Η αποκάλυψη ότι η Πωλίνα Λάμψα – όχι ένα απλό στέλεχος, αλλά μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου – παραβρέθηκε σε συνάντηση με τον Ερσίν Τατάρ, επικεφαλής του παράνομου κατοχικού καθεστώτος στα Κατεχόμενα, δεν μπορεί να χαρακτηριστεί παρά ως πολιτική πρόκληση πρώτου μεγέθους.
Η παρουσία της κ. Λάμψα στην εκδήλωση του Ελληνοτουρκικού Φόρουμ στο λεγόμενο «προεδρικό μέγαρο» του ψευδοκράτους, εν μέσω συμβόλων που προσβάλλουν τη μνήμη των χιλιάδων θυμάτων της τουρκικής εισβολής, δημιουργεί ευθέως ζήτημα πολιτικής αξιοπιστίας για την ηγεσία του κόμματος. Η δικαιολογία ότι «συμμετείχε με την ακαδημαϊκή της ιδιότητα» είναι όχι μόνο διάτρητη, αλλά και επικίνδυνα ανεύθυνη. Όταν ένα κορυφαίο κομματικό στέλεχος κάθεται απέναντι από τον Τατάρ, δεν κάνει… ακαδημαϊκό διάλογο. Εκπέμπει πολιτικά μηνύματα. Και τα μηνύματα αυτά είναι απολύτως προβληματικά.
Η ηχηρή απουσία ξεκάθαρης τοποθέτησης από τον Νίκο Ανδρουλάκη δεν περνά απαρατήρητη. Αντί για αυστηρή αποδοκιμασία, αντί για θεσμική και πατριωτική στάση, η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ επέλεξε την οδό της υπεκφυγής, πετώντας το μπαλάκι στους τομεάρχες και τα άτυπα non paper. Το αποτέλεσμα; Να εκπέμπεται η εικόνα ενός κόμματος που είτε δεν ελέγχει τα στελέχη του είτε σιωπηλά ανέχεται πρωτοβουλίες που παραβιάζουν εθνικές κόκκινες γραμμές.
Ο Δημήτρης Μάντζος, σε μια προσπάθεια να περισώσει τα προσχήματα, επανέλαβε τη θέση του κόμματος περί μη αναγνώρισης του ψευδοκράτους και υπεράσπισης του διεθνούς δικαίου. Όμως αυτή η θέση καταρρίπτεται στην πράξη όταν το κόμμα αφήνει ένα μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου να ποζάρει δίπλα στον ηγέτη του ψευδοκράτους, χωρίς να υπάρξει έστω μια συμβολική κύρωση. Πόσο πειστική μπορεί να είναι η ρητορική περί κατοχής και διεθνών αποφάσεων, όταν συγχρόνως στελέχη σας νομιμοποιούν πολιτικά τον κατακτητή;
Το θέμα δεν είναι προσωπικό. Είναι βαθύτατα πολιτικό. Η Κύπρος δεν είναι πεδίο διαλόγου για τις ανάγκες κάποιων ιδεολογικών φαντασιώσεων περί «διμερούς κατανόησης». Είναι πληγή ανοικτή. Και κάθε κίνηση που αφήνει έστω και υπόνοια αναγνώρισης του ψευδοκράτους υπονομεύει ευθέως το δίκαιο του αγώνα των Κυπρίων για επανένωση, κυριαρχία και εθνική αξιοπρέπεια.
Σε εποχές που ο αναθεωρητισμός της Άγκυρας προελαύνει και οι ελληνοτουρκικές σχέσεις ακροβατούν επικίνδυνα, η ανοχή απέναντι σε τέτοιου τύπου πρωτοβουλίες δεν είναι ένδειξη πολιτικού πολιτισμού, αλλά ένδειξη πολιτικής αδυναμίας. Και δυστυχώς, το ΠΑΣΟΚ δείχνει για ακόμη μια φορά ότι δεν μπορεί να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων.
Πηγή: Voicenews.gr
