Στην εκπομπή του Γρηγόρη Σερέτη, που μεταδίδεται από τον Focus FM 103,6 και τον ΜΑΧΗ FM 99,8 – τα μόνα πατριωτικά ραδιόφωνα – ο Απόστολος Πετράκης άνοιξε για ακόμη μία φορά έναν διάλογο που δεν χαρίζεται σε κανέναν. Και αυτή τη φορά το ερώτημα ήταν ακόμη πιο σκληρό:
Μήπως τελικά το μεγαλύτερο όπλο κάθε εξουσίας δεν είναι όσα κάνει, αλλά ο τρόπος με τον οποίο καταφέρνει να μας πείθει να τα ερμηνεύουμε;
Γιατί στην Ελλάδα του 2026 δεν λείπουν οι ειδήσεις. Δεν λείπουν οι αποκαλύψεις. Δεν λείπουν οι δικογραφίες, οι έρευνες, οι καταγγελίες και οι πολιτικές συγκρούσεις. Αυτό που λείπει είναι η εμπιστοσύνη. Και όταν ένας λαός χάνει την εμπιστοσύνη του στους θεσμούς, τότε κάθε γεγονός μετατρέπεται σε πεδίο μάχης ανάμεσα σε διαφορετικά αφηγήματα.
ΤΕΜΠΗ: ΕΙΔΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ, ΑΛΛΑ ΤΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΠΑΡΑΜΕΝΟΥΝ
Μεγάλο μέρος της συζήτησης Σερέτη–Πετράκη περιστράφηκε γύρω από την υπόθεση των Τεμπών και την παραπομπή του Χρήστου Τριαντόπουλου.
Εδώ, όμως, χρειάζεται να ξεχωρίσουμε τα γεγονότα από την πολιτική ερμηνεία. Το γεγονός είναι ότι το Δικαστικό Συμβούλιο αποφάσισε την παραπομπή του πρώην υφυπουργού Χρήστου Τριαντόπουλου και ακόμη τεσσάρων προσώπων στο Ειδικό Δικαστήριο για το πλημμέλημα της παράβασης καθήκοντος, σχετικά με τις παρεμβάσεις στον χώρο του δυστυχήματος. Το βούλευμα, σύμφωνα με τα δημοσιευμένα στοιχεία, περιγράφει εργασίες και ενέργειες που αλλοίωσαν τον τόπο του δυστυχήματος.
Ο Πετράκης, όμως, βάζει το πολιτικό ερώτημα: Αρκεί αυτό;
Γιατί η παραπομπή σε Ειδικό Δικαστήριο από μόνη της δεν αποτελεί ούτε καταδίκη ούτε αθώωση. Η Δικαιοσύνη είναι αυτή που θα αποφανθεί. Αλλά η κοινωνία δικαιούται να απαιτεί κάτι πολύ περισσότερο: να φτάσει η έρευνα μέχρι εκεί όπου οδηγούν τα πραγματικά στοιχεία, χωρίς πολιτικές παρεμβάσεις, χωρίς επικοινωνιακές κορδέλες και χωρίς προειλημμένα συμπεράσματα.
Δεν γίνεται η τραγωδία των Τεμπών να μετατραπεί σε ποδοσφαιρικό αγώνα πολιτικών στρατοπέδων.
Πενήντα επτά άνθρωποι χάθηκαν.
Αυτό είναι το σημείο από το οποίο πρέπει να ξεκινούν και στο οποίο πρέπει να επιστρέφουν όλοι.
ΟΠΕΚΕΠΕ: ΕΔΩ ΠΛΕΟΝ ΔΕΝ ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ «ΘΕΩΡΙΕΣ»
Η συζήτηση πέρασε και στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία και στον ΟΠΕΚΕΠΕ. Και εδώ υπάρχουν γεγονότα που δεν επιδέχονται επικοινωνιακό μακιγιάζ.
Τον Ιούλιο του 2026 η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία ανακοίνωσε την απαγγελία κατηγοριών σε 22 πρόσωπα στο πλαίσιο έρευνας για μεγάλης κλίμακας απάτη με αγροτικές επιδοτήσεις. Ανάμεσά τους περιλαμβάνονται τέσσερις εν ενεργεία βουλευτές και πρώην υψηλόβαθμα στελέχη του ΟΠΕΚΕΠΕ, ενώ οι έρευνες για άλλα πρόσωπα συνεχίζονται. Όλοι θεωρούνται αθώοι μέχρι να υπάρξει τελεσίδικη κρίση δικαστηρίου.
Λίγες ημέρες νωρίτερα, ελληνικό δικαστήριο είχε καταδικάσει 57 άτομα για απάτη περίπου 1,7 εκατομμυρίων ευρώ σε αγροτικές επιδοτήσεις της ΕΕ.
Άρα εδώ δεν χρειάζονται ούτε κραυγές ούτε φανταστικά σενάρια. Χρειάζεται μία μόνο λέξη: Λογοδοσία. Ποιος γνώριζε; Ποιος υπέγραφε; Ποιος έλεγχε; Ποιος δεν έλεγχε; Ποιος ωφελήθηκε; Και κυρίως: πόσο βαθιά έφτασε το σύστημα; Αυτά είναι τα ερωτήματα που οφείλει να κάνει η δημοσιογραφία.
«ΜΑΣ ΘΕΛΟΥΝ ΥΠΟΤΑΓΜΕΝΟΥΣ»
Στο πιο πολιτικό σημείο της συζήτησης, ο Απόστολος Πετράκης υποστήριξε ότι η οικονομική πίεση, η υπερφορολόγηση και η κοινωνική εξάντληση δημιουργούν πολίτες χωρίς χρόνο και δύναμη να αντιδράσουν. Είναι δική του πολιτική εκτίμηση. Όμως πίσω από αυτή βρίσκεται ένα πραγματικό κοινωνικό ερώτημα: Πόση πίεση μπορεί να αντέξει μια κοινωνία πριν αρχίσει να θεωρεί την παραίτηση φυσιολογική;
Όταν ο πολίτης αγωνιά για τον λογαριασμό, το ενοίκιο, το σούπερ μάρκετ και τη φορολογία, η πολιτική μετατρέπεται σε πολυτέλεια. Και εκεί ακριβώς γεννιέται ο πιο βολικός πολίτης για κάθε εξουσία: όχι ο πολίτης που συμφωνεί μαζί της, αλλά ο πολίτης που έχει κουραστεί τόσο πολύ ώστε να μην ενδιαφέρεται πια.
ΤΟ ΑΙΓΑΙΟ ΚΑΙ Η «ΣΥΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ»
Ιδιαίτερα αιχμηρός ήταν ο Πετράκης και στα εθνικά ζητήματα, εκφράζοντας την εκτίμηση ότι η ελληνική κοινωνία προετοιμάζεται σταδιακά για ένα μοντέλο συνεκμετάλλευσης στο Αιγαίο, στο οποίο –κατά την άποψή του– πρωταγωνιστικό οικονομικό ρόλο θα έχουν μεγάλα διεθνή συμφέροντα. Αυτό αποτελεί πολιτική εκτίμηση και όχι τετελεσμένο γεγονός. Αλλά ακριβώς γι’ αυτό η κυβέρνηση οφείλει να μιλά απολύτως καθαρά. Τι συζητείται με την Τουρκία; Ποια ζητήματα θεωρεί η Αθήνα διαπραγματεύσιμα; Ποια θεωρεί ότι δεν μπαίνουν ποτέ στο τραπέζι; Υπάρχει ή δεν υπάρχει οποιοδήποτε σχέδιο συνεκμετάλλευσης ενεργειακών πόρων;
Στα εθνικά θέματα η ασάφεια δεν είναι διπλωματική αρετή όταν αφορά τον ίδιο τον ελληνικό λαό.
Ο ΠΟΛΙΤΗΣ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΑΛΛΟ ΕΝΑ ΑΦΗΓΗΜΑ
Αυτό είναι ίσως και το σημαντικότερο συμπέρασμα της συζήτησης.
Η Ελλάδα δεν χρειάζεται άλλους σωτήρες. Δεν χρειάζεται άλλα αλάνθαστα πρόσωπα. Δεν χρειάζεται άλλη μία πολιτική παράταξη, κυβέρνηση ή αντιπολίτευση που θα ζητά από τον πολίτη να πιστεύει χωρίς να ελέγχει. Χρειάζεται πολίτες που θα αμφισβητούν τους πάντες. Κυβέρνηση. Αντιπολίτευση. Δημοσιογράφους. Ευρωπαϊκούς θεσμούς. Ακόμη και εκείνους που παρουσιάζονται ως αντισυστημικοί. Γιατί διαφορετικά απλώς αλλάζουμε αφηγητή και κρατάμε το ίδιο παραμύθι.
Ο Γρηγόρης Σερέτης και ο Απόστολος Πετράκης έβαλαν στο τραπέζι μια σειρά σκληρών πολιτικών ερωτημάτων. Σε αρκετά σημεία ο Πετράκης διατύπωσε προσωπικές εκτιμήσεις και βαριές καταγγελίες, οι οποίες ασφαλώς πρέπει να κρίνονται βάσει αποδείξεων και όχι βάσει πολιτικής συμπάθειας. Αλλά υπάρχει μία απαίτηση που δεν χρειάζεται καμία πολιτική ταυτότητα για να την υποστηρίξει κανείς: Να μην κρύβεται η αλήθεια. Ούτε από κυβερνήσεις. Ούτε από κόμματα. Ούτε από μέσα ενημέρωσης. Ούτε από εκείνους που ισχυρίζονται ότι πολεμούν το σύστημα. Γιατί μια Δημοκρατία δεν πεθαίνει μόνο όταν κάποιος απαγορεύει στον πολίτη να μιλήσει. Πεθαίνει και όταν ο πολίτης σταματήσει να ψάχνει, να ελέγχει, να αμφισβητεί και τελικά να απαιτεί απαντήσεις. Και τότε η διαστρέβλωση της αλήθειας γίνεται πολύ πιο εύκολη.
Γιατί, όπως λέει και το παλιό απόφθεγμα:
«Το ψέμα μπορεί να ταξιδέψει πολύ μακριά. Η αλήθεια, όμως, αργά ή γρήγορα ζητά τον λογαριασμό.»
