Όταν η δημοσιογραφική κάλυψη ξεπερνά τα όρια του σεβασμού και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, παύει να υπηρετεί την ενημέρωση και μετατρέπεται σε εκμετάλλευση του ανθρώπινου πόνου. Η παρουσία συνεργείων σε νοσοκομεία και νεκροτομεία, την ώρα που μια μητέρα καλείται να ταυτοποιήσει… pic.twitter.com/H1IvKnqadc
— Seretis Grigorios (@SeretisGrigoris) January 30, 2026
Σκέψεις που «φωλιάζουν» σε κάθε υγιώς σκεπτόμενο νου, που ωστόσο ενδεχομένως διστάζει να τις εκφράσει, μια που, κακά τα ψέματα ο κόσμος έχει συνηθίσει να δείχνει ανοχή στην «τυμβωρυχία» και την αδηφαγία που χαρακτηρίζει την κάλυψη τραγικών γεγονότων.
Απέναντι στην σκύλευση λοιπόν έρχεται η καθάρια τοποθέτηση του Γρηγόρη Σερέτη με αφορμή τον τρόπο που τα ΜΜΕ αντιμετώπισαν την ανείπωτη τραγωδία με τους 7 νεκρούς φιλάθλους του ΠΑΟΚ στο τροχαίο δυστύχημα στη Ρουμανία αλλά και τη στάση δημοσιογράφων και συνεργείων σε αυτούς που επέζησαν και σε όλους αυτούς που μένουν πίσω, συγγενείς, φίλοι, συνάδελφοι.
Οπως γίνεται ξεκάθαρο και όπως όλοι είδαμε σε ζωντανή μάλιστα μετάδοση, η δημοσιογραφική κάλυψη κουρέλιασε κάθε έννοια σεβασμού και αξιοπρέπειας μετατρέποντας το ανθρώπινο δράμα, με την επίφαση της «ενημέρωσης», σε ένα μακάβριο, απάνθρωπο σόου στο βωμό – ας μη γελιόμαστε- της τηλεθέασης. Φώτα, φασαρία, εισβολή στην ιδιωτικότητα και τον πόνο των γονέων που καλούνται να αναγνωρίσουν τα παιδιά τους στο νεκροτομείο και στα νέα παιδιά που σοκαρισμένα μεταφέρονται στο νοσοκομείο.
Εξοργιστική η εικόνα του τραυματισμένου, σοκαρισμένου νεαρού που φθάνει με ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ στο νοσοκομείο Παπαγεωργίου και τους δημοσιογράφους με τις κάμερες να είναι παρατεταγμένοι σαν εκτελεστικό απόσπασμα χωρίς ίχνος ενσυναίσθησης.
Ο Γρηγόρης Σερέτης εκθέτει την αλήθεια: «Η αδιάκριτη λήψη πλάνων και τα συνεχόμενα τηλεφωνήματα προς συγγενείς και φίλους, δείχνουν πλήρη αδιαφορία για την ψυχική τους κατάσταση. Έχουν συμβεί πολλά περιστατικά τα οποία δεν είναι γνωστά στο ευρύ κοινό».
Ακόμη πιο εξοργιστικό και απάνθρωπο είναι το γεγονός ότι «οι οικογένειες ζήτησαν με ευγένεια από τις αρμόδιες αρχές την απομάκρυνση των δημοσιογράφων και η απάντηση που έλαβαν ήταν ότι “κάνουν τη δουλειά τους”.
«Ποια είναι η δουλειά του δημοσιογράφου; Να εκθέτει και να εκμεταλλεύεται ανθρώπους που πενθούν και τραυματίες που κατάφεραν να επιβιώσουν; Πως θα ένιωθε οποιοσδήποτε από όλους αυτούς τους δημοσιογράφους αν μπούκαρα εγώ με μια κάμερα και ένα μικρόφωνο στην κηδεία των παιδιών τους; Αν έβαζα δέκα συνεργάτες μου να καλούν κάθε μέρα ασταμάτητα τους συγγενείς τους αναζητώντας δηλώσεις;
Η δράση φέρνει αντίδραση. Να το θυμάστε!» καταλήγει ο Γρηγόρης Σερέτης δίνοντας σε μία ανάρτηση τον διαχρονικά αδίστακτο τρόπο μιντιακής κάλυψης απέναντι σε τραγωδίες, μια ανάρτηση που μπορεί να φέρει ακόμη και την «αφύπνιση» από τον καναπέ, του κοινού που εκούσια ή ακούσια έχουν «εκπαιδεύσει» να γίνεται απαθής κοινωνός του προσωπικού πόνου. Για λίγα λεπτά που θα «σηκώσουν» την τηλεθέαση.
Ναι, μπορεί να έρθει η αντίδραση όπως πολύ σωστά τονίζει ο Γρηγόρης Σερέτης.
