Στην εκπομπή του Γρηγόρη Σερέτη «Κόντρα στο Σύστημα», που μεταδίδεται από τον Focus FM 103,6 και τον ΜΑΧΗ FM 99,8 – τα μόνα πατριωτικά ραδιόφωνα που επιμένουν να δίνουν βήμα σε φωνές οι οποίες αμφισβητούν το κατεστημένο και αναδεικνύουν όσα απασχολούν την ελληνική κοινωνία, φιλοξενήθηκε ο Αντώνης Ιερωνυμάκης, σε μια συζήτηση που εξελίχθηκε σε σφοδρή καταγγελία για την κατάσταση της χώρας. Μια συζήτηση που ξεκίνησε από έναν λογαριασμό νερού και έφτασε μέχρι τον πυρήνα της πολιτικής εξουσίας, την οικονομική ασφυξία, την εθνική ασφάλεια, τις τράπεζες και την αποδυνάμωση του δημόσιου κράτους. Γιατί τελικά το ερώτημα δεν είναι μόνο πόσα πληρώνει ο Έλληνας. Το πραγματικό ερώτημα είναι πόσο ακόμη θα πληρώνει για ένα κράτος που όλο και συχνότερα τον αφήνει απροστάτευτο!
ΑΠΟ ΤΑ 47 ΕΥΡΩ ΣΤΑ 169 – ΤΟ ΝΕΡΟ ΜΕΤΑΤΡΕΠΕΤΑΙ ΣΕ ΠΟΛΥΤΕΛΕΙΑ!
Η πρώτη καταγγελία του Αντώνη Ιερωνυμάκη αφορούσε την περιοχή Ξηροπόταμος – Γιόφυρος του Ηρακλείου Κρήτης.
Σύμφωνα με όσα ανέφερε, λογαριασμοί ύδρευσης που επί χρόνια κυμαίνονταν περίπου στα 47 έως 55 ευρώ εμφανίστηκαν, μετά την αντικατάσταση των παλαιών υδρομέτρων με ηλεκτρονικά, να φτάνουν τα 169 ευρώ, αφού είχε προηγηθεί προκαταβολή 60 ευρώ. Ο ίδιος περιέγραψε χρεώσεις για κατανάλωση νερού, αποχέτευση και πάγια τέλη, θέτοντας ζήτημα διαφάνειας και αιτιολόγησης. Μάλιστα, υποστήριξε ότι οι κάτοικοι είχαν χρηματοδοτήσει παλαιότερα έργα αποχέτευσης στην περιοχή τους. Οι συγκεκριμένες χρεώσεις και η νομιμότητά τους χρειάζονται έλεγχο από την αρμόδια δημοτική επιχείρηση. Όμως το ερώτημα που γεννά η καταγγελία είναι απολύτως σαφές: Πώς μπορεί μια οικογένεια να προγραμματίσει τον προϋπολογισμό της όταν ένας βασικός λογαριασμός παρουσιάζει τόσο μεγάλη αύξηση; Το νερό δεν είναι είδος πολυτελείας. Είναι στοιχειώδης ανάγκη. Και όταν ένας πολίτης ζητά εξηγήσεις, δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται σαν ενοχλητικός πελάτης. Πρέπει να παίρνει απαντήσεις, αναλυτικές χρεώσεις και ουσιαστική δυνατότητα αμφισβήτησης.
ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ, ΟΙ ΧΑΜΕΝΕΣ ΜΕΤΟΧΕΣ ΚΑΙ Ο ΠΟΛΙΤΗΣ ΠΟΥ ΨΑΧΝΕΙ ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΤΟΥ!
Η δεύτερη καταγγελία αφορούσε παλαιά επένδυση σε μετοχές του ΟΤΕ, αξίας περίπου 500 ευρώ. Ο Αντώνης Ιερωνυμάκης περιέγραψε την πολυετή προσπάθειά του να εντοπίσει την τύχη των τίτλων που είχε παραδώσει σε τραπεζικό ίδρυμα. Όπως υποστήριξε, πληροφορήθηκε ότι οι μετοχές είχαν μεταφερθεί σε αρχείο, χωρίς να έχει λάβει προηγουμένως επαρκή ενημέρωση για τη διαχείρισή τους. Το ζήτημα, σύμφωνα με τον ίδιο, έχει τεθεί προς διερεύνηση σε καταναλωτικό φορέα. Δεν έχει παρουσιαστεί στην εκπομπή τελεσίδικη κρίση που να αποδεικνύει τραπεζική παρανομία. Υπάρχει όμως ένα σοβαρό ερώτημα: Όταν ο πολίτης εμπιστεύεται τα χρήματα και την περιουσία του σε μια τράπεζα, ποιος εγγυάται ότι θα μπορεί να γνωρίζει ανά πάσα στιγμή τι απέγιναν;
Η οικονομική ισχύς ενός ιδρύματος δεν μπορεί να σημαίνει ότι ο μικρός καταθέτης ή επενδυτής πρέπει να περιπλανιέται επί χρόνια ανάμεσα σε έγγραφα, υπηρεσίες και απαντήσεις χωρίς αποτέλεσμα. Γιατί τα 500 ευρώ μπορεί να είναι ασήμαντα για έναν τραπεζικό κολοσσό. Για έναν εργαζόμενο όμως μπορεί να αποτελούν κόπο μηνών.
ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟ – ΠΟΙΟΣ ΕΛΕΓΧΕΙ ΤΑ ΣΥΝΟΡΑ ΚΑΙ ΠΟΙΟΣ ΛΟΓΟΔΟΤΕΙ;
Ιδιαίτερα αιχμηρή υπήρξε η τοποθέτηση του καλεσμένου για τις μεταναστευτικές ροές προς την Κρήτη.
Επικαλέστηκε την προσωπική του στρατιωτική εμπειρία στον Έβρο και περιέγραψε τις διαδικασίες ελέγχου που, όπως είπε, εφαρμόζονταν παλαιότερα. Αμφισβήτησε την επάρκεια της σημερινής διαχείρισης και ζήτησε αυστηρότερο έλεγχο της ταυτότητας και του ιστορικού όσων εισέρχονται παράτυπα στη χώρα. Οι αναφορές του σε ενδεχόμενους κινδύνους ασφαλείας αποτελούν εκτιμήσεις και όχι αποδείξεις ότι οι άνθρωποι που φτάνουν στην Ελλάδα εμπλέκονται σε εγκληματικές ή κατασκοπευτικές δραστηριότητες. Ωστόσο, η ουσία της πολιτικής συζήτησης παραμένει: Πόσοι άνθρωποι φτάνουν πραγματικά; Ποιες διαδικασίες εφαρμόζονται; Πόσο κοστίζει η φιλοξενία; Ποιος ελέγχει τις δαπάνες; Ποιο είναι το σχέδιο για τις τοπικές κοινωνίες; Η προστασία των συνόρων, η ανθρώπινη μεταχείριση και η εφαρμογή του νόμου δεν είναι έννοιες αντίθετες. Είναι υποχρεώσεις ενός οργανωμένου κράτους. Και οι πολίτες δικαιούνται συγκεκριμένες απαντήσεις, όχι επικοινωνιακά συνθήματα.
«ΧΤΙΣΑΝΕ ΕΝΑ ΙΔΙΩΤΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ» – Η ΦΡΑΣΗ ΠΟΥ ΣΥΜΠΥΚΝΩΝΕΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ!
Στο σημείο αυτό ο Γρηγόρης Σερέτης έθεσε μια από τις κεντρικές πολιτικές αιχμές της συζήτησης.
«Χτίσανε ένα ιδιωτικό κράτος».
Μια φράση που αποτυπώνει την κριτική του για τη σταδιακή μετατόπιση βασικών αναγκών των πολιτών προς ιδιωτικές υπηρεσίες. Όταν ο ασθενής δεν βρίσκει έγκαιρα ραντεβού, καταφεύγει στον ιδιώτη. Όταν μια οικογένεια θεωρεί ανεπαρκείς τις δημόσιες εκπαιδευτικές υπηρεσίες, αναγκάζεται να πληρώνει πρόσθετα. Όταν ο πολίτης δεν εξυπηρετείται από τη δημόσια διοίκηση, αναζητά άλλες, συχνά ακριβότερες λύσεις. Και τότε προκύπτει το αμείλικτο ερώτημα: Γιατί ο Έλληνας πληρώνει φόρους για δημόσιες υπηρεσίες και στη συνέχεια καλείται να ξαναπληρώσει για να εξυπηρετηθεί; Η ύπαρξη ιδιωτικών υπηρεσιών δεν αποτελεί από μόνη της πρόβλημα. Πρόβλημα υπάρχει όταν η επιλογή μετατρέπεται σε ανάγκη επειδή το δημόσιο σύστημα δεν ανταποκρίνεται.
Ο Γρηγόρης Σερέτης συνέδεσε αυτή την εξέλιξη με οικονομικά συμφέροντα και πολιτικές επιλογές. Οι ειδικότερες καταγγελίες περί αθέμιτων οικονομικών ανταλλαγμάτων απαιτούν αποδείξεις. Αυτό όμως δεν αναιρεί την ανάγκη να ελεγχθεί ποιος ωφελείται από κάθε πολιτική απόφαση και ποιος τελικά επιβαρύνεται.
ΠΑΙΔΕΙΑ, ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗ ΜΝΗΜΗ – ΜΙΑ ΧΩΡΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΕΧΑΣΕΙ!
Η συζήτηση επεκτάθηκε στην ελληνική ιστορία και στη θέση της εθνικής μνήμης στην εκπαίδευση.
Ο Αντώνης Ιερωνυμάκης αναφέρθηκε στις κινητοποιήσεις των Κρητικών για την προστασία των αρχαιοτήτων και εξέφρασε την ανησυχία του για την αποδυνάμωση της ιστορικής συνείδησης.
Ιδιαίτερη αναφορά έγινε και στον Παύλο Μελά, ως σύμβολο προσφοράς και αυτοθυσίας. Η ιστορία δεν αποτελεί διακοσμητικό στοιχείο των σχολικών βιβλίων. Είναι η γνώση που επιτρέπει στις επόμενες γενιές να κατανοούν την πορεία, τα λάθη, τους αγώνες και τα επιτεύγματα του τόπου τους. Η ουσιαστική διδασκαλία της δεν χρειάζεται ούτε αποσιωπήσεις ούτε εξωραϊσμούς. Χρειάζεται γνώση, τεκμηρίωση και σεβασμό. Ένας λαός που γνωρίζει την ιστορία του μπορεί να κρίνει καλύτερα και το παρόν του.
Ο ΦΟΒΟΣ ΕΓΙΝΕ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ – ΚΑΙ Η ΣΙΩΠΗ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ!
Ένα από τα πιο ουσιαστικά σημεία της συνέντευξης ήταν η αναφορά στον φόβο που αισθάνονται πολίτες απέναντι σε πρόστιμα, κατασχέσεις, χρέη και πολύπλοκες διοικητικές διαδικασίες.
Ο καλεσμένος υποστήριξε ότι η συσσώρευση οικονομικών και θεσμικών πιέσεων έχει περιορίσει τη διάθεση κοινωνικής αντίδρασης. Και πράγματι, όταν κάποιος αγωνιά για το σπίτι του, την εργασία του και τους λογαριασμούς του, δυσκολεύεται να διαθέσει χρόνο και ενέργεια για να διεκδικήσει συλλογικά αλλαγές. Ο φόβος της οικονομικής κατάρρευσης μπορεί να μετατραπεί σε παράγοντα κοινωνικής αδράνειας. Αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο πολιτικό πρόβλημα: να συνηθίσει ο πολίτης να θεωρεί φυσιολογικό ότι δεν μπορεί να αλλάξει τίποτα. Η δημοκρατία όμως δεν λειτουργεί με παραιτημένους πολίτες. Λειτουργεί με ενημέρωση, λογοδοσία, έλεγχο και ενεργή συμμετοχή.
Η ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗ ΣΤΟ ΕΔΩΛΙΟ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ!
Ο Αντώνης Ιερωνυμάκης απέδωσε σημαντικές ευθύνες όχι μόνο στις κυβερνήσεις αλλά και στα μεγάλα κόμματα της αντιπολίτευσης. Κατά την άποψή του, από το 2010 και μετά, κρίσιμες πολιτικές επιλογές δεν αντιμετωπίστηκαν με τον ουσιαστικό έλεγχο που απαιτούσαν οι περιστάσεις. Η αντιπολίτευση, ωστόσο, δεν κρίνεται μόνο από την ένταση των δηλώσεών της. Κρίνεται από τις κοινοβουλευτικές παρεμβάσεις, τις προτάσεις, την τεκμηρίωση και τη συνέπεια. Και όταν οι πολίτες αισθάνονται ότι δεν εκπροσωπούνται, η κρίση εμπιστοσύνης βαθαίνει. Κυβέρνηση χωρίς αποτελεσματικό έλεγχο και αντιπολίτευση χωρίς ουσιαστικές απαντήσεις συνθέτουν ένα πολιτικό αδιέξοδο που το πληρώνει ο λαός.
ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΕΡΩΤΗΜΑ: ΜΕΧΡΙ ΠΟΤΕ ΘΑ ΑΝΕΧΕΤΑΙ Ο ΕΛΛΗΝΑΣ;
Η συνέντευξη του Γρηγόρη Σερέτη με τον Αντώνη Ιερωνυμάκη ανέδειξε καταγγελίες που χρειάζονται διερεύνηση, αλλά και ερωτήματα που καμία σοβαρή πολιτεία δεν δικαιούται να αγνοεί.
Γιατί αυξάνονται τόσο οι βασικές χρεώσεις; Γιατί ο πολίτης δυσκολεύεται να βρει το δίκιο του; Γιατί οι δημόσιες υπηρεσίες δεν ανταποκρίνονται πάντοτε στις ανάγκες του; Γιατί η οικονομική πίεση μοιάζει να γίνεται μόνιμη κατάσταση; Και κυρίως, ποιος αναλαμβάνει την πολιτική ευθύνη όταν οι πολίτες χάνουν την εμπιστοσύνη τους στους θεσμούς;
Η Ελλάδα δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται σαν μια απέραντη εισπρακτική μηχανή. Ούτε ο Έλληνας μπορεί να θεωρείται απλώς ένας αριθμός φορολογικού μητρώου, ένας λογαριασμός ή ένας ακόμη οφειλέτης. Δεν είναι φυσιολογικό να πληρώνεις διαρκώς περισσότερα και να απαιτείς διαρκώς λιγότερα. Δεν είναι φυσιολογικό να φοβάσαι να διεκδικήσεις. Δεν είναι φυσιολογικό να συμβιβάζεσαι με την αδιαφορία. Και δεν είναι αποδεκτό η πολιτική εξουσία να ζητά εμπιστοσύνη χωρίς να προσφέρει λογοδοσία.
Ο πατριωτισμός δεν εξαντλείται σε σημαίες και επετειακούς λόγους. Αποδεικνύεται και στον σεβασμό προς τον πολίτη, στην προστασία της δημόσιας περιουσίας, στην αξιοπρεπή διαβίωση και στην υπεράσπιση των θεσμών. Γιατί η πατρίδα δεν είναι ιδιοκτησία καμίας κυβέρνησης. Είναι το κοινό σπίτι των Ελλήνων. Και αυτό το σπίτι δεν μπορεί να παραμένει όρθιο όταν οι άνθρωποί του αισθάνονται διαρκώς εγκαταλελειμμένοι. Το μήνυμα της συζήτησης ήταν σαφές: η απάντηση στην απαξίωση δεν μπορεί να είναι η σιωπή. Πρέπει να είναι η γνώση, η διεκδίκηση και ο δημοκρατικός έλεγχος.
Γιατί, όπως υπενθυμίζει η γνωστή ρήση που αποδίδεται στον Θουκυδίδη, «το εύδαιμον το ελεύθερον, το δ’ ελεύθερον το εύψυχον».
Και ένας λαός που θέλει να παραμείνει ελεύθερος οφείλει πρώτα απ’ όλα να μη σταματήσει να ζητά το δίκιο του.
ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ – ΓΙΑΤΙ Ο ΣΕΒΑΣΜΟΣ ΣΤΟΝ ΕΛΛΗΝΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΧΑΡΗ. ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ!
