Στην εκπομπή του Γρηγόρη Σερέτη «Κόντρα στο Σύστημα» στον Focus FM 103,6 και ΜΑΧΗ FM 99,8 – τα μόνα πατριωτικά ραδιόφωνα – βρέθηκε σήμερα καλεσμένος ο Σωτήρης Τζούμας, δημοσιογράφος και πολιτικός αναλυτής, και μίλησε για τη δραματική υποχώρηση του χριστιανισμού, την απώλεια της Μονής Σινά και τη συνολική αλλοίωση της ελληνικής κοινωνίας.
«Χάσαμε τη Μονή Σινά»: Μία εθνική και πνευματική ήττα
Η φράση που πάγωσε τον αέρα της εκπομπής δεν ήταν τυχαία. Ήταν κραυγή. Ήταν καμπανάκι. Ήταν παραδοχή μιας σκληρής πραγματικότητας: «Δυστυχώς χάσαμε τη Μονή Σινά». Όχι απλώς ως γεωγραφικό ή διοικητικό χώρο. Αλλά ως σύμβολο. Ως πνευματικό φρούριο της Ορθοδοξίας. Ως κομμάτι της ίδιας της ιστορίας του Ελληνισμού.
Και η ευθύνη; Δεν είναι αφηρημένη. Δεν είναι «διεθνής συγκυρία». Είναι συγκεκριμένη. Είναι πολιτική. Είναι εκκλησιαστική. Είναι εθνική αδράνεια. Η Μονή Σινά, όπως καταγγέλλεται, έχει πλέον απογυμνωθεί. Οι περιουσίες της έχουν περάσει σε άλλα χέρια. Η επιρροή της έχει περιοριστεί δραματικά. Και το χειρότερο; Κανείς δεν αντέδρασε όπως έπρεπε.
Ένας κόσμος που αλλάζει και εμείς που κοιμόμαστε
Την ίδια στιγμή, τα στοιχεία είναι συγκλονιστικά: εκατοντάδες εκατομμύρια χριστιανοί διώκονται παγκοσμίως, ενώ χιλιάδες χάνουν τη ζωή τους κάθε χρόνο μόνο και μόνο για την πίστη τους. Και όμως, στην Ευρώπη, στην ίδια την ήπειρο που θεμελιώθηκε πάνω στον χριστιανισμό, επικρατεί σιωπή. Ανοχή. Αδιαφορία.
Η Αγία Σοφία έγινε τζαμί. Εκκλησίες κλείνουν. Ιερείς δέχονται επιθέσεις. Και την ίδια ώρα, η πολιτική ελίτ επιλέγει να κάνει τα στραβά μάτια. Όχι μόνο αυτό. Σε πολλές περιπτώσεις, ενισχύονται πολιτικές που επιταχύνουν την πολιτισμική αλλοίωση, χωρίς καμία ισορροπία, χωρίς καμία εθνική στρατηγική.
Η αλλοίωση της κοινωνίας: Από την πίστη στην αποσύνθεση
Το πρόβλημα όμως δεν είναι μόνο εξωτερικό. Είναι και εσωτερικό. Ίσως κυρίως εσωτερικό. Η ίδια η ελληνική κοινωνία έχει χάσει τον προσανατολισμό της. Η πίστη μετατρέπεται σε τυπική διαδικασία. Τα μυστήρια σε κοινωνικές εκδηλώσεις. Η βάπτιση και ο γάμος σε επίδειξη.
Και όπως επισημαίνεται με πικρή ειλικρίνεια: η Ελλάδα έχει καταντήσει «ακατήχητη χώρα». Δεν διδάσκουμε στα παιδιά μας τι σημαίνει πίστη. Δεν τους μεταφέρουμε αξίες. Δεν τους δίνουμε ρίζες. Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί χάνονται.
Η Εκκλησία από φάρος σε σιωπηλό παρατηρητή
Η κριτική δεν αφήνει απ’ έξω ούτε την ίδια την Εκκλησία. Αντί να ηγείται, συχνά ακολουθεί. Αντί να αντιστέκεται, σιωπά. Αντί να εμπνέει, απογοητεύει.
Η εκκοσμίκευση, η εξουσιολαγνεία και η απομάκρυνση από τον πραγματικό πνευματικό ρόλο έχουν δημιουργήσει ένα επικίνδυνο κενό. Και αυτό το κενό το εκμεταλλεύονται άλλες δυνάμεις. Γιατί όταν δεν υπερασπίζεσαι την πίστη σου, κάποιος άλλος θα την αντικαταστήσει.
Άγιον Όρος: Το τελευταίο οχυρό που πολιορκείται
Η συζήτηση επεκτάθηκε και στο Άγιον Όρος. Εκεί όπου τουλάχιστον μέχρι σήμερα, παραμένει ένας από τους τελευταίους πνευματικούς πυρήνες. Αλλά και εκεί, οι πιέσεις είναι έντονες. Συζητήσεις για τουριστικοποίηση. Για εμπορευματοποίηση. Για «εκσυγχρονισμό».
Και η αγωνία είναι ξεκάθαρη: θα παραμείνει το Άγιον Όρος χώρος προσευχής ή θα γίνει αξιοθέατο; Η απάντηση, προς το παρόν, παραμένει ανοιχτή.
Το πολιτικό παιχνίδι πίσω από την αλλοίωση
Η τοποθέτηση μουσουλμάνου συμβούλου στο Υπουργείο Παιδείας, οι πολιτικές επιλογές που ευνοούν συγκεκριμένες κατευθύνσεις και η συνολική στάση της κυβέρνησης δεν πέρασαν απαρατήρητες.
Το μήνυμα είναι σαφές: δεν πρόκειται για τυχαία γεγονότα. Πρόκειται για στρατηγική. Για ιδεολογική κατεύθυνση. Για συνειδητές επιλογές που επηρεάζουν τη φυσιογνωμία της χώρας. Και το ερώτημα που τίθεται είναι απλό αλλά καίριο: Ποια Ελλάδα θέλουμε;
Ο κόσμος βλέπει: Και αρχίζει να αντιδρά
Παρά τη σιωπή των θεσμών, η κοινωνία αρχίζει να αφυπνίζεται. Οι πολίτες βλέπουν την αλλαγή. Τη νιώθουν. Την βιώνουν στην καθημερινότητά τους.
Από τις γειτονιές που αλλάζουν πρόσωπο, μέχρι την εκπαίδευση που απομακρύνεται από τις ρίζες της. Και όσο η πίεση αυξάνεται, τόσο μεγαλώνει και η ανάγκη για αντίδραση.
Το μήνυμα πριν το Πάσχα: «Αντίσταση»
Και κάπου εκεί, μέσα σε αυτή τη βαριά ατμόσφαιρα, έρχεται το τελικό μήνυμα. Ένα μήνυμα απλό. Καθαρό. Δυνατό: Αντίσταση. Όχι βία. Όχι φανατισμός. Αλλά συνείδηση. Πίστη. Στάση ζωής. Αντίσταση στην αλλοίωση, στην αδιαφορία, στην απώλεια ταυτότητας.
Γιατί, όπως ειπώθηκε με νόημα: Η Ελλάδα είναι οικογένεια. Και η οικογένεια είναι το κύτταρο της κοινωνίας. Αν αυτό χαθεί… χάνονται όλα.
Επίλογος: Το σημείο μηδέν
Η υπόθεση της Μονής Σινά δεν είναι ένα μεμονωμένο γεγονός. Είναι σύμπτωμα. Είναι προειδοποίηση. Είναι ίσως το σημείο μηδέν.
Το ερώτημα δεν είναι πλέον τι χάσαμε. Το ερώτημα είναι: τι είμαστε διατεθειμένοι να σώσουμε.
