Τριάντα χρόνια μετά την κρίση των Ιμίων, το τραύμα δεν έχει κλείσει. Αντιθέτως, όπως προκύπτει από τη συγκλονιστική συζήτηση στον αέρα, παραμένει ανοιχτό, αιμορραγεί και λειτουργεί ως προειδοποίηση. Όχι μόνο για όσα έγιναν τότε, αλλά κυρίως για όσα επαναλαμβάνονται σήμερα, με διαφορετικά πρόσωπα και την ίδια φοβική, υποτακτική λογική.
Ο Κωνσταντίνος Χατζηδάκης ήταν ξεκάθαρος. Χαρακτήρισε τα Ίμια «διαχρονική προδοσία», όχι ως στιγμιαίο λάθος, αλλά ως αποτέλεσμα αμέλειας, ανικανότητας και έλλειψης εθνικού σχεδίου. Μίλησε ευθέως για ευθύνες τόσο σε στρατιωτικό όσο και σε πολιτικό επίπεδο, τονίζοντας ότι όταν αφήνεις «κερκόπορτες» ανοιχτές, ο αντίπαλος θα τις εκμεταλλευτεί. Και αυτό ακριβώς έγινε.
Η μη θωράκιση της Δυτικής Ίμιας, η απουσία ταυτόχρονης παρουσίας και στις δύο βραχονησίδες, η σύγχυση εντολών, οι καθυστερήσεις και τελικά η άρση επιχειρησιακών σχεδίων, δεν ήταν όπως είπε, απλώς λάθη. Ήταν επιλογές. Επιλογές που οδήγησαν στην ελληνική ταπείνωση και άνοιξαν τον δρόμο για τη γκριζοποίηση του Αιγαίου.
Ιδιαίτερη βαρύτητα είχε η αναφορά του στις Ειδικές Δυνάμεις. Ο ίδιος αποκάλυψε ότι υπήρχαν έτοιμες ομάδες καταδρομέων, εξοπλισμένες και αποφασισμένες, που όμως ποτέ δεν έλαβαν την εντολή να κάνουν αυτό για το οποίο εκπαιδεύτηκαν: να υπερασπιστούν την εθνική κυριαρχία. Όταν η πολιτική ηγεσία φοβάται το ρίσκο, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει απώλεια εδάφους, τότε, όπως ειπώθηκε, το πρόβλημα δεν είναι επιχειρησιακό. Είναι βαθιά πολιτικό και αξιακό.
Η συζήτηση δεν έμεινε στο παρελθόν. Αντιθέτως, συνδέθηκε άμεσα με το σήμερα. Ο Χατζηδάκης προειδοποίησε ότι βαδίζουμε ολοταχώς προς «νέα Ίμια», με αφορμή τις τουρκικές NAVTEX, τις προκλήσεις στο Αιγαίο και τις διεθνείς πιέσεις για «λύσεις» τύπου συνεκμετάλλευσης. Λύσεις που όπως τόνισε, δεν θα είναι υπέρ της Ελλάδας, αλλά προϊόν επιβολής από τρίτους.
Στο στόχαστρο μπήκε και η σημερινή κυβέρνηση, με αιχμές για επικίνδυνη εξωτερική πολιτική και έλλειψη εθνικής πυξίδας. Η δήλωση ότι «η μόνη διαφορά με την Τουρκία είναι η υφαλοκρηπίδα και η ΑΟΖ» χαρακτηρίστηκε αφελής έως επικίνδυνη, ειδικά όταν η άλλη πλευρά δεν αναγνωρίζει το Δίκαιο της Θάλασσας. «Πας σε διάλογο με κανόνες που ο αντίπαλος δεν αποδέχεται», ειπώθηκε χαρακτηριστικά.
Ιδιαίτερη ανησυχία προκάλεσε η αναφορά στον 25ο Μεσημβρινό, που αποτελεί διαχρονικό στόχο της Άγκυρας. Ο κίνδυνος τεχνητής έντασης, ώστε να εμφανιστεί ο “διεθνής διαιτητής” και να επιβάλει λύση «χωρίς εμάς για εμάς», παρουσιάστηκε ως απολύτως ρεαλιστικό σενάριο.
Η Τουρκία, όπως αναφέρθηκε, δεν κινείται τυχαία. Έχει σταθερό άξονα εξωτερικής πολιτικής, εκμεταλλεύεται τις διεθνείς συγκυρίες, πατά σε δύο βάρκες (Δύση και Ανατολή) και προχωρά όσο βρίσκει απέναντί της φοβικότητα. «Ο Τούρκος καταλαβαίνει μόνο τη δύναμη», ήταν η ωμή αλλά ξεκάθαρη διαπίστωση.
Στο ίδιο πλαίσιο εντάχθηκε και η κριτική για την αποδυνάμωση των Ενόπλων Δυνάμεων, τη μεταφορά κρίσιμων οπλικών συστημάτων στο εξωτερικό, αλλά και την απαξίωση του προσωπικού. Όσα Rafale και φρεγάτες κι αν αγοραστούν, ειπώθηκε, αν η πολιτική βούληση είναι προδομένη, «η παρτίδα δεν σώζεται».
Ιδιαίτερη στιγμή της συζήτησης ήταν η αναφορά στο προσωπικό βίωμα του Χατζηδάκη στα «δεύτερα Ίμια», όταν, όπως περιέγραψε, προστάτευσε την ελληνική σημαία από επιχείρηση αφαίρεσής της. Όχι για προσωπική προβολή, αλλά γιατί το εθνικό σύμβολο δεν επιτρέπεται να γίνεται λάφυρο. Και όμως, όπως αποκάλυψε, του ζητήθηκε στη συνέχεια «να το ξεχάσει», να μην πάρει έκταση. Εκεί, όπως είπε, ένιωσε τη βαθύτερη προσβολή.
Το συμπέρασμα της εκπομπής ήταν βαρύ αλλά ξεκάθαρο: η Ελλάδα δεν κινδυνεύει επειδή δεν έχει μέσα ή ανθρώπους. Κινδυνεύει επειδή στερείται πατριωτικής ηγεσίας με φιλότιμο, τόλμη και καθαρή εθνική συνείδηση. Και αν δεν τιμωρηθεί, όπως ειπώθηκε με αναφορά στον Θουκυδίδη, «ο εχθρός εντός της πόλης», τότε ο εξωτερικός εχθρός θα συνεχίσει να προελαύνει.
Κλείνοντας, το μήνυμα προς τη νεολαία ήταν ίσως το πιο ελπιδοφόρο: υπάρχει πατριωτικό υπόβαθρο, υπάρχει φλόγα. Αρκεί να δοθούν σωστά πρότυπα και αλήθεια. Γιατί, όπως αποδείχθηκε εκείνη τη νύχτα των Ιμίων, αλλά και σήμερα, το φιλότιμο είναι η μόνη λέξη που δεν μεταφράζεται και η μόνη που μπορεί ακόμη να σώσει την πατρίδα.
