Η συνέντευξη ξεκίνησε από μια φαινομενικά απλή ερώτηση: πώς γιορτάζονταν τα Χριστούγεννα και η Πρωτοχρονιά σε άλλες εποχές. Σύντομα όμως, η συζήτηση οδήγησε στον πυρήνα της σημερινής ελληνικής πραγματικότητας. Ο Κωνσταντίνος Πλεύρης υποστήριξε ότι η χώρα έχει εισέλθει σε μια περίοδο βαθιάς εθνικής σύγχυσης, όπου ακόμα και τα αυτονόητα, η παράδοση, η ιστορική μνήμη, η πολιτισμική συνέχεια, τίθενται υπό αμφισβήτηση. Η αλλοίωση του δημόσιου χώρου, από τη μουσική στις κεντρικές πλατείες μέχρι την ανοχή σε αλυτρωτικά σύμβολα, δεν είναι, κατά την άποψή του, τυχαία. Είναι μέρος μιας γενικότερης αποδόμησης της εθνικής ταυτότητας.
Ιδιαίτερη αναφορά έγινε στη Συμφωνία των Πρεσπών, την οποία χαρακτήρισε ευθέως προδοσία, υποστηρίζοντας ότι για πρώτη φορά στην ιστορία «οι άλλοι απέκτησαν κράτος Μακεδονία και εμείς μείναμε με μια επαρχία». Στο ίδιο πλαίσιο ενέταξε και τις αντιδράσεις όσων υπερασπίζονται το «δικαίωμα να τραγουδούν ό,τι θέλουν», ακόμα και αν αυτό προσβάλλει την ιστορική αλήθεια και την εθνική κυριαρχία. Για τον ίδιο, η ελευθερία χωρίς εθνικό πλαίσιο καταλήγει να λειτουργεί εναντίον της ίδιας της κοινωνίας.
Κομβικό σημείο της συζήτησης αποτέλεσε η σφοδρή κριτική του στο ισχύον πολιτειακό σύστημα. Ο κ. Πλεύρης υποστήριξε ότι η κοινοβουλευτική δημοκρατία, όπως εφαρμόζεται στην Ελλάδα, έχει μετατραπεί σε μηχανισμό ανευθυνότητας. Βουλευτές, υπουργοί και ακόμα και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, κατά τη συνταγματική του ανάγνωση, είναι ουσιαστικά ανέλεγκτοι. Ορκίζονται στο Σύνταγμα, όχι στην πατρίδα, και παραβιάζουν τον όρκο τους χωρίς καμία συνέπεια. Αυτό, όπως τόνισε, δεν είναι δημοκρατία αλλά θεσμοθετημένη ασυλία.
Η συζήτηση πήρε ιστορικό βάθος με αναφορές στον Ιωάννη Καποδίστρια, τον οποίο ο k. Πλεύρης παρουσίασε ως έναν παρεξηγημένο ηγέτη που πολεμήθηκε ακριβώς επειδή επιχείρησε να συγκροτήσει κράτος με πειθαρχία και εθνικό προσανατολισμό. Υπενθύμισε ότι ο Καποδίστριας στράφηκε όχι κατά των αγωνιστών του ’21, αλλά κατά των κοτζαμπάσηδων και των συμφερόντων, και γι’ αυτό δολοφονήθηκε. Για τον ίδιο, η ελληνική ιστορία δείχνει ότι κάθε προσπάθεια πραγματικής εθνικής ανασυγκρότησης πολεμιέται λυσσαλέα.
Από την ιστορία, η κουβέντα πέρασε στο παρόν και στην ωμή γεωπολιτική πραγματικότητα. Ο Κωνσταντίνος Πλεύρης υποστήριξε ότι η Ελλάδα περιβάλλεται από κράτη με κατακτητικές βλέψεις και εχθρική στάση, ενώ ταυτόχρονα έχει εγκαταλείψει τον υπόδουλο ελληνισμό: τη Βόρειο Ήπειρο, τους Έλληνες της Βουλγαρίας, της Τουρκίας, των Σκοπίων. Κλείνουν σχολεία, κόβονται δεσμοί, και το κράτος δείχνει μεγαλύτερη μέριμνα για αλλοδαπούς πληθυσμούς παρά για τους ίδιους τους Έλληνες.
Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε και στο δημογραφικό και μεταναστευτικό. Ο κ. Πλεύρης περιέγραψε μια Αθήνα που αλλάζει ριζικά πρόσωπο, με ολόκληρες περιοχές να μην θυμίζουν πλέον ελληνική πρωτεύουσα. Την ίδια ώρα, εκατομμύρια Έλληνες έχουν φύγει στο εξωτερικό, η γεννητικότητα καταρρέει και η χώρα, όπως είπε χαρακτηριστικά, «μετατρέπεται σε χώρο υποδοχής πληθυσμών χωρίς καμία στρατηγική».
Στο επίκεντρο τέθηκε και ο πρωτογενής τομέας. Αγρότες, κτηνοτρόφοι και αλιείς, σύμφωνα με τον κ. Πλεύρη, δεν καταστρέφονται τυχαία. Η αποδόμηση της εγχώριας παραγωγής οδηγεί στην εξάρτηση από εισαγωγές και τελικά στην απώλεια εθνικής αυτάρκειας. Οι κινητοποιήσεις των αγροτών αναγνωρίστηκαν ως από τις λίγες πραγματικές πιέσεις προς το σύστημα, αλλά επισημάνθηκε ότι χωρίς συνολικό εθνικό όραμα, ακόμα και αυτοί οι αγώνες κινδυνεύουν να απορροφηθούν.
Και φτάνουμε στο πολιτικό δια ταύτα: ο Κυριάκος Μητσοτάκης, κατά τον κ. Πλεύρη, δεν έχει ουσιαστικό αντίπαλο και γι’ αυτό κυβερνά χωρίς φόβο. Τα σκάνδαλα, η ακρίβεια, η εθνική υποχώρηση δεν έχουν πολιτικό κόστος, γιατί το σύστημα αυτοπροστατεύεται. «Όποιος κι αν έρθει μετά, θα είναι καλύτερος», είπε χαρακτηριστικά, εκφράζοντας την ευχή, και όχι απλώς την πολιτική εκτίμηση, να φύγει η σημερινή κυβέρνηση.
Κλείνοντας, το μήνυμα προς τον ελληνικό λαό ήταν σκληρό αλλά ξεκάθαρο: η Ελλάδα δεν αλλάζει με ευχές, ούτε με τυπικές εκλογικές διαδικασίες, αν δεν προηγηθεί αφύπνιση. Χρειάζεται σύγκρουση με τα κατεστημένα, διάλογος χωρίς απαγορεύσεις και επιστροφή σε αξίες εθνικές, ιστορικές και πνευματικές. Διαφορετικά, το 2026 δεν θα είναι απλώς μια ακόμα χρονιά, αλλά ένα σημείο καμπής με απρόβλεπτες συνέπειες για το μέλλον του ελληνισμού.
