Από την πρώτη στιγμή, η συζήτηση αποκάλυψε το βαθύ πρόβλημα που βιώνει η ελληνική δημοκρατία: θεσμοί που λειτουργούν επιλεκτικά, αποφάσεις που λαμβάνονται με πολιτικά κριτήρια, και ένας λαός που παλεύει να βρει την αλήθεια μέσα σε ένα περιβάλλον προπαγάνδας και χειραγώγησης. Ο Σερέτης, μεταφέροντας την καθημερινή αγωνία των Ελλήνων, έθεσε στον Σοφό όλα όσα οι πολίτες συζητούν: νοθεία, πελατειακές σχέσεις, διπλοεγγραφές, έξυπνοι τρόποι αλλοίωσης αποτελεσμάτων, επιστολική ψήφος, χωρίς επαρκή διαφάνεια και δημοσκοπήσεις που διαμορφώνουν πολιτικές τάσεις, πριν ακόμη οι πολίτες φτάσουν στην κάλπη.
Ο Θέμης Σοφός ξεκαθάρισε πως το εκλογοδικείο λειτουργεί με καθαρά «τυπικά κριτήρια». Δηλαδή, ακόμη κι αν μια παρανομία αφορά όλη την επικράτεια, αν δεν γίνει συγκεκριμένη ένσταση σε κάθε εκλογική περιφέρεια, τότε η υπόθεση θεωρείται… τελειωμένη. Αυτό οδηγεί σε εξωφρενικά αποτελέσματα: ενώ υπάρχουν ενδείξεις εξαπάτησης ή παρατυπιών, μόνο οι περιπτώσεις για τις οποίες κατατέθηκαν εγκαίρως ενστάσεις εξετάζονται. Οι υπόλοιπες «κλειδώνουν» ως οριστικές.
Ο Σερέτης έφερε συγκεκριμένα παραδείγματα: ψηφοφόρους που έχουν φύγει από τη ζωή και εμφανίζονται ενεργοί, διπλοεγγραφές, αλλά και την «εξαγορά» ψήφων μέσω επιδοτήσεων όπως στον ΟΠΕΚΕΠΕ. Όπως είπε χαρακτηριστικά, όταν κάποιος λαμβάνει εκατομμύρια, είναι λογικό την επόμενη μέρα να ψηφίζει εκείνον που του τα έδωσε. Κι όμως, το εκλογοδικείο δεν εξετάζει το θέμα συνολικά. Αν δεν υπάρξει τυπική ένσταση, το ζήτημα δεν υφίσταται.
Η συζήτηση προχώρησε στο πιο καυτό θέμα των τελευταίων ετών: την επιστολική ψήφο. Ο Σοφός δήλωσε πως προσωπικά είναι υπέρ της επιστολικής, όμως αναγνωρίζει ότι χρειάζεται αδιάβλητο τεχνολογικό υπόβαθρο και πλήρη προστασία από παρεμβολές ή αλλοιώσεις. Την ίδια στιγμή, ο Σερέτης επεσήμανε την καθολική δυσπιστία των πολιτών προς τη διαδικασία δικαιολογημένη, όταν δεν υπάρχουν εγγυήσεις ασφάλειας ούτε δυνατότητα παρακολούθησης της πορείας του φακέλου.
Από εκεί η συζήτηση πέρασε στις δημοσκοπήσεις και τα exit polls. Ο Σοφός παραδέχτηκε ότι η μεθοδολογία τους είναι αδύναμη. Τηλεφωνικές έρευνες 1.500 ατόμων δεν μπορούν να αποτυπώσουν τη βούληση εκατομμυρίων πολιτών. Αντιθέτως, ηλεκτρονικά δημοψηφίσματα με εκατοντάδες χιλιάδες συμμετοχές δίνουν εντελώς διαφορετικές εικόνες. Κι όμως, το πολιτικό σύστημα εξακολουθεί να επηρεάζει την κοινή γνώμη με λίστες, ποσοστά και προβλέψεις, που τελικά διαμορφώνουν πολιτικές συμπεριφορές.
Εκεί ο Σοφός μίλησε ανοιχτά για τη «γραμμή» κυβερνητικών μηχανισμών, όπως η γνωστή «ομάδα αλήθειας», η οποία λειτουργεί ως φορέας προπαγάνδας. Δεν ασκεί ποτέ κριτική στην κυβέρνηση – λειτουργεί μονόπλευρα, με σκοπό τη χειραγώγηση της κοινωνίας. Όπως ανέφερε, τέτοιοι μηχανισμοί υποβαθμίζουν τη δημοκρατία και παραπληροφορούν τους πολίτες.
Στο δεύτερο μέρος της εκπομπής, η συζήτηση μπήκε στο πιο βαθειά κρατικό και αδιαφανές σύστημα της χώρας, το Υπερταμείο.
Ο Σοφός εξήγησε ότι το Υπερταμείο (Growth Fund), που δημιουργήθηκε το 2016, διαχειρίζεται σήμερα περιουσία αξίας άνω των 11,7 δισεκατομμυρίων ευρώ. Είναι ανώνυμη εταιρεία με μοναδικό μέτοχο το ελληνικό δημόσιο, και άρα ουσιαστικά διοικείται από τον εκάστοτε Υπουργό Οικονομικών. Ο Υπουργός είναι ο άνθρωπος που αποφασίζει για το μέλλον λιμανιών, αεροδρομίων, δημόσιων επιχειρήσεων, ακινήτων, ενεργειακών μεριδίων – για όλο τον πλούτο της χώρας.
Ο Σερέτης έθεσε το μεγάλο ερώτημα: Πώς γίνεται ορισμένα κρατικά ποσοστά, όπως αυτό της Hellenic Energy, να μεταφέρονται στο Υπερταμείο λίγο πριν μεγάλες ενεργειακές συμφωνίες; Υπήρξε προετοιμασία; Προηγήθηκαν συνεννοήσεις; Τι κρύβεται πίσω από τέτοιες κινήσεις; Ο Σοφός τόνισε ότι οι αποφάσεις αυτές είναι κατεξοχήν κυβερνητικές, με πολιτικά κριτήρια. Και γι’ αυτό κάθε Έλληνας πρέπει να κατανοήσει ότι η δημόσια περιουσία – ουσιαστικά – δεν βρίσκεται στα χέρια ενός ουδέτερου φορέα, αλλά ενός κυβερνητικού προσώπου.
Εξαιρετικά σημαντικό κομμάτι της συζήτησης ήταν και η σύγκρουση συμφερόντων στα ανώτατα δικηγορικά όργανα. Αναφέρθηκε ονομαστικά το θέμα της ανάθεσης 1,5 εκατομμυρίου ευρώ σε δικηγορική εταιρεία υποψήφιου προέδρου του ΔΣΑ. Πώς μπορεί ένας άνθρωπος να εκπροσωπεί ταυτόχρονα και τους δικηγόρους και το Δημόσιο; Τι γίνεται όταν συμφέροντα συγκρούονται; Γιατί ο Δικηγορικός Σύλλογος Θεσσαλονίκης αντιδρά, αλλά ο ΔΣΑ σιωπά;
Από εκεί η συζήτηση έφτασε στο σημείο που πονάει περισσότερο τον βασανισμένο Έλληνα πολίτη: τη Δικαιοσύνη.
Γιατί όσοι καταθέτουν ψευδώς στις εξεταστικές δεν τιμωρούνται; Γιατί το άρθρο 224 του Ποινικού Κώδικα δεν εφαρμόζεται; Γιατί πολιτικές ασυλίες προστατεύουν συγκεκριμένα πρόσωπα; Γιατί υποθέσεις θάβονται σε συρτάρια; Γιατί άλλοι φυλακίζονται για χρέη λίγων χιλιάδων ευρώ και άλλοι – που εμπλέκονται σε εκατομμύρια – παραμένουν ελεύθεροι και αλαζονικοί;
Ο Σοφός ήταν καθαρός: «Υπάρχουν εξαιρέσεις, υπάρχουν διεφθαρμένοι, υπάρχουν και ανίκανοι δικαστές». Όμως, επέμεινε ότι η χώρα δεν μπορεί να ζήσει χωρίς εμπιστοσύνη στη Δικαιοσύνη, γιατί το εναλλακτικό σενάριο είναι η ζούγκλα.
Ο Σερέτης απάντησε με το αίσθημα του Έλληνα πολίτη: «Πώς να έχουμε εμπιστοσύνη, όταν βλέπουμε το κράτος να προστατεύει ισχυρούς και να συνθλίβει αδύναμους; Όταν βλέπουμε τον Λιγνάδη ελεύθερο; Όταν βλέπουμε οικονομικά σκάνδαλα να μένουν ατιμώρητα;»
Η κουβέντα κατέληξε σε ένα συμπέρασμα: Η ελληνική κοινωνία πρέπει να απελευθερωθεί από πρόσωπα που έχουν κριθεί! Να αναζητήσει νέους ανθρώπους, νέες συνειδήσεις, νέες προσωπικότητες που δεν είναι δεμένες με κομματικούς μηχανισμούς. Γιατί μόνο τότε μπορεί να υπάρξει ελπίδα, ισορροπία, αξιοκρατία.
Ο Σερέτης έκλεισε με τον δικό του χαρακτηριστικό τρόπο. Με ειλικρίνεια, με θυμό, αλλά και με πίστη ότι ο λαός αξίζει μια καλύτερη Ελλάδα.
Ακούστε ολόκληρη τη συζήτση στο ηχητικό που ακολουθεί:
