Πιο συγκεκριμένα κατά τη διάρκεια της συζήτησης ο καθηγητής Κωνσταντίνος Φωτιάδης αναφέρει : «353.000 θυσιάστηκαν στον γενέθλιο τόπο όπου ζούσαν, γι’ αυτό το τραγικό κεφάλαιο της ιστορίας μας, το Ελλαδικό κράτος ή το Αθηναϊκό κράτος δεν ήθελε να γίνεται καμία αναφορά μετά το 1923. Ήθελαν αυτόματα σαν να είμαστε μηχανές να ξεχάσουμε τις ρίζες μας, τις μνήμες μας και τους ανθρώπους μας. Το λέω αυτό γιατί το 1924 στο Ελληνικό κοινοβούλιο ο βουλευτής της Θεσσαλονίκης Φίνλανδος, με Θρακιώτική καταγωγή, διαμαρτύρεται μέσα στο κοινοβούλιο επειδή η Ελληνική αστυνομία στη Μητρόπολη Αθηνών, δεν επέτρεψε τους πρόσφυγες να κάνουν μνημόσυνο. Ο λόγος που δεν επέτρεψαν το μνημόσυνο αυτό ήταν για να μην ταραχτεί η ευαισθησία των Τούρκων, για να μην τους ανησυχήσουμε. Το 1928, όταν πλέον ο Ελευθέριος Βενιζέλος επιστρέφει από το Παρίσι στην Ελλάδα, αφού από το 1923-1928 είχαμε έντεκα κυβερνήσεις και κάθε εξάμηνο δεν άντεχε να κάνει προϋπολογισμό καμία κυβέρνηση και μόνο το 1928 όταν ήρθε ο Ελευθέριος Βενιζέλος έγινε κυρίαρχος του πολιτικού παιχνιδιού της Ελλάδας, μια κυβέρνηση που μπορεί να ρυθμίζει τα πάντα χωρίς να υπάρχει αντιπολίτευση. Ο Βενιζέλος σ’ αυτό το διάστημα με το ελληνοτουρκικό σύμφωνο φιλίας, έκοψε τον “ομφάλιο λώρο” και έκλεισε την ελπίδα της επιστροφής, έπαψε πλέον να υπάρχει το όνειρο του γυρισμού. Κάτι ακόμα που ήτανε μεγάλη πληγή για τον ελληνισμό αλλά κυρίως για τους πρόσφυγες είναι ότι η Συνθήκη της Λωζάνης, στην οποία ως ηττημένοι καθίσαμε στο τραπέζι, υπολόγισε την περιουσία των προσφύγων σε 100 δισεκατομμύρια λίρες εκείνης της εποχής και την περιουσία των μουσουλμάνων που θα φεύγανε από την Ελλάδα σε δωδεκάμισι. Η συμφωνία έλεγε ότι αυτόματα θα έπρεπε η κάθε χώρα να δώσει τα χρήματα στους πρόσφυγες, για να μπορούν στη νέα τους πατρίδα να φτιάξουν τα νοικοκυριά τους. Εμείς περιμένουμε τώρα να μας δώσουν τις αποζημιώσεις οι Τούρκοι, οι οποίοι λένε ότι η Ελλάδα έκανε ιμπεριαλιστικό πόλεμο και έστειλε στρατό στην Σμύρνη ο οποίος στρατός ρήμαξε, κατέστρεψε, έκαψε χωριά και ζητάει αποζημίωση. Αυτά τα θέματα έχουν κληρονομήσει την βυζαντινή διπλωματία με αποτέλεσμα, να αναγκαστεί ο Βενιζέλος να ισοψηφιστεί η περιουσία των Μικρασιατών με την υπόσχεση ότι η Ελλάδα θα αναλάβει την αποκατάσταση των προσφύγων, κάτι που μας έφερε σε σύγκρουση με τους γηγενείς πρόσφυγες» Τονίζει ο Κωνσταντίνος Φωτιάδης.
Στη συνέχεια της συζήτησης ο καθηγητής Ιωάννης Αντωνόπουλος αναφέρει : «Για την γενοκτονία του Μικρασιατικού ελληνισμού και των αδελφών μας των Ποντίων υπήρξε μέγα γεγονός βαρβαρότητας, κράτησε πολλά χρόνια, δεν ήταν μόνο την εποχή που ο Ελληνικός στρατός πολεμούσε το 1920-1922 στη Μικρά Ασία, ξεκινάει από το 1914, επικρατούσε χάος. Ο ελληνισμός του Πόντου είναι άγνωστος στους εδώ Έλληνες, στους Έλληνες των περιοχών της Αττικής, στην Ελληνική κυβέρνηση που πάντα είναι Αθηνοκεντρικοι, Πελοποννησιακοι, μέχρι την Λαμία την Λάρισα, αγνοούν τον Πόντο. Εδώ αγνοούσαν την Μακεδονία. Γύρω στο 1905 έφυγε μία αποστολή από την Ελλάδα για να πάει να δει εκεί πέρα τι γίνεται, αυτός που ενδιαφέρθηκε σοβαρά ήταν ο Βενιζέλος ο οποίος το 1910-1911 εστειλε ο ίδιος εκπροσώπους για να δει τι συμβαίνει με τον ελληνισμό του Πόντου. Βέβαια και ο ίδιος ο Βενιζέλος είχε κάνει λάθη, αλλά και οι επόμενοι. Οι έλληνες της κύριος Ελλάδας είχανε πάντα την αίσθηση ότι η Μικρά Ασία είναι ξένη χώρα, οι Έλληνες του Πόντου φώναζαν ανελλιπώς ότι είναι κι αυτοί Έλληνες και όταν τελείωσε ο πόλεμος ο πρόεδρος Των Ηνωμένων Πολιτειών κατέθεσε τα 14 σημεία διότι τον απασχολούσε τι θα γίνει με τις αυτοκρατορίες και με τους λαούς των αυτοκρατοριών οι οποίες διαλύθηκαν μετά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο. Ο κίνδυνος μετά τον πόλεμο ήταν οι μειονότητες και έπρεπε να ξεκαθαριστούν». Δηλώνει ο Ιωάννης Αντωνόπουλος.
Ακούστε ολόκληρη τη συζήτηση στο παρακάτω link :
