Ένα ξέφρενο «πάρτι αισχροκέρδειας με πλασματικές αυξήσεις στη χονδρική του ρεύματος σημειώθηκε τον Σεπτέμβριο.
Ο Σεπτέμβριος έκλεισε με αύξηση σχεδόν 27% της χονδρεμπορικής τιμής του ρεύματος, σε σχέση με αυτή του Αυγούστου.
Συγκεκριμένα έκλεισε στα 92,5 ευρώ η MWh από τα 73,5 ευρώ. Παρά τη μείωση της ζήτησης κατά 15% τον Σεπτέμβριο, μια λογική μείωση, αφού τα κλιματιστικά δεν λειτουργούσαν έντονα. Η συμμετοχή των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας (ΑΠΕ) στο μείγμα παρέμεινε ισχυρή, τον Αύγουστο ήταν κοντά στο 60%, αλλά και τον Σεπτέμβριο σχεδόν στο 58%, ενώ η τιμή του φυσικού αερίου στον κόμβο της Ολλανδίας έμεινε σχεδόν σταθερή για τρίτο συνεχόμενο μήνα, μεταξύ 31 και 33 ευρώ η θερμική Μεγαβατώρα.
Η ερώτηση που τίθεται:
Γιατί αυξήθηκε η χονδρική τόσο πολύ, ενώ η ζήτηση μειώθηκε;
Όπως εξήγησε στον Focus FM 103.6 και στην δημοσιογράφο Δέσποινα Μποτίτση ο Διπλ Μηχανολόγος Μηχανικός ΑΠΘ Ενεργειακός Αναλυτής Μιχάλης Χριστοδουλίδης, υπάρχουν δύο βασικοί παράγοντες:
Κάθε βράδυ τον Σεπτέμβριο, ακόμη και για μία ώρα, ενεργοποιούνταν κάποιες θερμικές μονάδες για να καλύψουν αυτή την ωραία ζήτηση. Οι ηλεκτροπαραγωγοί που χρησιμοποιούν ως καύσιμο το αέριο, προσέφεραν την ενέργεια αυτή σε υπερβολικά υψηλές τιμές, φτάνοντας ακόμα και τα 450 ευρώ ανά μεγαβατώρα, ενώ το μεταβλητό κόστος μιας τέτοιας μονάδας αερίου συν το κέρδος, δεν θα έπρεπε να ξεπερνά τα 110 ευρώ η MWh. Οι υπόλοιποι παραγωγοί, όπως ΑΠΕ, υδροηλεκτρικά και λιγνίτης, αποζημιώνονταν με την τελευταία αυτή υψηλή προσφορά, ανεβάζοντας έτσι τεχνητά τη χονδρική τιμή, στην βάση του μηχανισμού της οριακής τιμής του συστήματος.
Επίσης οι παραγωγοί ΑΠΕ δεν αποθήκευαν την περίσσεια ενέργειας κατά το μεσημέρι χωρίς δική τους ευθύνη, αφού η χώρα ακόμα δεν έχει αποκτήσει αποθηκευτικά συστήματα πράσινης ενέργειας μεγάλης κλίμακας, οπότε την περίσσεια την πωλούσαν στα Βαλκάνια, αυξάνοντας τα κέρδη τους. Ωστόσο, αυτή η ποσότητα της περίσσειας ενέργειας που εξάγεται, την αφαιρούν από την εγχώρια προσφορά, δημιουργώντας έτσι πλασματικά μειωμένα ισοζύγια προσφοράς και ζήτησης. Οπότε η αύξηση της τιμής εμφανίζεται ως δικαιολογημένη, παρότι ο ήλιος και ο άνεμος μπορούν να καλύψουν πάνω από το 50% της μηνιαίας ζήτησης.
Τελικά, ακόμα κι αν 23 ώρες το 24ωρο παίρνουμε ρεύμα από τον τσάμπα ήλιο και τον τσάμπα άνεμο, φτάνει μια ώρα λειτουργίας μιας μονάδας αερίου να ανεβάσει τις τιμές του ρεύματος στα ύψη.
Σε αδιέξοδο οι συσκέψεις για το ενεργειακό κόστος της βιομηχανίας
Την ίδια ώρα οι συσκέψεις για το ενεργειακό κόστος της βιομηχανίας οδηγούνται σε αδιέξοδο με αποτέλεσμα να συνεχίζονται τα λουκέτα στις επιχειρήσεις.
«Απειλή για την ελληνική ανταγωνιστικότητα το χαμηλό ενεργειακό κόστος της τουρκικής βιομηχανίας»
Όλα αυτά την ώρα που η Τουρκία αναδεικνύεται τα τελευταία χρόνια σε περιφερειακή βιομηχανική δύναμη, χάρη σε μια ενεργειακή στρατηγική που συνδυάζει φθηνό φυσικό αέριο και σε λίγο έτοιμο ένα πλήρως διαφοροποιημένο ενεργειακό μείγμα με την ανάπτυξη της πυρηνικής ενέργειας.
Η Ελλάδα, χωρίς αντίστοιχες επενδύσεις σε πυρηνική ενέργεια και με περιορισμένη διαφοροποίηση του ενεργειακού μείγματος, κινδυνεύει να χάσει σημαντικό έδαφος σε όρους ανταγωνιστικότητας.
«Με προσχηματικές δικαιολογίες δεν προχωράνε οι αποθήκες πράσινης ενέργειας»
Όσον αφορά στην ενεργειακή μετάβαση στην Ελλάδα σύμφωνα με τον κ. Χριστοδουλίδη περνάει αναγκαστικά από τα αποθηκευτικά συστήματα, μπαταρίες και άλλα τεχνολογικά μέσα. Παρ’ όλα αυτά, οι διαγωνισμοί για standalone αποθήκευση κινούνται με αργούς ρυθμούς, γεμάτους αναβολές και ακυρώσεις.
«Είναι άραγε μόνο τεχνικά τα εμπόδια ή πρόκειται για σκόπιμη καθυστέρηση που ευνοεί συγκεκριμένα συμφέροντα»; αναρωτήθηκε ο κ Χριστοδουλίδης.
