στον πλανήτη, η οποία ανθεί ιδιαιτέρως σε περιόδους οικονομικής και κοινωνικής κρίσης διότι εμπορεύεται το πιο ισχυρό ανθρώπινο συναίσθημα: την ελπίδα.
Όταν ο πολίτης αδυνατεί να καλύψει τις βασικές του υποχρεώσεις, το ρεύμα, το σούπερ μάρκετ, τις ανάγκες των παιδιών του, καταφεύγει στην ψευδαίσθηση της «μιας ευκαιρίας». Όπως τονίζει ο κ. Πετράκης, πρόκειται για μια παγίδα που οδηγεί σε έναν φαύλο κύκλο εξάρτησης. Ο εθισμός στον τζόγο περιγράφεται ως χειρότερος ακόμη και από την «πρέζα», καθότι τροφοδοτείται από την παραγωγή σεροτονίνης και αδρεναλίνης στον εγκέφαλο, δημιουργώντας μια τεχνητή κατάσταση έκστασης.
Διπλοί σέρβερ και παράνομα ταμεία: Τα τεράστια ποσά που εμφανίζονται δημόσια είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου
Οι στοιχηματικές εταιρείες διατηρούν διπλούς σερβερ σε υπεράκτιες δικαιοδοσίες (όπως η Μάλτα), με αποτέλεσμα τεράστια κεφάλαια να παραμένουν αόρατα από τις φορολογικές αρχές.
Ταυτόχρονα, παρά τον θεσμοθετημένο κανόνα των 12 λεπτών διαφημίσεων ανά ώρα στα ΜΜΕ, τα κανάλια και τα ραδιόφωνα κατακλύζονται από διαφημίσεις στοιχημάτων χωρίς κανέναν ουσιαστικό κρατικό έλεγχο.
«Αξιοσημείωτη» είναι η απουσία Προστασίας και Πλαφόν: Ενώ ένα ευνομούμενο κράτος θα έπρεπε να θέτει αυστηρά όρια (πλαφόν) βάσει της φορολογικής δήλωσης του παίκτη, το ελληνικό σύστημα αφήνει τον πολίτη απροστάτευτο, επιτρέποντας αλόγιστα πονταρίσματα.
Η απουσία προστασίας δεν είναι τυχαία. Μια κοινωνία βυθισμένη στον τζόγο, στο αλκοόλ και στα ψυχοφάρμακα είναι μια κοινωνία ναρκωμένη, η οποία αδυνατεί να αντιδράσει και να αμφισβητήσει τα πολιτικά καθεστώτα.
Το Έγκλημα των Τεμπών: Συγκαλύψεις, μάρτυρες και Δικαιοσύνη
Κομβικό σημείο της εκπομπής αποτελεί η υπόθεση της τραγωδίας των Τεμπών. Ο Γρηγόρης Σερέτης και ο Απόστολος Πετράκης υπενθυμίζουν ότι από την πρώτη κιόλας ραδιοφωνική συνομιλία τους, είχαν καταγγείλει την ύπαρξη παράνομου φορτίου χημικών ουσιών 20 τόνων, τη στιγμή που οι επίσημοι πραγματογνώμονες μιλούσαν αρχικά για μόλις 4-5 τόνους.
Σήμερα, οι νεότερες πραγματογνωμοσύνες επιβεβαιώνουν πλήρως τις αρχικές τους αποκαλύψεις. Η διακίνηση τέτοιων παράνομων φορτίων γινόταν συστηματικά τις νυχτερινές ώρες. Παράλληλα, οι αναλυτές στηλιτεύουν την… «τεμπίτιδα» – τη μυστήρια «νόσο« ή σύμπτωση απώλειας μαρτύρων και παραγόντων που γνώριζαν πρόσωπα και πράγματα γύρω από την υπόθεση (όπως η απώλεια του Γεωργίου Δριτσάκου, προέδρου του ΕΟΔΑΣΑΜ, και του Διευθυντή Κυκλοφορίας).
Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στην εισαγγελική πρόταση για παραπομπή του Χρήστου Τριαντόπουλου και του Κώστα Αγοραστού σε Ειδικό Δικαστήριο για το μπάζωμα του χώρου.
Ο κ. Πετράκης υπογράμμισε ότι ο Τριαντόπουλος και τα λοιπά στελέχη, λειτουργούν ως «εξιλαστήρια θύματα», καθώς ο ίδιος ο Πρωθυπουργός είχε δηλώσει δημόσια ότι βρισκόταν σε συνεχή συντονισμό και έδινε εντολές για τη διαχείριση του πεδίου τις πρώτες ώρες μετά τη σύγκρουση.
Παράλληλα, εκφράζονται σοβαρές επιφυλάξεις για το εάν το Δικαστικό Συμβούλιο θα τολμήσει να κάνει δεκτή την πρόταση, αναφέροντας ως παράδειγμα παραδειγματισμού την καρατόμηση της Εφέτου Ανακρίτριας Ε. Καλογήρου.
«Δεν είναι τυχαίες οι αποζημιώσεις»: Η βιομηχανία των δημοσίων έργων
Το επίμαχο θέμα που προϊδεάζει ακόμη και από τον τίτλο του ρεπορτάζ της εκπομπής, αναλύεται διεξοδικά με αφορμή τις τεράστιες καθυστερήσεις και τις αστρονομικές αποζημιώσεις στα μεγάλα έργα υποδομής, με αιχμή του δόρατος τον Βόρειο Οδικό Άξονα Κρήτης (ΒΟΑΚ) και το Μετρό Θεσσαλονίκης.
Ο μηχανισμός αποζημιώσεων των μεγάλων εργολάβων από το ελληνικό δημόσιο δεν αποτελεί προϊόν ατυχίας ή γραφειοκρατικού λάθους, αλλά κεντρική πολιτική επιλογή και σχεδιασμό που υπόκειται στα εξής:
Μη Ρεαλιστικές Συμβάσεις: Το κράτος υπογράφει συμβάσεις που υποχρεώνουν την παράδοση οικοπέδων/χώρων σε 1-2 χρόνια, ενώ γνωρίζει εκ των προτέρων ότι οι απαλλοτριώσεις και οι δικαστικές προσφυγές απαιτούν τουλάχιστον 7 χρόνια για να τελεσιδικήσουν.
Εγγυημένες Ρήτρες Καθυστερήσεων: Με την πάροδο της προθεσμίας των 2 ετών, ο εργολάβος εγείρει νομίμως αξιώσεις για στάση μηχανημάτων, απασχόληση προσωπικού και διαφυγόντα κέρδη.
Χρηματοροές Εκατομμυρίων: Παράδειγμα αποτελεί το τμήμα Χερσόνησος – Νεάπολη του ΒΟΑΚ, όπου για καθυστέρηση 447 ημερών εγκρίθηκε αποζημίωση 97 εκατομμυρίων ευρώ στον ανάδοχο.
Επιστροφές «κάτω από το τραπέζι»: Όπως καταγγέλλεται, οι αποζημιώσεις αυτές λειτουργούν ως όχημα ανατροφοδότησης του πολιτικού συστήματος, με μέρος των κεφαλαίων να επιστρέφει μέσω αδιαφανών διαδρομών.
Ο ΒΟΑΚ, ένας δρόμος-καρμανιόλα που σχεδιάστηκε τη δεκαετία του ’70 από τη ΜΟΜΑ, παραμένει χωρίς επαρκή φωτισμό και υποδομές, «θυσιάζοντας» καθημερινά ανθρώπινες ζωές, την ίδια στιγμή που το κράτος έχει πληρώσει αποζημιώσεις ικανές να κατασκευάσουν το έργο δέκα φορές.
Πολιτική σήψη, εξαγορά ψήφων και εσωκομματικές ίντριγκες
Η συζήτηση επεκτάθηκε στο εύρος της διαφθοράς που διαπερνά όλα τα επίπεδα της κρατικής μηχανής. Αναφέρονται χαρακτηριστικά:
Σκάνδαλα φαρμάκων και κοινοβουλευτικοί καβγάδες: Οι δημόσιες αντιπαραθέσεις μεταξύ στελεχών της Νέας Δημοκρατίας (όπως η κόντρα Σαλμά – Άδωνη Γεωργιάδη) για εξυπηρετήσεις φαρμακευτικών συμφερόντων και μίζες, χωρίς την άμεση παρέμβαση εισαγγελέα.
Κατάχρηση κονδυλίων ΕΣΠΑ: Παραδείγματα κατασκευής πολυτελών τουριστικών βιλών με πισίνες στη Χαλκιδική μέσω προγραμμάτων που προορίζονταν για «αλιείς», με μόνη ουσιαστική προϋπόθεση τις πολιτικές διασυνδέσεις και τις φωτογραφίες με υπουργούς.
Εξαγορά ψηφοφόρων: Η συστηματική τακτική διανομής επιδοτήσεων και ρευστού («βαλίτσες») σε περιοχές όπως η Κρήτη, μέθοδος που ξεκίνησε επί ΣΥΡΙΖΑ και απογειώθηκε από τη σημερινή κυβέρνηση, αχρηστεύοντας την έννοια του Εκλογοδικείου.
Η διαδοχή στη ΝΔ και ο ρόλος Δημητριάδη – Τι συμβαίνει με τις εσωκομματικές ισορροπίες
Σύμφωνα με την ανάλυση του καλεσμένου κ. Πετράκη, ο Γρηγόρης Δημητριάδης περιγράφεται ως ο ισχυρός παρασκηνιακός παίκτης που ελέγχει τον κομματικό μηχανισμό. Επιλέγει να μην είναι ο αμέσως επόμενος πρόεδρος (καθώς ο επόμενος θα υποστεί το τεράστιο πολιτικό κόστος της διακυβέρνησης), αλλά στοχεύει στην «μεθεπόμενη» μέρα, κάνοντας πολιτικό «μασάζ» σε Σαμαρά και Λατινοπούλου.
Επίσης, ένα ουσιώδες ντοκουμέντο που παρουσιάστηκε στην εκπομπή και το οποίο «χαρτογραφεί» τις διαχρονικές διακομματικές «συναλλαγές» αφορά την τραγωδία με τις φονικές πλημμύρες της Μάνδρας. Πηγαίνοντας κυριολεκτικά «Κόντρα στο Σύστημα», ο Γρηγόρης Σερέτης έδωσε βήμα για να ακουστούν σκληρές αλήθειες για μία από τις εθνικές μας τραγωδίες…
Να σημειώσουμε ότι σε μία πραγματικά ευνομούμενη χώρα στην οποία τιμάται και εφαρμόζεται η Δημοκρατία και η Δικαιοσύνη, όλα τα παραπάνω θα έπρεπε να θεωρούνται αυτονοήτως ότι θα επιλύονται χωρίς να χρειάζεται εκ των πραγμάτων, για την ορθή ενημέρωση των πολιτών, να «αναλαμβάνουν δράση» είτε ΜΜΕ, είτε φορείς, είτε οι ίδιοι οι πολίτες, «καταγγέλλοντας», ενημερώνοντας, επισημαίνοντας τα αυτονόητα…«Κόντρα στο Σύστημα».
