Στην εκπομπή του Γρηγόρη Σερέτη, στον Focus FM 103,6 και στον ΜΑΧΗ FM 99,8 – τα μόνα πατριωτικά ραδιόφωνα –, ο γνωστός δικηγόρος Ζαχαρίας Κεσσές προχώρησε σε μια συνέντευξη-καταπέλτη για το σκάνδαλο των υποκλοπών, καταγγέλλοντας σοβαρές παραλείψεις, αμφιλεγόμενους εισαγγελικούς χειρισμούς και μια υπόθεση που, όπως υποστήριξε, αποτελεί τη μεγαλύτερη συγκάλυψη της μεταπολιτευτικής Ελλάδας.
Μια συνέντευξη που δεν περιορίστηκε σε γενικόλογες διαπιστώσεις. Ονόματα, ημερομηνίες, δικαστικές αποφάσεις, συγκεκριμένες καταγγελίες και αναπάντητα ερωτήματα συνέθεσαν την εικόνα μιας υπόθεσης που δεν αφορά απλώς την παραβίαση προσωπικών δεδομένων. Αφορά την ίδια την εθνική ασφάλεια. Την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης. Την προστασία των κρατικών μυστικών. Και, τελικά, την ποιότητα της δημοκρατίας μας. Γιατί όταν στο στόχαστρο κατασκοπευτικού λογισμικού βρίσκονται υπουργοί, στρατιωτικοί, στελέχη των μυστικών υπηρεσιών, εισαγγελείς και δημοσιογράφοι, το ερώτημα δεν είναι μόνο ποιος παρακολουθούσε. Το ερώτημα είναι ποιος έδωσε την εντολή, ποιος είχε πρόσβαση στις πληροφορίες και γιατί, τόσα χρόνια αργότερα, εξακολουθούν να υπάρχουν τόσο σοβαρά κενά στην έρευνα.
ΠΑΓΙΔΕΥΣΑΝ ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΦΥΛΑΝΕ ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ!
Ο Ζαχαρίας Κεσσές έθεσε ένα ερώτημα που προκαλεί πραγματικό ίλιγγο. Πώς είναι δυνατόν να έχουν στοχοποιηθεί με το Predator πρόσωπα που κατείχαν εξαιρετικά ευαίσθητες θέσεις στον κρατικό μηχανισμό και να μην έχει αποσαφηνιστεί πλήρως τι πληροφορίες ενδεχομένως διέρρευσαν;
Στη συνέντευξη αναφέρθηκαν, μεταξύ άλλων, στελέχη της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών, ο τότε αρχηγός ΓΕΕΘΑ Κωνσταντίνος Φλώρος, ο Νίκος Δένδιας, υπηρεσιακοί παράγοντες με αρμοδιότητες στα εξοπλιστικά προγράμματα και πρόσωπα της Δικαιοσύνης. Σύμφωνα με τον δικηγόρο, η φύση των συγκεκριμένων στόχων επιβάλλει τη διερεύνηση ακόμη και του ενδεχομένου κατασκοπείας. Και εδώ βρίσκεται η ουσία. Δεν μιλάμε για ένα απλό τηλεφωνικό άκουσμα. Μιλάμε για τη δυνητική πρόσβαση στα πιο ευαίσθητα δεδομένα της ελληνικής κρατικής μηχανής. Ποιος μπορεί να εγγυηθεί ότι δεν εκτέθηκαν απόρρητα έγγραφα; Ποιος εξέτασε την πιθανότητα διαρροής πληροφοριών εθνικής άμυνας; Ποιος διαπίστωσε τι ακριβώς απέκτησαν όσοι χειρίζονταν το λογισμικό; Ο Κεσσές υποστήριξε ότι κρίσιμες συσκευές δεν εξετάστηκαν και ότι πρόσωπα με καθοριστικές υπηρεσιακές αρμοδιότητες δεν κλήθηκαν να καταθέσουν. Εφόσον αυτές οι καταγγελίες ανταποκρίνονται στην πραγματική έκταση της έρευνας, προκύπτει ένα τεράστιο θεσμικό ζήτημα.
ΤΟ PREDATOR ΔΕΝ ΑΚΟΥΕΙ ΑΠΛΩΣ – ΜΕΤΑΤΡΕΠΕΙ ΤΟ ΚΙΝΗΤΟ ΣΕ ΚΑΤΑΣΚΟΠΟ!
Ο δικηγόρος εξήγησε στον Γρηγόρη Σερέτη γιατί η συγκεκριμένη υπόθεση διαφέρει από παλαιότερα σκάνδαλα τηλεφωνικών παρακολουθήσεων.
Το Predator δεν περιορίζεται στην υποκλοπή μιας συνομιλίας. Μπορεί, όταν εγκατασταθεί και αποκτήσει τις σχετικές δυνατότητες, να παρέχει πρόσβαση σε μηνύματα, ηλεκτρονική αλληλογραφία, αρχεία, φωτογραφίες και δεδομένα εφαρμογών, ακόμη και να ενεργοποιεί μικρόφωνο ή κάμερα. Φανταστείτε έναν υψηλόβαθμο αξιωματούχο να συμμετέχει σε απόρρητη σύσκεψη έχοντας δίπλα του το κινητό του. Φανταστείτε έναν εισαγγελέα να συζητά μια κρίσιμη δικογραφία. Έναν στρατιωτικό να εξετάζει αμυντικά σχέδια. Έναν δημοσιογράφο να συνομιλεί με προστατευόμενη πηγή. Εάν η συσκευή τους έχει παραβιαστεί, η ιδιωτικότητα και η εμπιστευτικότητα μπορούν να καταρρεύσουν χωρίς να αντιληφθεί κανείς το παραμικρό. Και τότε δεν κινδυνεύει μόνο το πρόσωπο που παρακολουθείται. Κινδυνεύουν όλοι όσοι βρίσκονται γύρω του. Αυτή είναι η πραγματική διάσταση του σκανδάλου.
126 ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΙΝΩΝ – ΑΛΛΑ ΠΟΙΟΣ ΕΔΩΣΕ ΤΙΣ ΕΝΤΟΛΕΣ;
Ιδιαίτερη αναφορά έγινε στην καταδικαστική απόφαση της 26ης Φεβρουαρίου 2026 για τέσσερα πρόσωπα που συνδέθηκαν με την υπόθεση του Predator. Σύμφωνα με όσα αναφέρθηκαν στη συνέντευξη, επιβλήθηκαν συνολικές ποινές 126 ετών για πλημμεληματικές πράξεις, ενώ η υπόθεση αφορά 87 πρόσωπα που στοχοποιήθηκαν. Οι καταδικασθέντες διατηρούν τα νόμιμα δικαιώματά τους και η υπόθεση βρίσκεται σε διαδικασία δικαστικής επανεξέτασης.
Ωστόσο, ο Κεσσές ανέδειξε μια κρίσιμη αντίφαση.
Πώς είναι δυνατόν μια υπόθεση τέτοιας έκτασης, με στόχους τόσο υψηλής θεσμικής σημασίας, να μην έχει οδηγήσει, κατά την άποψή του, στην απαιτούμενη διερεύνηση σοβαρότερων αδικημάτων; Γιατί δεν εξετάστηκε επαρκώς το ενδεχόμενο κατασκοπείας; Γιατί δεν αποσαφηνίστηκε ποιος ήταν ο τελικός αποδέκτης των πληροφοριών; Και κυρίως: Ποιος πλήρωσε, ποιος παρήγγειλε και ποιος ωφελήθηκε από τις παρακολουθήσεις; Διότι η καταδίκη προσώπων για παράνομες παγιδεύσεις δεν απαντά αυτομάτως στο ποιος βρισκόταν πίσω από την επιλογή των στόχων.
Η ΕΙΣΑΓΓΕΛΙΑ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ ΣΤΟ ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ ΤΩΝ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΩΝ
Το πλέον εκρηκτικό τμήμα της συνέντευξης αφορούσε τους εισαγγελικούς χειρισμούς.
Ο Ζαχαρίας Κεσσές άσκησε οξύτατη κριτική στον τρόπο με τον οποίο διαχειρίστηκαν την υπόθεση ανώτατοι εισαγγελικοί λειτουργοί. Αναφέρθηκε στην αφαίρεση της δικογραφίας από εισαγγελείς που αρχικά ερευνούσαν την υπόθεση, στη μεταγενέστερη έρευνα και στις αποφάσεις να μη συνεχιστεί η διερεύνηση συγκεκριμένων πτυχών της. Ιδιαίτερα στάθηκε στον χειρισμό νέων στοιχείων που, όπως υποστήριξε, προέκυψαν από την ακροαματική διαδικασία. Κατά τον ίδιο, τα στοιχεία αυτά απαιτούσαν ουσιαστική περαιτέρω διερεύνηση και όχι νέα αρχειοθέτηση.
Οι καταγγελίες είναι εξαιρετικά σοβαρές και απαιτούν τεκμηριωμένες απαντήσεις από τους αρμόδιους θεσμούς. Δεν συνιστούν από μόνες τους δικαστικά αποδεδειγμένη συγκάλυψη ή ποινική ευθύνη συγκεκριμένων λειτουργών. Όμως το ερώτημα παραμένει αμείλικτο: Πώς θα αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη των πολιτών όταν κρίσιμα ερωτήματα για μια υπόθεση εθνικής σημασίας εξακολουθούν να μένουν ανοιχτά; Η Δικαιοσύνη οφείλει όχι μόνο να είναι ανεξάρτητη, αλλά και να μπορεί να εξηγεί με πειστικότητα τις αποφάσεις της.
Η ΜΗΝΥΣΗ ΣΤΕΛΕΧΟΥΣ ΤΗΣ ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΚΟΠΕΙΑΣ ΠΟΥ ΑΝΟΙΓΕΙ ΝΕΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ
Μία από τις σημαντικότερες αποκαλύψεις της συνέντευξης αφορούσε τη μήνυση που, σύμφωνα με τον Κεσσέ, κατέθεσε την 1η Σεπτεμβρίου στέλεχος της αντικατασκοπείας της ΕΥΠ. Όπως ανέφερε ο δικηγόρος, το συγκεκριμένο πρόσωπο κατήγγειλε ότι δεν είχε κληθεί να καταθέσει για την παγίδευσή του, ούτε είχε λάβει επαρκείς απαντήσεις για την πιθανή διαρροή υπηρεσιακών πληροφοριών. Αντιλαμβάνεται κανείς τη βαρύτητα μιας τέτοιας καταγγελίας; Ένας άνθρωπος με αρμοδιότητα την αντιμετώπιση κατασκοπευτικών απειλών ζητά να ερευνηθεί η ίδια η παγίδευσή του. Όταν ακόμη και οι υπεύθυνοι της αντικατασκοπείας ζητούν απαντήσεις, η Πολιτεία δεν μπορεί να αντιμετωπίζει την υπόθεση σαν μια συνηθισμένη παραβίαση προσωπικών δεδομένων.
Η εθνική ασφάλεια δεν είναι επικοινωνιακό σύνθημα. Είναι υποχρέωση προστασίας της χώρας.
Ο ΙΣΡΑΗΛΙΝΟΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΑΣ, Ο ΝΙΞΟΝ ΚΑΙ Η ΣΚΙΑ ΤΟΥ WATERGATE
Ιδιαίτερη αίσθηση προκάλεσε και η αναφορά στον Ταλ Ντίλιαν, ο οποίος συνδέεται με την εμπορική δραστηριότητα του Predator. Ο Κεσσές επικαλέστηκε δημόσιες τοποθετήσεις του επιχειρηματία, σύμφωνα με τις οποίες το λογισμικό πωλούνταν σε κρατικές υπηρεσίες, καθώς και αναφορές του στην πολιτική τύχη του Ρίτσαρντ Νίξον. Ο δικηγόρος στάθηκε στη σύγκριση με το Watergate.
Ο Νίξον δεν έμεινε στην ιστορία μόνο εξαιτίας της παράνομης παρακολούθησης των πολιτικών αντιπάλων του, αλλά και εξαιτίας της προσπάθειας παρεμπόδισης της διερεύνησης. Αυτό ήταν το πολιτικό μήνυμα της συνέντευξης. Ότι μια ενδεχόμενη συγκάλυψη μπορεί να αποδειχθεί θεσμικά ακόμη βαρύτερη από το αρχικό σκάνδαλο. Η σύγκριση δεν αποδεικνύει ότι τα δύο γεγονότα είναι ίδια. Αναδεικνύει, όμως, το διαχρονικό δίδαγμα: Η εξουσία δεν κρίνεται μόνο από όσα πράττει, αλλά και από όσα επιχειρεί να αποκρύψει.
Η ΕΥΡΩΠΗ, ΤΑ ΚΟΝΔΥΛΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΘΑΦΤΕΙ
Στο τελευταίο μέρος της συζήτησης εξετάστηκε και η ευρωπαϊκή διάσταση. Ο Κεσσές αναφέρθηκε σε στοιχεία για συμμετοχή της Intellexa σε κοινοπρακτικό σχήμα που επιδίωξε ευρωπαϊκή χρηματοδότηση, χωρίς, σύμφωνα με τη συνέντευξη, να την εξασφαλίσει. Το ζήτημα έχει ιδιαίτερη σημασία, καθώς η ενδεχόμενη εμπλοκή ευρωπαϊκών πόρων θα μπορούσε, υπό συγκεκριμένες νομικές προϋποθέσεις, να δημιουργήσει πρόσθετο πεδίο ελέγχου.
Η Ελλάδα δεν μπορεί να εμφανίζεται ως ευρωπαϊκό κράτος δικαίου και ταυτόχρονα να αφήνει αναπάντητα ερωτήματα τέτοιας σοβαρότητας. Η προστασία του απορρήτου των επικοινωνιών δεν αποτελεί πολυτέλεια. Είναι συνταγματική εγγύηση. Είναι προϋπόθεση ελευθερίας. Είναι θεμέλιο της δημοκρατίας.
Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΔΕΝ ΜΠΑΙΝΕΙ ΣΤΟ ΑΡΧΕΙΟ!
Η συνέντευξη του Ζαχαρία Κεσσέ στον Γρηγόρη Σερέτη ανέδειξε με τον πιο επιτακτικό τρόπο ότι το σκάνδαλο των υποκλοπών δεν μπορεί να θεωρείται λήξαν όσο παραμένουν αναπάντητα τα βασικά ερωτήματα. Ποιος επέλεξε τους στόχους; Ποιος χρηματοδότησε τις επιχειρήσεις παρακολούθησης; Ποιος απέκτησε πρόσβαση στα δεδομένα; Υπήρξε διαρροή κρατικών απορρήτων; Γιατί δεν έχουν διερευνηθεί, σύμφωνα με τις καταγγελίες, όλες οι πιθανές πτυχές της υπόθεσης; Και ποιος θα αναλάβει την ευθύνη να δώσει επιτέλους πειστικές απαντήσεις;
Ο ελληνικός λαός δεν ζητά εκδίκηση. Ζητά αλήθεια, λογοδοσία και Δικαιοσύνη χωρίς εξαιρέσεις. Δεν μπορεί η εθνική ασφάλεια να αντιμετωπίζεται με δύο μέτρα και δύο σταθμά. Δεν μπορεί ο απλός πολίτης να υπόκειται στον αυστηρό έλεγχο του νόμου, ενώ μια υπόθεση με πιθανές επιπτώσεις στα κρατικά απόρρητα να αφήνει πίσω της τόσα αναπάντητα ερωτήματα. Και δεν μπορεί η σιωπή να εκλαμβάνεται ως απάντηση. Γιατί το μεγαλύτερο πλήγμα σε μια δημοκρατία δεν είναι μόνο να παρακολουθούνται οι πολίτες της. Είναι να πιστέψουν ότι κανείς δεν πρόκειται να λογοδοτήσει γι’ αυτό. Όπως υπενθυμίζει η ιστορική ρήση που αποδίδεται στον Λουδοβίκο Μπραντάις:
«Το φως του ήλιου είναι το καλύτερο απολυμαντικό».
Και στην υπόθεση των υποκλοπών, αυτό ακριβώς χρειάζεται η Ελλάδα.
ΦΩΣ ΠΑΝΤΟΥ. ΚΑΜΙΑ ΣΚΙΑ ΣΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΕΙΑ. ΚΑΜΙΑ ΑΛΗΘΕΙΑ ΣΤΟ ΑΡΧΕΙΟ.
