Μετά την εφ’ όλης της ύλης αποδόμηση της “πράσινης” ανάπτυξης που κάναμε με τον Στέφανο Δαμιανίδη με θέμα τις ανεμογεννήτριες, τα φωτοβολταϊκά και τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα (λινκ εδώ https://focusfm.gr/prasini-anaptyxi-h-megali-apati/), σειρά έχει να δούμε την απάτη που έχει στηθεί γύρω από έναν άλλο μεγάλο πυλώνα του πράσινου κινήματος, την ανακύκλωση των πλαστικών.
Σπρώξτε τα κάτω από το χαλί
Αυτό είναι το επονομαζόμενο “Έβερεστ των Σκουπιδιών”, μια τεράστια στοίβα σκουπιδιών στο Νέο Δελχί της Ινδίας που ξεπερνά σε ύψος τα 65 μέτρα. Τι σχέση έχει με την συζήτησή μας; Έχει απόλυτη σχέση καθώς το βουνό αυτό και αντίστοιχα βουνά σκουπιδιών σε πολλές αναπτυσσόμενες χώρες αποτελούν τον τελικό προορισμό όλων των πλαστικών που βάζουμε στους μπλε κάδους με την ψευδαίσθηση πως αυτά θα ανακυκλωθούν.
Βλέπετε, κάτι που δε μας έχουν πει οι “πράσινοι” πολιτικοί, επιχειρηματίες και ακτιβιστές που βγάζουν λεφτά και κύρος από το σλόγκαν της ανακύκλωσης των πλαστικών, είναι πως αυτή είναι μια πολύ δύσκολη και σύνθετη διαδικασία που σπανίως συμβαίνει στις μεγάλες δυτικές χώρες.
Κατ’ αρχάς, ας ξεκινήσουμε από το γεγονός πως δεν μπορούν όλα τα πλαστικά να ανακυκλωθούν. Τα μόνα πλαστικά που ανακυκλώνονται είναι το PET#1 (Τερεφθαλικό πολυαιθυλένιο) και HDPE#2 (Πολυαιθυλένιο υψηλής πυκνότητας). Όλα τα υπόλοιπα είτε διαλύονται κατά την απόπειρα ανακύκλωσης, είτε παράγουν πολλές τοξίνες κατά την επεξεργασία τους, είτε είναι πολύ κοστοβόρο το να διαχωριστούν, να ανακυκλωθούν και να πωληθούν. Επιπροσθέτως, η ανακύκλωση είναι μια πολύ ακριβή διαδικασία που απαιτεί πολλές ώρες δουλειάς, με αποτέλεσμα να μην έχουν όλα τα κέντρα ανακύκλωσης την οικονομική δυνατότητα (ή όρεξη) να διαθέσουν αυτούς τους πόρους. Οι μεγάλες εταιρείες πλαστικών από την άλλη, (οι οποίες δε στερούνται χρημάτων), δεν επενδύουν στην ανακύκλωση των προϊόντων τους καθώς τους είναι φθηνότερο να παράξουν ένα νέο πλαστικό μπουκάλι από το να ανακυκλώσουν ένα χρησιμοποιημένο.
Θα με ρωτήσετε τώρα μερικοί “Μα όλα τα πλαστικά προϊόντα έχουν ένα τρίγωνο από βελάκια και έναν αριθμό στο κέντρο του. Τα βελάκια αυτά δεν είναι το σύμβολο της ανακύκλωσης;” Αυτό είναι ένα ακόμα κομμάτι της απάτης αγαπητέ αναγνώστη, καθώς τα βελάκια αυτά (που όντως προσιδιάζουν πολύ στο γνωστό σύμβολο της ανακύκλωσης) είναι απλά ένα σύμβολο της βιομηχανίας του πλαστικού που υποδεικνύει τις ουσίες που χρησιμοποιήθηκαν για τη κατασκευή του συγκεκριμένου πλαστικού προϊόντος. Το γεγονός πως η σφραγίδα αυτή μοιάζει με το σύμβολο της ανακύκλωσης είναι ένα ακόμα κόλπο των μεγάλων εταιρειών πλαστικών για να εξαπατήσουν το κοινό και να το κάνουν να πιστέψει πως τα προϊόντα τους είναι φιλικά προς το περιβάλλον.
Τι γίνεται λοιπόν με όλα αυτά τα πλαστικά απορρίμματα που δε μπορούμε ή δε θελούμε να ανακυκλώσουμε εδώ στη Δύση; Μα φυσικά τα πουλάμε στον μη δυτικό κόσμο.
Παλιατζής, όλα τα παλιά μαζεύω
Η “οικονομία της ανακύκλωσης” είναι μια μπίζνα η αξία της οποίας ξεπερνάει τα 200 δισεκατομμύρια δολάρια. Η οικονομία αυτή απαρτίζεται από μη δυτικές χώρες (Τουρκία, Ταϊλάνδη, Βιετνάμ, Ινδονησία, Αιθιοπία, Ινδία, Μαλαισία, κα.) οι οποίες αγοράζουν (με τη θέλησή τους ή δια του εξαναγκασμού) τα πλαστικά απορρίμματα της Δύσης προκειμένου να ανακυκλώσουν ό,τι μπορεί να ανακυκλωθεί και να το πουλήσουν πίσω στη Δύση σε υψηλή τιμή.
Θα έλεγε κανείς πως αυτό είναι μια συμφωνία win-win για όλους. Η Δύση ξεφορτώνεται τα σκουπίδια της και αγοράζει ανακυκλωμένο, “πράσινο” πλαστικό, ενώ οι φτωχές χώρες αποκτούν την ευκαιρία να αποκτήσουν εξαγωγική δύναμη και να δυναμώσουν την οικονομία τους. Δυστυχώς η πραγματικότητα αντικρούει αυτή τη θεωρία.
Βλέπετε, το μεγαλύτερο τμήμα αυτών των πλαστικών απορριμμάτων (το οποίο είδαμε πως δε μπορεί να ανακυκλωθεί) είτε καταλήγει σε χωματερές-βουνά (όπως αυτή που είδαμε στην αρχή), είτε θάβεται, είτε καίγεται, είτε καταλήγει σε κάποιο ποτάμι και επακόλουθα στη θάλασσα. Συνάμα, πολλές εταιρείες-μαϊμού, καίνε αντί να ανακυκλώνουν τα πλαστικά ενώ ακόμα και αυτές που τα ανακυκλώνουν δεν ακολουθούν τους προβλεπόμενους υγειονομικούς κανόνες, ρυπαίνοντας το περιβάλλον. Στο ενδιάμεσο, υγιείς καλλιεργήσιμες εκτάσεις, πεδιάδες και δάση αποψιλώνονται για να μετατραπούν σε χωματερές, οι αγρότες μετατρέπονται σε ρακοσυλλέκτες πλαστικών, οι ντόπιοι αρρωσταίνουν και το παγκόσμιο οικοσύστημα μολύνεται από τα χημικά των πλαστικών.
Το γνωστό τρίπτυχο της “πράσινης” ανάπτυξης, “μόλυνση, απανθρωπιά και υποκρισία” βλέπουμε πως καλά κρατεί και στη περίπτωση της ανακύκλωσης των πλαστικών.
Στο δια ταύτα
Το πρόβλημα της μόλυνσης και της εξαθλίωσης που προκύπτει από την “πράσινη” ανάπτυξη και την “ανακύκλωση” δεν περιορίζεται μόνο στα πλαίσια του περιβαλλοντισμού και των χωρών που πέφτουν θύματα αυτών των πολιτικών. Το πρόβλημα αυτό είναι ένα θέμα που αφορά άμεσα την Ελλάδα και τα εθνικά συμφέροντά της.
Σκεφτείτε το με τους παρακάτω όρους:
Ας πούμε πως έχουμε έναν φτωχό ρακοσυλλέκτη που ζει στις αυτοσχέδιες φαβέλες δίπλα σε αυτά τα βουνά σκουπιδιών, σε κάποια αναπτυσσόμενη χώρα. Ο άνθρωπος αυτός ζει καταδικασμένος σε ακραία φτώχεια, με προβλήματα υγείας, βλέποντας διαρκώς φίλους, συγγενείς και άλλους ρακοσυλλέκτες είτε να θάβονται ζωντανοί από κατολισθήσεις σκουπιδιών, είτε να πεθαίνουν από σχετικές ασθένειες. Ο άνθρωπος αυτός αισθάνεται πως οι θεοί του τον έχει ξεχάσει και πως είναι καταδικασμένος να υποφέρει αυτή τη ζωντανή κόλαση μέχρι να πεθάνει.
Και αξάφνου, το 2015, συμβαίνει ένα θαύμα. Η μαντάμ Μέρκελ, σε ανοιχτή της έκκληση προς όλον τον πλανήτη, τον προσκαλεί να έρθει στην καθαρή και αναπτυγμένη Ευρωπαϊκή Ένωση, τάζοντάς του ένα μέλλον που ξεπερνά και τα πιο τρελά του όνειρα. Το μόνο που έχει να κάνει είναι να πατήσει το πόδι του στην Ελλάδα, (νόμιμα ή παράνομα), και αυτόματα στέγη, ζεστό φαγητό και επιδόματα θα γίνουν δικά του.
Εσείς τι λέτε να κάνει ο ρακοσυλλέκτης φίλος μας;
