Στην εκπομπή του Γρηγόρη Σερέτη «Κόντρα στο Σύστημα» στον Focus FM 103,6 και ΜΑΧΗ FM 99,8 – τα μόνα πατριωτικά ραδιόφωνα – βρέθηκε σήμερα καλεσμένος ο Δημήτρης Γεωργίου, εργαζόμενος στα αστικά ΚΤΕΛ Αττικής, και μίλησε για ένα σκάνδαλο απλήρωτης εργασίας, καταγγελιών και θεσμικής αδιαφορίας που προκαλεί σοκ.
Η εικόνα που αποκαλύπτεται δεν είναι απλώς ανησυχητική. Είναι εξοργιστική. Δεκάδες εργαζόμενοι, περίπου 70 έως 80 άνθρωποι, καταγγέλλουν ότι παραμένουν απλήρωτοι για εργασία που προσέφεραν επί χρόνια στα αστικά δρομολόγια της Αττικής. Και δεν μιλάμε για μικροποσά. Μιλάμε για οφειλές που κυμαίνονται από 5.000 έως και 11.000 ευρώ ανά άτομο. Συνολικά, το ποσό ξεπερνά το μισό εκατομμύριο ευρώ. Και όμως, δύο χρόνια μετά, δεν έχει δοθεί ούτε λύση, ούτε εξήγηση, ούτε, το κυριότερο, δικαιοσύνη.
Ένα έργο που «τελείωσε» και άφησε πίσω του απλήρωτους ανθρώπους
Οι εργαζόμενοι απασχολήθηκαν μέσω ιδιωτών στα αστικά δρομολόγια, στο πλαίσιο συνεργασιών που προέκυψαν μετά την περίοδο της πανδημίας. Το έργο ολοκληρώθηκε τον Αύγουστο του 2024. Όμως μαζί με τη λήξη του έργου, τελείωσε και κάθε υποχρέωση, όπως φαίνεται, απέναντι στους ανθρώπους που το στήριξαν.
Μισθοί Ιουλίου και Αυγούστου, επιδόματα αδείας, αποζημιώσεις και δώρο Χριστουγέννων δεν καταβλήθηκαν ποτέ. Παρά τις καταγγελίες, παρά τις νομικές κινήσεις, παρά τις αποφάσεις που έχουν εκδοθεί, το αποτέλεσμα είναι ένα: μηδέν.
Οι εργαζόμενοι περιγράφουν μια κατάσταση πλήρους αδυναμίας επιβολής του νόμου. Έχουν φτάσει μέχρι κατασχέσεις χωρίς ωστόσο αποτέλεσμα. Έχουν κινηθεί νομικά χωρίς αποτέλεσμα. Έχουν απευθυνθεί σε αρχές και υπουργεία, επίσης χωρίς αποτέλεσμα.
«Δεν έχουν τίποτα στο όνομά τους»: Το τέλειο άλλοθι;
Ένα από τα πιο σοκαριστικά σημεία της υπόθεσης είναι η καταγγελία ότι η εταιρεία δεν διαθέτει περιουσιακά στοιχεία στο όνομά της. Αυτό σημαίνει πρακτικά ότι, ακόμη και όταν υπάρχει δικαστική απόφαση, δεν υπάρχει τρόπος εκτέλεσης.
Δηλαδή, έχουμε ένα μοντέλο όπου: Ιδιώτες αναλαμβάνουν έργο. Εισπράττουν χρήματα. Δημιουργούν υποχρεώσεις. Και στο τέλος… δεν πληρώνουν κανέναν. Και η πολιτεία; Απούσα.
Κλειστές πόρτες παντού
Οι εργαζόμενοι καταγγέλλουν ότι έχουν προσπαθήσει να απευθυνθούν στο Υπουργείο Μεταφορών, με αρμόδιο τον Κωνσταντίνο Κυρανάκη. Όμως όπως αναφέρουν δεν έγιναν δεκτοί, με την αιτιολογία ότι δεν διαθέτουν σωματείο.
Και εδώ γεννάται ένα εύλογο ερώτημα: Από πότε η δικαιοσύνη και η ακρόαση ενός προβλήματος προϋποθέτει σωματείο; Δηλαδή, αν 70 άνθρωποι είναι απλήρωτοι, δεν αρκεί; Πρέπει να οργανωθούν πρώτα για να ακουστούν; Η απάντηση που λαμβάνουν είναι ξεκάθαρη: «Δεν σας δεχόμαστε».
Η «βόμβα» των 26 εκατομμυρίων
Και ενώ το θέμα των απλήρωτων εργαζομένων από μόνο του αρκεί για να προκαλέσει πολιτικό σεισμό, έρχεται και μια ακόμη καταγγελία να ρίξει λάδι στη φωτιά.
Σύμφωνα με όσα αναφέρονται, τα ΚΤΕΛ Αττικής ενδέχεται να έχουν συνολικά χρέη που φτάνουν τα 26 εκατομμύρια ευρώ. Αν αυτό ισχύει, και πρέπει να διερευνηθεί σε βάθος, τότε δεν μιλάμε απλώς για μια περίπτωση κακοδιαχείρισης. Μιλάμε για ένα σύστημα που λειτουργεί χωρίς έλεγχο, χωρίς λογοδοσία και χωρίς συνέπειες.
Πού πήγαν αυτά τα χρήματα; Ποιος ελέγχει; Ποιος ευθύνεται; Και κυρίως: γιατί δεν έχει κινηθεί καμία διαδικασία σε βάθος;
Ένα σύστημα δύο ταχυτήτων
Η αντίθεση είναι προκλητική. Ο απλός πολίτης, αν χρωστά λίγα ευρώ στην εφορία, βρίσκεται αντιμέτωπος με κατασχέσεις, δεσμεύσεις λογαριασμών και ποινικές κυρώσεις. Εδώ όμως, έχουμε σύμφωνα με τις καταγγελίες, δεκάδες εκατομμύρια ευρώ σε χρέη και απλήρωτους εργαζόμενους, και το σύστημα… δεν κουνιέται.
Γιατί; Γιατί ο νόμος εφαρμόζεται επιλεκτικά; Γιατί κάποιοι «αγγίζονται» και κάποιοι όχι;
Η χαμένη φωνή των εργαζομένων
Ένα από τα πιο τραγικά στοιχεία της υπόθεσης είναι η αίσθηση εγκατάλειψης. Οι εργαζόμενοι δηλώνουν ότι: Δεν τους ακούει κανείς. Τα μεγάλα μέσα ενημέρωσης δεν ασχολούνται. Οι θεσμοί τους αγνοούν. Και έτσι, η υπόθεση μένει στο σκοτάδι.
Μια ομάδα ανθρώπων που δούλεψε για χρόνια, εξυπηρετώντας το επιβατικό κοινό της πρωτεύουσας, βρίσκεται σήμερα χωρίς χρήματα και χωρίς φωνή.
Η πρόταση Σερέτη: Οργάνωση και σύγκρουση
Μέσα σε αυτό το αδιέξοδο, προτείνεται μια λύση: η δημιουργία σωματείου. Όχι ως τυπική διαδικασία, αλλά ως εργαλείο πίεσης. Ένα σωματείο θα μπορούσε: Να οργανώσει συλλογικά τις διεκδικήσεις. Να δώσει θεσμική υπόσταση στο αίτημα. Να πιέσει πολιτικά και νομικά
Γιατί, όπως επισημαίνεται, απέναντι σε ένα «διεφθαρμένο σύστημα», η ατομική προσπάθεια δεν αρκεί.
Ένα ερώτημα που δεν μπορεί να αγνοηθεί
Η υπόθεση αυτή δεν αφορά μόνο τους εργαζόμενους. Αφορά την ίδια τη λειτουργία του κράτους. Αφορά τη σχέση πολιτείας – ιδιωτών, τη διαφάνεια, τη δικαιοσύνη.
Και θέτει ένα κρίσιμο ερώτημα: Σε ποια χώρα ζούμε, όταν μπορείς να δουλεύεις και να μην πληρώνεσαι και να μην συμβαίνει τίποτα;
Η ώρα της αλήθειας
Η υπόθεση των ΚΤΕΛ Αττικής δεν είναι μια «τοπική» ιστορία. Είναι καθρέφτης ενός συστήματος που, όταν θέλει, λειτουργεί άψογα και όταν δεν θέλει, δεν λειτουργεί καθόλου.
Αν οι καταγγελίες επιβεβαιωθούν, τότε μιλάμε για ένα σκάνδαλο που απαιτεί άμεση διερεύνηση. Και αν δεν επιβεβαιωθούν, τότε ακόμη χειρότερα: γιατί σημαίνει ότι δεκάδες άνθρωποι ζουν μέσα στην απόγνωση χωρίς κανείς να τους απαντά.
Σε κάθε περίπτωση, η σιωπή δεν είναι επιλογή. Και το ερώτημα παραμένει: Ποιος θα πληρώσει τελικά και ποιος θα λογοδοτήσει;
