Για ακόμη ένα καλοκαίρι, το ίδιο επώδυνο σενάριο εκτυλίσσεται στη χώρα, με περιουσίες να γίνονται στάχτη και παρθένα δασικά οικοσυστήματα να εξαφανίζονται.
Την ίδια ώρα, η κυριακάτικη ανάρτηση του Πρωθυπουργού επιβεβαιώνει την πλήρη αποσύνδεση του Μεγάρου Μαξίμου από την πραγματικότητα.
Αντί για μια αυτοκριτική ανάλυση των επιχειρησιακών ελλειμμάτων, παρακολουθούμε μια προσεκτικά σχεδιασμένη επιχείρηση επικοινωνιακής διαχείρισης, όπου η καταστροφή συμψηφίζεται με παράλληλες κυβερνητικές «επιτυχίες» και η ευθύνη μετατίθεται σταθερά στα έντονα καιρικά φαινόμενα.
Η καραμέλα των «ακραίων συνθηκών» και η ανυπαρξία πρόληψης
Μετά από επτά ολόκληρα χρόνια διακυβέρνησης, η επίκληση των ισχυρών ανέμων αποτελεί φθηνή δικαιολογία.
Η κυβέρνηση επιχειρεί να δικαιολογήσει την αδυναμία του κρατικού μηχανισμού προβάλλοντας την ακινητοποίηση των εναερίων μέσων λόγω των αναταράξεων.
Αυτή όμως η παραδοχή αποκαλύπτει το δομικό λάθος του σχεδιασμού της: τη μονοθεματική εξάρτηση από τα εναέρια μέσα και την πλήρη εγκατάλειψη της πρόληψης στο έδαφος.
Όταν οι Δασικές Υπηρεσίες παραμένουν δραματικά υποστελεχωμένες, οι αντιπυρικές ζώνες δεν διανοίγονται στην ώρα τους και η διαχείριση της δασικής ύλης κατά τους χειμερινούς μήνες είναι ανύπαρκτη, είναι μαθηματικά βέβαιο ότι το σύστημα θα καταρρέει κάθε φορά που θα πνέουν ισχυροί άνεμοι.
Το 112 ως υποκατάστατο της κρατικής ευθύνης
Παράλληλα, η κυβερνητική τακτική έχει αναγάγει το 112 από μέσο εκτάκτου ανάγκης σε μοναδικό πυλώνα πολιτικής προστασίας. Το μήνυμα της εκκένωσης είναι ασφαλώς απαραίτητο για την προστασία της ανθρώπινης ζωής, αλλά δεν μπορεί να βαφτίζεται ολοκληρωμένος σχεδιασμός.
Όταν η μόνη επιχειρησιακή απάντηση της Πολιτείας απέναντι στην πύρινη απειλή είναι το «τρέξτε να σωθείτε», το κράτος ουσιαστικά αποσύρεται από τη θεμελιώδη υποχρέωσή του να προστατεύσει τις περιουσίες των πολιτών, τους φυσικούς πόρους και τις υποδομές της χώρας, μετατρέποντας την επιχειρησιακή ήττα σε επικοινωνιακό δόγμα.
Η αλχημεία των αριθμών στο Μεταναστευτικό και την Οικονομία
Στο δεύτερο σκέλος της ανάρτησης, η προσπάθεια ωραιοποίησης της εικόνας συνεχίζεται με αμφίβολες συγκρίσεις και επικοινωνιακές «παροχές».
Στο μεταναστευτικό, επιστρατεύεται η αυθαίρετη σύγκριση με την παγκόσμια προσφυγική κρίση του 2015 για να παρουσιαστεί μια τεχνητή εικόνα επιτυχίας, ενώ αποσιωπώνται οι πραγματικές πιέσεις και οι καθυστερήσεις στις διαδικασίες ασύλου.
Στα δε εργασιακά, η αύξηση του ορίου στο αφορολόγητο των φιλοδωρημάτων παρουσιάζεται ως κοινωνική ευαισθησία, ενώ στην πραγματικότητα αποτελεί την εκ των υστέρων διόρθωση μιας παράλογης φορολογικής στρέβλωσης που η ίδια η κυβέρνηση είχε επιβάλει στους εργαζόμενους της εστίασης.
Μπαλώματα μέσω Airbnb στο ΕΣΥ και επικοινωνιακό «παράθυρο» στον Πολιτισμό
Η ίδια τακτική των πρόσκαιρων λύσεων αποτυπώνεται και στον τομέα της Υγείας, όπου η διμηνιαία χορηγία της πλατφόρμας Airbnb.org για τη στέγαση γιατρών στα νησιά βαφτίζεται «άμεση λύση».
Πρόκειται για την απόλυτη ομολογία αποτυχίας ενός κράτους που αδυνατεί να προσφέρει μόνιμα οικονομικά και στεγαστικά κίνητρα στο υγειονομικό προσωπικό, καταφεύγοντας σε προσωρινά μπαλώματα ιδιωτικών φορέων.
Τέλος, η αναφορά στη δημιουργία της ανώνυμης εταιρείας «Hellenic Heritage» για τη διαχείριση των μνημείων, σε συνδυασμό με την τεχνητή επίκληση χολιγουντιανών παραγωγών και ποιητικών στίχων, επιβεβαιώνει την προσπάθεια απόσπασης της προσοχής της κοινής γνώμης από την καταστροφή της υπαίθρου μέσω της εμπορευματοποίησης και του επικοινωνιακού θορύβου.
ΠΗΓΗ:https://voicenews.gr/i-ellada-kaigetai-to-maximou-apanta-me-anartiseis/
