Στην καθημερινή ραδιοφωνική εκπομπή «Κόντρα στο Σύστημα», που μεταδίδεται από τον Focus FM 103,6 στη Θεσσαλονίκη και τον ΜΑΧΗ FM 99,8 στην Αττική, ο Γρηγόρης Σερέτης πραγματοποίησε ένα συγκλονιστικό αφιέρωμα στο Έπος του 1940, φωτίζοντας τις πραγματικές συνθήκες κάτω από τις οποίες πολέμησαν οι Έλληνες στρατιώτες στα βουνά της Πίνδου.
Με ιστορικές αναφορές, μαρτυρίες πολεμιστών και μια βαθιά προσωπική οικογενειακή ιστορία, ανέδειξε την αυτοθυσία εκείνων που υπερασπίστηκαν την πατρίδα, καταγγέλλοντας παράλληλα την επιφανειακή αντιμετώπιση της εθνικής επετείου και τη λήθη στην οποία παραδίδονται οι πραγματικοί πρωταγωνιστές της Ιστορίας.
Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΕΝ ΓΡΑΦΤΗΚΕ ΣΤΑ ΓΡΑΦΕΙΑ – ΓΡΑΦΤΗΚΕ ΜΕ ΑΙΜΑ ΣΤΑ ΒΟΥΝΑ!
Κάθε χρόνο, στις 28 Οκτωβρίου, η Ελλάδα γεμίζει σημαίες, παρελάσεις, στεφάνια και πανηγυρικούς λόγους. Πολιτικοί εμφανίζονται μπροστά στις κάμερες, μιλούν για ηρωισμό, φωτογραφίζονται και αποχωρούν. Αλλά υπάρχει ένα ερώτημα που ελάχιστοι τολμούν να θέσουν. Ποιοι ήταν πραγματικά εκείνοι που πλήρωσαν με το αίμα τους την ελευθερία της Ελλάδας;
Ήταν οι πολιτικοί που σήμερα διεκδικούν λίγη από τη δόξα τους; Ήταν εκείνοι που παρακολουθούσαν τις εξελίξεις από την ασφάλεια των γραφείων τους; Όχι!
Ήταν ο αγρότης που άφησε το χωράφι του. Ο κτηνοτρόφος που εγκατέλειψε το κοπάδι του. Ο πατέρας που φίλησε για τελευταία φορά το παιδί του. Ο εικοσάχρονος που ανέβηκε στα βουνά χωρίς να γνωρίζει αν θα επιστρέψει ποτέ. Αυτοί ήταν οι ήρωες του 1940! Και σε αυτούς, όπως υπογράμμισε ο Γρηγόρης Σερέτης, ανήκει πρωτίστως η τιμή της εθνικής επετείου.
Η ΙΤΑΛΙΚΗ ΕΙΣΒΟΛΗ ΚΑΙ Η ΜΑΧΗ ΠΟΥ ΑΛΛΑΞΕ ΤΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ
Τα ξημερώματα της 28ης Οκτωβρίου 1940, ο Ιταλός πρεσβευτής Εμανουέλε Γκράτσι παρέδωσε στον Ιωάννη Μεταξά το τελεσίγραφο του Μουσολίνι. Η Ιταλία απαιτούσε να καταλάβει στρατηγικά σημεία της ελληνικής επικράτειας. Η ελληνική άρνηση έμεινε στην Ιστορία ως το μεγάλο «ΟΧΙ».
Όμως το πραγματικό βάρος αυτής της άρνησης κλήθηκαν να σηκώσουν οι Έλληνες στρατιώτες.
Στην Πίνδο, περίπου 2.000 άνδρες του αποσπάσματος του συνταγματάρχη Κωνσταντίνου Δαβάκη βρέθηκαν αντιμέτωποι με την ιταλική Μεραρχία Αλπινιστών «Τζούλια», συνολικής δύναμης περίπου 11.000 ανδρών. Οι Ιταλοί ήταν εκπαιδευμένοι στον ορεινό πόλεμο. Διέθεταν μεγαλύτερες δυνάμεις και είχαν έναν ξεκάθαρο στρατηγικό στόχο: να φτάσουν στο Μέτσοβο, να διακόψουν τις ελληνικές επικοινωνίες και να απειλήσουν τη συνοχή του ελληνικού μετώπου.
Οι πρώτες ημέρες ήταν δραματικές. Οι ελληνικές μονάδες υποχωρούσαν σε ορισμένα σημεία. Οι Ιταλοί προχωρούσαν. Ο κίνδυνος διάσπασης της ελληνικής άμυνας ήταν πραγματικός. Όμως οι Έλληνες δεν λύγισαν. Με την άφιξη ενισχύσεων και την αντεπίθεση των ελληνικών δυνάμεων, η κατάσταση αντιστράφηκε.
Η Σαμαρίνα, η Φούρκα, η Βοβούσα και τα περάσματα της Πίνδου μετατράπηκαν σε πεδία σκληρών συγκρούσεων. Η ιταλική προέλαση σταμάτησε. Η «Τζούλια» αναγκάστηκε να υποχωρήσει και το σχέδιο κατάληψης του Μετσόβου κατέρρευσε.
Η Ελλάδα είχε αποδείξει ότι η αριθμητική υπεροχή δεν εξασφαλίζει τη νίκη απέναντι σε έναν λαό αποφασισμένο να υπερασπιστεί την πατρίδα του.
ΧΩΡΙΣ ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ, ΧΩΡΙΣ ΦΑΓΗΤΟ, ΜΕ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΔΙΠΛΑ ΤΟΥΣ!
Εδώ βρίσκεται η μεγαλύτερη αλήθεια που συχνά χάνεται πίσω από τους επετειακούς πανηγυρισμούς. Οι Έλληνες στρατιώτες δεν πολεμούσαν μέσα σε ιδανικές συνθήκες. Περπατούσαν ατελείωτες ώρες σε παγωμένα μονοπάτια. Κοιμούνταν πάνω στο χιόνι. Τα πόδια τους μάτωναν μέσα σε διαλυμένα παπούτσια. Σε ηχητικές μαρτυρίες πολεμιστών που παρουσιάστηκαν στην εκπομπή, περιγράφονται ημέρες εξαντλητικών πορειών χωρίς επαρκή τροφή και νερό.
Ένας βετεράνος περιέγραψε πώς έλιωναν χιόνι για να πιουν νερό. Άλλος θυμήθηκε ότι οι σόλες των παπουτσιών του είχαν καταστραφεί ολοκληρωτικά.
Αυτή ήταν η πραγματικότητα. Όχι οι λαμπερές εξέδρες των επισήμων. Όχι οι προσεκτικά διατυπωμένοι πανηγυρικοί. Αλλά η πείνα, το κρύο, η αγωνία και ο θάνατος. Και παρ’ όλα αυτά, οι Έλληνες συνέχισαν να πολεμούν.
ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΤΗΣ ΠΙΝΔΟΥ – ΟΙ ΗΡΩΙΔΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΚΡΑΤΟΥΣΑΝ ΟΠΛΑ
Δίπλα στους στρατιώτες υπήρχε και ένας άλλος στρατός. Ο στρατός των Ελληνίδων.
Γυναίκες των ορεινών χωριών φορτώνονταν τρόφιμα, πυρομαχικά, ρουχισμό και εφόδια, ανεβαίνοντας δύσβατα μονοπάτια για να στηρίξουν το μέτωπο. Εκεί όπου δυσκολεύονταν να περάσουν τα μεταγωγικά ζώα, περνούσαν ανθρώπινες μορφές φορτωμένες με βάρη και αποφασιστικότητα.
Μητέρες, σύζυγοι, αδελφές. Γυναίκες που δεν περίμεναν να τους απονείμει κανείς παράσημο.
Έκαναν αυτό που θεωρούσαν χρέος τους. Και χωρίς τη δική τους συμβολή, η προσπάθεια ανεφοδιασμού των ελληνικών δυνάμεων θα ήταν ακόμη δυσκολότερη.
Αυτές οι Ελληνίδες αξίζουν θέση στην πρώτη γραμμή της εθνικής μνήμης.
Ο ΠΡΟΠΑΠΠΟΥΣ ΤΟΥ ΓΡΗΓΟΡΗ ΣΕΡΕΤΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΓΥΡΙΣΕ ΠΟΤΕ!
Η πιο συγκλονιστική στιγμή του αφιερώματος ήρθε όταν ο Γρηγόρης Σερέτης μίλησε για τη δική του οικογένεια. Για τον προπάππου του, Δημήτριο, έναν από τους Έλληνες που βρέθηκαν στα βουνά της Πίνδου. Όπως αποκάλυψε, ο Δημήτριος υπέστη σοβαρά κρυοπαγήματα, τα οποία εξελίχθηκαν σε γάγγραινα. Μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο της Κοζάνης, όπου οι γιατροί αναγκάστηκαν να ακρωτηριάσουν το πόδι του. Η σύζυγός του, Μυροφόρα, κατάφερε να τον επισκεφθεί μαζί με το νεογέννητο παιδί τους, τον Κυριάκο. Τον είδε. Του μίλησε. Και λίγο αργότερα εκείνος έφυγε από τη ζωή. Mια γυναίκα έμεινε χωρίς τον άνδρα της. Ένα παιδί μεγάλωσε χωρίς τον πατέρα του. Αυτή δεν είναι μια απλή οικογενειακή ανάμνηση. Είναι η ιστορία χιλιάδων ελληνικών οικογενειών που πλήρωσαν τον πόλεμο με ανθρώπινες ζωές.
Ο Σερέτης αφιέρωσε την εκπομπή στη μνήμη του προπάππου του, υπενθυμίζοντας ότι πίσω από κάθε όνομα πεσόντος υπάρχει μια ολόκληρη ιστορία πόνου και θυσίας.
ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΑΚΗ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ!
Η 28η Οκτωβρίου δεν μπορεί να περιορίζεται σε έναν διαγωνισμό πολιτικών δηλώσεων.
Δεν μπορεί να μετατρέπεται σε μια ετήσια τελετή δημοσίων σχέσεων. Και κυρίως, δεν μπορεί να ξεχνά εκείνους που πραγματικά πολέμησαν.
Ο Ιωάννης Μεταξάς πήρε την ιστορική απόφαση της άρνησης του ιταλικού τελεσιγράφου. Όμως η στρατιωτική νίκη δεν ήταν έργο ενός και μόνο προσώπου. Ήταν αποτέλεσμα της αντίστασης των στρατιωτών, της στρατιωτικής ηγεσίας, της κινητοποίησης και της προσφοράς του ελληνικού λαού. Αυτή την ουσιαστική διάσταση ανέδειξε ο Γρηγόρης Σερέτης, ασκώντας σκληρή κριτική σε όσους περιορίζουν το Έπος του 1940 σε προσωπολατρίες και συνθήματα.
Η Ιστορία απαιτεί γνώση. Απαιτεί σεβασμό. Απαιτεί να θυμόμαστε όχι μόνο τις νίκες, αλλά και το τίμημά τους. Γιατί πίσω από κάθε ελληνική σημαία που υψώνεται σήμερα, υπάρχει η θυσία ανθρώπων που κάποτε δεν επέστρεψαν στο σπίτι τους. Και πίσω από κάθε παρέλαση υπάρχουν οικογένειες που περίμεναν μάταια έναν πατέρα, έναν σύζυγο, έναν αδελφό.
Η Σοφία Βέμπο έγινε η φωνή μιας ολόκληρης εποχής. Τα τραγούδια της εμψύχωσαν στρατιώτες και οικογένειες, συνδέοντας τη μουσική με την ελπίδα της επιστροφής. Όμως για πολλούς αυτή η επιστροφή δεν ήρθε ποτέ. Ας σταματήσουν, λοιπόν, οι κούφιοι πανηγυρισμοί. Ας ανοίξουν τα βιβλία της Ιστορίας. Ας ακουστούν οι μαρτυρίες των πολεμιστών. Ας μάθουν τα παιδιά ποιοι ήταν οι άνθρωποι που κράτησαν όρθια την Ελλάδα.
Γιατί το Έπος του 1940 δεν είναι ιδιοκτησία κανενός πολιτικού, κανενός κόμματος και καμίας εξουσίας.
Είναι παρακαταθήκη ενός ολόκληρου λαού. Και όσο υπάρχουν Έλληνες που θυμούνται, οι ήρωες της Πίνδου δεν θα πεθάνουν ποτέ στη συλλογική μας μνήμη.
ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΔΟΞΑ ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ ΤΟΥ 1940!
ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΔΟΞΑ ΣΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΤΗΣ ΠΙΝΔΟΥ!
ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΔΟΞΑ ΣΕ ΕΚΕΙΝΟΥΣ ΠΟΥ ΕΔΩΣΑΝ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΝΑ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ ΣΗΜΕΡΑ ΝΑ ΖΟΥΜΕ ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ!
