Από τα πρώτα λεπτά της συζήτησης έγινε σαφές ότι ο πρωτογενής τομέας στην Ελλάδα δεν βρίσκεται απλώς σε κρίση, βρίσκεται υπό κατάρρευση. Κτηνοτροφία, γεωργία, παραγωγή, όλα οδηγούνται μεθοδικά σε εξαφάνιση. Όπως αποκάλυψε ο Θωμάς Μόσχος, μόνο στον τομέα της κτηνοτροφίας έχουν ήδη σφαγιαστεί περίπου 500.000 αιγοπρόβατα λόγω της ευλογιάς, όχι επειδή δεν υπάρχει λύση, αλλά επειδή η κυβέρνηση αρνείται πεισματικά τον εμβολιασμό.
Η άρνηση αυτή δεν είναι τυχαία. Όπως εξήγησε ο αγρότης, ο εμβολιασμός θα αποκάλυπτε το πραγματικό ζωικό κεφάλαιο της χώρας. Θα φαινόταν ξεκάθαρα πόσα ζώα υπάρχουν πραγματικά, πόσα δηλώνονται και πόσα επιδοτούνται. Και εκεί ακριβώς βρίσκεται η «ταφόπλακα» ενός από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα της μεταπολίτευσης: το σκάνδαλο των επιδοτήσεων.
Η Ελλάδα, σύμφωνα με τα στοιχεία που κατατέθηκαν, δήλωνε στην Ευρωπαϊκή Ένωση περίπου 12 εκατομμύρια αιγοπρόβατα, ενώ στην πραγματικότητα διέθετε μόλις 5,5 εκατομμύρια παραγωγικά ζώα. Παρ’ όλα αυτά, οι επιδοτήσεις δίνονταν για ακόμη περισσότερα: έως και 18 εκατομμύρια. Ένα σύστημα φτιαγμένο για να μοιράζει χρήμα σε ημέτερους, όχι για να στηρίζει την παραγωγή.
Και το φαγοπότι συνεχίζεται. Όπως ειπώθηκε χαρακτηριστικά, σήμερα πολλοί λαμβάνουν επιδότηση χωρίς να έχουν ούτε ένα ζώο. Αρκεί να εμφανίσουν τιμολόγιο αγοράς ζωοτροφών, ακόμη και ελάχιστης ποσότητας, και το σύστημα «κλείνει το μάτι». Το αποτέλεσμα; Ο πραγματικός παραγωγός συνθλίβεται, ενώ ο επιτήδειος επιβραβεύεται.
Όμως το μεγαλύτερο σοκ για τους ακροατές, ήρθε όταν η συζήτηση πέρασε από τον αγρότη στον καταναλωτή. Εκεί αποκαλύφθηκε η ωμή αλήθεια: από όλα τα τρόφιμα που εισάγονται στην Ελλάδα, ελέγχεται μόλις το 1%. Το υπόλοιπο 99% φτάνει στο πιάτο μας χωρίς ουσιαστικό έλεγχο.
Αυτό σημαίνει ότι τρώμε προϊόντα που δεν θα επιτρεπόταν καν να παραχθούν στην Ευρώπη. Κρέατα με ορμόνες, προϊόντα με φυτοφάρμακα απαγορευμένα εδώ και δεκαετίες, γενετικά τροποποιημένες τροφές. Και όλα αυτά, ενώ οι Έλληνες αγρότες υποχρεώνονται να τηρούν εξοντωτικά πρότυπα, να αφήνουν χωράφια ακαλλιέργητα, να μην ψεκάζουν συγκεκριμένες ώρες, να πληρώνουν ακριβότερες ζωοτροφές και να αντιμετωπίζουν ανελέητους ελέγχους.
Το χάσμα είναι χαώδες. Στη Λατινική Αμερική απ’ όπου έρχονται πλέον μαζικά προϊόντα, επιτρέπονται πρακτικές οι οποίες στην Ευρώπη θεωρούνται εγκληματικές. Κι όμως, αυτά τα προϊόντα εισάγονται, βαφτίζονται «ευρωπαϊκά» ή ακόμη και «ελληνικά» και γεμίζουν τα ράφια των σούπερ μάρκετ.
Η Ελλάδα, όπως ειπώθηκε ξεκάθαρα, δεν έχει καμία αυτάρκεια. Αν σταματούσαν σήμερα οι εισαγωγές, δεν θα υπήρχε κόκκινο κρέας στη χώρα. Και αυτό δεν είναι τυχαίο. Είναι αποτέλεσμα πολιτικών επιλογών, συμφωνιών όπως αυτή με τις χώρες της Λατινικής Αμερικής, που λειτουργούν ως ταφόπλακα για τον πρωτογενή τομέα.
Ενώ άλλες χώρες, όπως η Ολλανδία, έθεσαν στρατηγικό στόχο «να μην ξαναπεινάσουν ποτέ» και σήμερα έχουν αγροτικό ΑΕΠ δεκαπλάσιο της Ελλάδας, η χώρα μας δεν έχει καμία αγροτική πολιτική. Μοναδικός στόχος είναι η διανομή επιδοτήσεων για εξαγορά ψήφων.
Στο μεταξύ, η κυβέρνηση όχι μόνο δεν προστατεύει τους αγρότες, αλλά τους αντιμετωπίζει εχθρικά. Αστυνομική βία στα μπλόκα, χημικά, προσαγωγές, στοχοποίηση όσων μιλούν. Και όταν ζητούν θεσμικό διάλογο, επιτροπές με συμμετοχή των ίδιων των παραγωγών, η απάντηση είναι αρνητική.
Ακόμη πιο ανησυχητικό είναι το μέλλον που προδιαγράφεται. Συνθετικά τρόφιμα, έντομα, «γάλα» χωρίς γάλα, «μέλι» χωρίς μέλι. Όλα αδειοδοτημένα, όλα επιδοτούμενα. Την ίδια ώρα, ο μικρός τυροκόμος στο χωριό πνίγεται από τη γραφειοκρατία και δεν μπορεί να πάρει ούτε δάνειο για εκσυγχρονισμό.
Το συμπέρασμα είναι αμείλικτο: δεν ξέρουμε τι τρώμε, δεν προστατεύουμε την παραγωγή μας, δεν ελέγχουμε τις εισαγωγές και οδηγούμαστε συνειδητά στην εξάρτηση. Και όλα αυτά, στο όνομα μιας πολιτικής που ευνοεί πολυεθνικές, συμφέροντα και ένα σύστημα που τρέφεται από τη διαφθορά.
Η συζήτηση αυτή δεν ήταν απλώς αποκαλυπτική. Ήταν καμπανάκι. Για τον αγρότη, για τον καταναλωτή, για κάθε Έλληνα που θέλει να ξέρει τι βάζει στο πιάτο του και ποιος αποφασίζει γι’ αυτό.
