Η κυβερνητική ρητορική περί «ισχυρής ανάπτυξης» και «βελτίωσης των δεικτών» καταρρέει μπροστά στα οδυνηρά στοιχεία της Eurostat, τα οποία αποκαλύπτουν μια Ελλάδα που βουλιάζει στην οικονομική αδυναμία. Η στεγαστική κρίση και η καλπάζουσα ακρίβεια δεν είναι πλέον θεωρητικές έννοιες, αλλά μια καθημερινή «θηλιά» για περισσότερους από 4 στους 10 πολίτες, οι οποίοι αδυνατούν να πληρώσουν ακόμη και τα απολύτως απαραίτητα: ενοίκια, δάνεια και λογαριασμούς κοινής ωφέλειας.
Η «ΠΡΩΤΙΑ» ΤΗΣ ΝΤΡΟΠΗΣ: Η ΕΛΛΑΔΑ ΣΤΗΝ ΚΟΡΥΦΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΦΤΩΧΕΙΑΣ
Με το εντυπωσιακό και συνάμα αποκαρδιωτικό 41,8% των Ελλήνων να βρίσκεται σε καθεστώς οικονομικής ασφυξίας, η χώρα μας καταλαμβάνει την πρώτη θέση στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αφήνοντας πολύ πίσω της ακόμα και χώρες με παραδοσιακά χαμηλότερα εισοδήματα. Ενώ ο ευρωπαϊκός μέσος όρος παραμένει σταθερός στο 9%, στην Ελλάδα το πρόβλημα διογκώνεται, επιβεβαιώνοντας ότι η κυβερνητική πολιτική έχει αποτύχει παταγωδώς να προστατεύσει το διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών.
ΑΠΟΤΥΧΙΑ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟ ΜΕΤΩΠΟ: Η «ΑΝΑΠΤΥΞΗ» ΠΟΥ ΔΕΝ ΦΤΑΝΕΙ ΠΟΤΕ ΣΤΟΝ ΠΟΛΙΤΗ
Η διαχρονική επιδείνωση του δείκτη, από το 36,4% το 2021 στο 41,8% το 2025, «ακυρώνει» κάθε κυβερνητικό πανηγυρισμό. Η ακρίβεια στα ενοίκια, το «ράλι» στις τιμές της ενέργειας και η κατάρρευση της αγοραστικής δύναμης συνθέτουν ένα εκρηκτικό μείγμα που οδηγεί τις ελληνικές οικογένειες στην περιθωριοποίηση.
Τα στοιχεία ανά περιφέρεια «καίνε» την κυβέρνηση, καθώς η κρίση έχει εξαπλωθεί σε κάθε γωνιά της χώρας:
Ιόνια Νησιά: Το 66,3% των κατοίκων ζει με τον φόβο των χρεών.
Δυτική Ελλάδα: Πάνω από 1 στους 2 πολίτες παλεύει να επιβιώσει.
Αττική και Κεντρική Μακεδονία: Τα μεγάλα αστικά κέντρα βρίσκονται σε «αναπνευστική υποστήριξη», με τα ποσοστά οικονομικής δυσπραγίας να ξεπερνούν κάθε όριο ανοχής.
ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΣΥΝΟΧΗ ΥΠΟ ΔΙΑΛΥΣΗ
Το κοινωνικό μήνυμα είναι σαφές: η «επιτυχία» που επικαλείται η κυβέρνηση υπάρχει μόνο στα χαρτιά των μακροοικονομικών δεικτών, όχι στις τσέπες των πολιτών. Η στεγαστική πολιτική έχει αφεθεί στην τύχη της, μετατρέποντας τη στέγη από θεμελιώδες δικαίωμα σε «είδος πολυτελείας».
Η αδυναμία ανταπόκρισης των νοικοκυριών στις πάγιες υποχρεώσεις τους δεν είναι «ατυχία» ή «εξωγενής παράγοντας», είναι το άμεσο αποτέλεσμα της κυβερνητικής επιλογής να αγνοεί τις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας, δίνοντας προτεραιότητα σε λίγους και ισχυρούς. Η χώρα μας μετατρέπεται σε μια κοινωνία δύο ταχυτήτων, όπου η πλειοψηφία των πολιτών καλείται να επιβιώσει μέσα σε ένα περιβάλλον πλήρους οικονομικής ανασφάλειας, ενώ η κυβέρνηση συνεχίζει να παρακολουθεί αμέτοχη τη συρρίκνωση του βιοτικού επιπέδου των Ελλήνων.
Η «πρωτιά» αυτή στην Ευρώπη είναι ο καθρέφτης της κυβερνητικής ανικανότητας. Οι πολίτες δεν χρειάζονται πλέον υποσχέσεις, αλλά ριζικά μέτρα για την ανάκτηση της αξιοπρέπειάς τους πριν το κοινωνικό οικοδόμημα καταρρεύσει οριστικά.