Η εκπομπή ξεκίνησε με έναν συμβολισμό που σπάνια συναντά κανείς πλέον στα ελληνικά ερτζιανά: τα κάλαντα. Όχι ως φολκλόρ, όχι ως «χαριτωμένο διάλειμμα», αλλά ως υπενθύμιση μνήμης, ρίζας και ταυτότητας. Η Έφη Θώδη, αυθεντική φωνή της λαϊκής και παραδοσιακής ψυχής του τόπου, έδωσε τον τόνο από την πρώτη στιγμή, μετατρέποντας το στούντιο σε έναν άτυπο ναό της ελληνικής προφορικής παράδοσης.
Ο Ο Γρηγόρης Σερέτης δεν άφησε τη στιγμή να περάσει επιδερμικά. Η συζήτηση γρήγορα πήγε στην ουσία: στην Ελλάδα του 2025, μια χώρα κουρασμένη, με τον κόσμο στα όριά του και τους αγρότες επί εβδομάδες στα μπλόκα. «Αυτό που γίνεται δεν έχει ξαναγίνει», είπε η Έφη Θώδη χωρίς περιστροφές, περιγράφοντας την απόγνωση ανθρώπων που βλέπουν τη ζωή τους να διαλύεται, ενώ η εξουσία παραμένει αμετακίνητη και αυτάρεσκη.
Η αγανάκτηση δεν ήταν προσποιητή. Ήταν ωμή, λαϊκή, σχεδόν αρχέγονη. Μίλησε για χωριά που ερήμωσαν, για νέους που φεύγουν, για παραγωγούς που δεν αντέχουν άλλο. Για μια ύπαιθρο που κάποτε έσφυζε από ζωή, πανηγύρια, μουσική και σήμερα μετράει απουσίες. Και το πιο ανησυχητικό; Ότι αυτή η κατάρρευση δεν αφορά μόνο τους αγρότες. Είναι αλυσίδα. Από το γάλα και το κρέας, μέχρι την ίδια την επισιτιστική επάρκεια της χώρας.
Στο αποκορύφωμα της συνέντευξης, τα λόγια «πήραν φωτιά» όταν η συζήτηση στράφηκε στα «συνθετικά», στα σενάρια αντικατάστασης της φυσικής παραγωγής, και στη βίαιη αποκοπή του ανθρώπου από τη γη. «Θα μας ταΐσουν σκουλήκια», είπε ωμά, εκφράζοντας αυτό που πολλοί σκέφτονται αλλά λίγοι τολμούν να πουν δημόσια. Και δεν μιλούσε μόνο ως καλλιτέχνιδα. Μιλούσε ως άνθρωπος της επαρχίας, ως γυναίκα που έχει δει την Ελλάδα από μέσα, όχι από υπουργικά γραφεία.
Κι όμως, μέσα σε όλη αυτή τη σκληρή πραγματικότητα, υπήρχε φως. Η παράδοση. Η νεολαία που, κόντρα σε όσα λένε οι επαγγελματίες μηδενιστές, επιστρέφει. Τα κλαρίνα που ξαναγεμίζουν τον τόπο. Τα πανηγύρια που ανασαίνουν ξανά. Οι νέοι που μπορεί να πίνουν ένα ποτό στα κλαμπ, αλλά γεμίζουν και τα ρεμπετάδικα, τα ταβερνεία, τις πλατείες. «Έχει γεμίσει ο τόπος κλαρίνα», είπε και δεν ήταν υπερβολή.
Σε μια από τις πιο δυνατές στιγμές της εκπομπής, η Έφη Θώδη τραγούδησε κάλαντα όχι μόνο στα ελληνικά, αλλά και στα γερμανικά, απευθυνόμενη στους Έλληνες της διασποράς. Ένα μήνυμα σαφές: ο ελληνισμός δεν έχει σύνορα. Εκεί που υπάρχει μνήμη, γλώσσα και τραγούδι, υπάρχει Ελλάδα. Και αυτό δεν το διαγράφει κανένα μνημόνιο, καμία οδηγία, καμία «νέα τάξη πραγμάτων».
Η συζήτηση έκλεισε με ευχές, αλλά όχι κενές. Ευχές με περιεχόμενο: ειρήνη, υγεία, αλληλεγγύη. Και όπως είπε, με τον δικό της αφοπλιστικά ειλικρινή τρόπο, «και λεφτά», γιατί χωρίς αξιοπρεπή διαβίωση, καμία κοινωνία δεν στέκεται όρθια. Μαζί και μια ξεκάθαρη πολιτική τοποθέτηση: ή η εξουσία θα σκύψει πάνω από τα προβλήματα του κόσμου ή δεν θα αντέξει.
Η εκπομπή αυτή δεν ήταν απλώς μια συνέντευξη. Ήταν καθρέφτης της Ελλάδας που βράζει, αλλά και της Ελλάδας που επιμένει. Της Ελλάδας που πονά, αλλά δεν ξεχνά ποια είναι. Και όσο υπάρχουν φωνές σαν της Έφης Θώδη και μικρόφωνα σαν του Γρηγόρη Σερέτη, η παράδοση, η αλήθεια και η αντίσταση δεν θα σωπάσουν.
