Ανείπωτες αλήθειες για την Άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453 – Σερέτης Γρηγόρης

Πιο συγκεκριμένα ο Γρηγόρης Σερέτης αναφέρει : «Πέρασαν 600 του χρόνια από τότε που οι Τούρκοι άρπαξαν τον πολιτισμό μας, τις γνώσεις μας, Την Αγια-Σοφιά και την Κωσταντινούπολη. 600 χρόνια και οι σημερινοί πολιτικοί φοβούνται να σηκώσουν το κεφάλι, να φωνάξουν ότι είναι κλέφτες και ότι έχουν ποινικό μητρώο, μπροστά στα συμφέροντα. Σήμερα ταξιδεύουμε πίσω στον χρόνο, σε μια από τις πιο τραγικές και καθοριστικές στιγμές του Ελληνισμού και της Παγκόσμιας ιστορίας. Ταξιδεύουμε πίσω στην άλωση της Κωνσταντινούπολης, διότι 29 Μαΐου τα ξημερώματα το 1453, ακούστηκαν τα τύμπανα του Οθωμανικού στρατού, ήταν η τελευταία φορά που ακούστηκαν μπροστά στα τείχη της πόλης. Η Κωνσταντινούπολη που για αιώνες ήταν η βασιλεύουσα, το στολίδι της Ανατολής, εκείνη την ημέρα ετοιμαζόταν να πέσει. Στην ηγεσία της Οθωμανικής αυτοκρατορίας βρισκόταν ένας νεαρός, ένας φιλόδοξος Σουλτάνος ο Μωάμεθ ο Β’ ο Πορθητής. Ήταν 21 ετών, είχε συγκεντρώσει 100.000 στρατιώτες, είχε πυροβολικό και σχέδιο να κατακτήσει την Κωνσταντινούπολη και να την κάνει δική του πρωτεύουσα. Απέναντι του στεκόταν ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος ο τελευταίος αυτοκράτορας της Βυζαντινής αυτοκρατορίας, με 7.000 άνδρες, Έλληνες και ορισμένοι ξένοι σύμμαχοι, οι οποίοι όλοι μαζί αντιστάθηκαν με μεγάλη γενναιότητα γνωρίζοντας πως η βοήθεια που τους είχαν τάξει ότι θα έρθει από την Δύση, δεν θα έφτανε ποτέ. Είναι αυτή η Δύση που σήμερα προδίδει ξανά την Ελλάδα. Η πολιορκία άρχισε στις 6 Απριλίου, η Οθωμανοί ξεκίνησαν και χτυπούσαν τα Θεοδοσιανά τείχη με τα τεράστια κανόνια μέρα και νύχτα και όμως τα τείχη δεν πέφτανε. Από την άλλη πλευρά από τον Κεράτιο Κόλπο, υπήρχε μια αλυσίδα για να μην μπορούν να μπουν τα πλοία. Ο Μοάμεθ δεν το έβαζε κατω έσυρε τα πλοία του από την ξηρά, πάνω από λόφους, πάνω από ξύλινους κορμούς όπως είχε κάνει και ο Ξέρξης. Τα πέρασε έτσι μέσα στον Κεράτιο κάνοντας την άμυνα ακόμα πιο δύσκολη για τους Έλληνες. Η πόλη όμως και πάλι κρατούσε και δεν έπεφτε, οι μάχες ήταν σκληρές, οι άνθρωποι μέσα από τα τείχη είχαν ψυχή και δεν τα παρατούσαν. Η τελική επίθεση ξεκίνησε 29 Μαΐου, διότι η Οθωμανοί έπεσαν με λύσσα πάνω στα τείχη. Οι Οθωμανοί δεν θα μπορούσαν να τα κατακτήσουν αν δεν υπήρχε η κερκόπορτα, μια μικρή πύλη στην πίσω πλευρά των τειχών της πόλης την οποία την βρήκαν ανοιχτή. Έτσι κατάφεραν να μπουν στην πόλη, με μια προδοσία»!