Στην εκπομπή του Γρηγόρη Σερέτη «Κόντρα στο Σύστημα» στον Focus FM 103,6 και ΜΑΧΗ FM 99,8 – τα μόνα πατριωτικά ραδιόφωνα – βρέθηκε σήμερα καλεσμένος ο Απόστολος Πετράκης και μίλησε για τη διαπλοκή, τα εγκληματικά κυκλώματα, την υπόθεση των Τεμπών και τη βαθιά σήψη του συστήματος εξουσίας στη χώρα.
Η συζήτηση που ακολούθησε δεν ήταν απλώς αποκαλυπτική. Ήταν ένα ηχηρό χαστούκι στην υποκρισία, μια ωμή καταγραφή της πραγματικότητας που πολλοί υποψιάζονται, αλλά ελάχιστοι τολμούν να πουν δημόσια. Από τα πρώτα κιόλας λεπτά, ο τόνος δόθηκε με τρόπο ξεκάθαρο: η Ελλάδα δεν πάσχει απλώς από λάθη. Πάσχει από ένα σύστημα που λειτουργεί με κανόνες σιωπής, φόβου και συγκάλυψης.
Η «ελπίδα» ως παγίδα και η κοινωνία σε νάρκη
Ο Απόστολος Πετράκης έθεσε ένα ζήτημα που λίγοι τολμούν να αγγίξουν: την έννοια της ελπίδας ως εργαλείο αδράνειας. Όπως χαρακτηριστικά ανέφερε, ο άνθρωπος που ελπίζει παθητικά, εγκλωβίζεται. Δεν αντιδρά. Δεν διεκδικεί. Περιμένει «κάποιον σωτήρα». Και αυτό είναι ακριβώς που θέλει το σύστημα.
Η φράση του Νίκου Καζαντζάκη «Δεν ελπίζω τίποτα, δεν φοβάμαι τίποτα, είμαι ελεύθερος» δεν είναι φιλοσοφία πολυτελείας. Είναι οδηγός επιβίωσης σε μια κοινωνία που μαθαίνει να ζει με ψευδαισθήσεις. Η ελπίδα, όταν δεν συνοδεύεται από δράση, γίνεται υπνωτικό. Και ο λαός που υπνωτίζεται, δεν εξεγείρεται.
Τέμπη: Δίκη ή παρωδία;
Στο επίκεντρο της συζήτησης βρέθηκε φυσικά η τραγωδία των Τεμπών. Οι καταγγελίες είναι σοκαριστικές: καταστροφή στοιχείων, καθυστερήσεις στην ανάκριση, υποβάθμιση κατηγοριών, απουσία ουσιαστικής διερεύνησης για κρίσιμα ζητήματα.
Όπως επισημάνθηκε, η δίκη που ξεκινά χαρακτηρίζεται ήδη από πολλούς ως «δίκη παρωδία». Και όχι άδικα. Διότι, όπως ειπώθηκε ξεκάθαρα, άλλο είναι η σύγκρουση των τρένων και άλλο η πυρόσφαιρα που ακολούθησε. Και όμως, για το δεύτερο που στοίχισε ζωές, δεν φαίνεται να υπάρχει καν ουσιαστική κατηγορία. Αν αυτό δεν είναι συγκάλυψη, τότε τι είναι;
Το «σύστημα» που δεν αγγίζεται
Ένα από τα πιο βαριά σημεία της συζήτησης ήταν η αναφορά σε ένα ευρύτερο πλέγμα διαπλοκής.
Σύμφωνα με τα όσα ειπώθηκαν:
• Υπάρχουν σχέσεις μεταξύ εγκληματικών κυκλωμάτων και κρατικών μηχανισμών
• Υπάρχει ανοχή ή ακόμα και συμμετοχή
• Υπάρχουν δολοφονίες που δεν εξιχνιάζονται ποτέ
• Υπάρχουν «βαρίδια» που όταν ξέρουν πολλά… εξαφανίζονται
Η εικόνα που σχηματίζεται είναι τρομακτική. Δεν πρόκειται για μεμονωμένα περιστατικά. Πρόκειται για ένα σύστημα όπου το έγκλημα, η εξουσία και το χρήμα συνδέονται. Και το πιο επικίνδυνο; Ότι αυτό το σύστημα φαίνεται να αυτοπροστατεύεται.
Γιατί κανείς δεν μιλά;
Ένα από τα πιο καίρια ερωτήματα που τέθηκαν ήταν το εξής: Αν τόσοι γνωρίζουν, γιατί κανείς δεν πάει στη Δικαιοσύνη; Η απάντηση που δόθηκε ήταν ωμή: Γιατί είτε φοβούνται, είτε είναι υποχείρια.
Όπως ειπώθηκε ξεκάθαρα στην εκπομπή, όσοι παρακολουθούνταν και δεν κατέθεσαν μηνύσεις, πιθανότατα ελέγχονται. Αυτή η φράση από μόνη της είναι πολιτικός σεισμός. Διότι αν ισχύει, τότε μιλάμε για ένα σύστημα που κρατά ανθρώπους «δεμένους» όχι με νόμο, αλλά με εκβιασμό.
Η νύχτα που έγινε… μέρα
Ιδιαίτερη αναφορά έγινε και στον κόσμο της παρανομίας. Εκεί όπου κάποτε υπήρχαν «κανόνες», σήμερα επικρατεί χάος. Δολοφονίες μπροστά σε οικογένειες. Εκτελέσεις χωρίς όρια. Ισορροπίες που κατέρρευσαν.
Και το πιο ανησυχητικό: Η μετάβαση από την παραδοσιακή «νύχτα» σε ένα νέο μοντέλο, όπου όπως ειπώθηκε, «τα λευκά κολάρα κάνουν κουμάντο». Δηλαδή, η εγκληματικότητα δεν είναι πια μόνο στο περιθώριο. Είναι ενσωματωμένη στο σύστημα.
Καύσιμα, χρήμα και αίμα
Ιδιαίτερη βαρύτητα δόθηκε και στο λαθρεμπόριο καυσίμων. Ένα κύκλωμα το οποίο σύμφωνα με τις καταγγελίες, αποφέρει δεκάδες εκατομμύρια ευρώ τον μήνα.
Και εκεί, όπως ειπώθηκε, ξεκίνησε ένας «πόλεμος». Γιατί όταν το χρήμα ρέει σε υπεραφθονία, οι ισορροπίες δεν κρατούν. Και όταν οι ισορροπίες σπάνε, έρχεται το αίμα.
Μια κοινωνία διχασμένη και αδύναμη
Το πιο τραγικό συμπέρασμα της συζήτησης δεν αφορά μόνο την εξουσία. Αφορά την κοινωνία. Διχασμένη. Καχύποπτη. Απογοητευμένη. Αντί να ενωθεί απέναντι σε μια τραγωδία όπως τα Τέμπη, διασπάται. Άλλοι στηρίζουν τον έναν, άλλοι τον άλλον.
Και το σύστημα… παρακολουθεί. Γιατί όσο ο λαός είναι διχασμένος, δεν είναι επικίνδυνος.
Η μόνη λύση: Αφύπνιση
Η κουβέντα κατέληξε σε ένα συμπέρασμα που δεν είναι ευχάριστο, αλλά είναι αληθινό: Δεν υπάρχει εύκολη λύση. Η μόνη ελπίδα, η πραγματική, όχι η ψεύτικη, είναι η συνειδητοποίηση.
Να καταλάβει ο κόσμος τι συμβαίνει. Να σταματήσει να περιμένει «σωτήρες». Να απαιτήσει αλήθεια.
Επίλογος
Η εκπομπή αυτή δεν ήταν απλώς μια ακόμα συζήτηση. Ήταν μια υπενθύμιση. Ότι πίσω από κάθε «ατύχημα», κάθε «λάθος», κάθε «παράλειψη», μπορεί να κρύβεται κάτι πολύ μεγαλύτερο.
Και ότι αν δεν τολμήσουμε να το δούμε, θα συνεχίσουμε να το ζούμε… Ξανά. Και ξανά. Και ξανά.
