Τον 52χρονο Κώστα Κοσμίδη, δεν τον πρόδωσε η μοίρα, τον πρόδωσε το ίδιο το σύστημα, που υποτίθεται ότι προστατεύει τις ζωές μας.
Ο Κώστας Κοσμίδης υπέστη καρδιακό επεισόδιο και μετέβη στο Κέντρο Υγείας Σαλαμίνας για άμεση βοήθεια. Εκεί του είπαν ότι δεν είχαν τη δυνατότητα να τον περιθάλψουν και του είπαν να φύγει. Τον έστειλαν στην Αθήνα με αυτοκίνητο και εκεί, μόλις αποβιβάστηκε από το πλοίο κατέληξε.
Αυτό δεν ήταν «ατυχές περιστατικό». Ήταν αποτέλεσμα συστημικών κενών, των οποίων την ευθύνη φέρει ακέραια το Υπουργείο Υγείας. Υποστελεχωμένα Κέντρα Υγείας, έλλειψη ασθενοφόρων, καθυστερήσεις στην κλήση ΕΚΑΒ και ελλιπής οργάνωση σημαίνουν ότι ζωές χάνονται χωρίς λόγο. Ο θάνατος του Κοσμίδη είναι η τραγική απόδειξη ότι, η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Υγείας φέρει αποκλειστικά την ευθύνη για την αδυναμία του συστήματος να ανταποκριθεί.
Κι ενώ πολίτες πεθαίνουν αβοήθητοι, κάποιοι συνεχίζουν να κόβουν κορδέλες, να φωτογραφίζονται και να μιλούν για “έργα” που δεν σώζουν ζωές. Η ιστορία του Κώστα Κοσμίδη δεν πρέπει να περιοριστεί σε στατιστικά ή δελτία ειδήσεων. Είναι μια ιστορία, που απαιτεί δράση και λογοδοσία, έτσι ώστε να είναι εφικτή η δυνατότητα πρόσβασης στην περίθαλψη για όλους.
Η μνήμη του δεν πρέπει να περιοριστεί σε λόγια συμπάθειας. Πρέπει να γίνει φωνή που ζητά αλλαγή και ευθύνες, ώστε κανένας άλλος πολίτης να μην πεθαίνει εγκαταλελειμμένος στον δρόμο, σε μια χώρα που θέλει να λέγεται σύγχρονη.
Ο Κώστας Κοσμίδης έφυγε άδικα. Και η κοινωνία πρέπει να απαιτήσει να μην φύγει κανείς άλλος με τέτοιο τρόπο.
