Στην εκπομπή του Γρηγόρη Σερέτη «Κόντρα στο Σύστημα» στον Focus FM 103,6 και ΜΑΧΗ FM 99,8 – τα μόνα πατριωτικά ραδιόφωνα – βρέθηκε σήμερα καλεσμένος ο πολύτεκνος πατέρας Ιωάννης Γεωργιάδης και μίλησε για μία υπόθεση που, αν ισχύουν όσα καταγγέλλει, προκαλεί σοκ και γεννά σοβαρά ερωτήματα για τη λειτουργία κοινωνικών υπηρεσιών, εισαγγελικών αρχών και του συστήματος αναδοχών στην Ελλάδα.
Η συζήτηση που ακολούθησε δεν άφησε κανέναν ασυγκίνητο. Ο πατέρας έξι παιδιών περιέγραψε μια πολυετή δικαστική και προσωπική περιπέτεια, υποστηρίζοντας ότι επί πέντε ολόκληρα χρόνια δίνει έναν άνισο αγώνα για να κρατήσει ενωμένη την οικογένειά του, ενώ την ίδια στιγμή όπως ισχυρίζεται, βρίσκεται αντιμέτωπος με έναν μηχανισμό που λειτουργεί εναντίον του.
Σύμφωνα με τα όσα ανέφερε, όλα ξεκίνησαν πριν από περίπου πέντε χρόνια, όταν κοινωνικές υπηρεσίες παρενέβησαν στην οικογενειακή του ζωή. Ο ίδιος υποστηρίζει ότι η ανεργία του εκείνη την περίοδο και οι οικονομικές δυσκολίες παρουσιάστηκαν ως ακαταλληλότητα για την ανατροφή των παιδιών του. Από τότε, όπως λέει, άρχισε μια αλληλουχία αποφάσεων που οδήγησε στην απομάκρυνση των παιδιών από το οικογενειακό περιβάλλον.
Ο πατέρας καταγγέλλει ότι τέσσερα από τα παιδιά του οδηγήθηκαν στη γιαγιά τους, ενώ άλλο παιδί τοποθετήθηκε σε ανάδοχη οικογένεια. Το πλέον πρόσφατο περιστατικό αφορά βρέφος λίγων μηνών, το οποίο όπως ισχυρίζεται, απομακρύνθηκε από την οικογένεια χωρίς να του δοθούν επαρκείς εξηγήσεις για τους λόγους που οδήγησαν σε αυτή την απόφαση.
Οι καταγγελίες του είναι ιδιαίτερα βαριές. Υποστηρίζει ότι ουδέποτε υπήρξε περιστατικό κακοποίησης, παραμέλησης ή βίας σε βάρος των παιδιών του, ενώ επιμένει ότι τόσο ο ίδιος όσο και η σύζυγός του κρίθηκαν επανειλημμένα επαρκείς από κοινωνικούς λειτουργούς και ψυχιατρικές αξιολογήσεις. Παρά ταύτα, όπως αναφέρει, οι αποφάσεις συνέχισαν να είναι εις βάρος της οικογένειας.
Ιδιαίτερη αίσθηση προκαλεί η αναφορά του σε κοινωνική λειτουργό η οποία κατά τα λεγόμενά του, κατέγραψε την πραγματική κατάσταση της οικογένειας και βρέθηκε στη συνέχεια στο στόχαστρο επειδή δεν επιβεβαίωνε το αφήγημα που, όπως ισχυρίζεται, επιχειρούσαν να επιβάλλουν συγκεκριμένοι παράγοντες.
Ακόμη πιο σοβαρές είναι οι καταγγελίες για την ύπαρξη κυκλώματος που δρα γύρω από τις διαδικασίες αναδοχής και υιοθεσίας. Ο Ιωάννης Γεωργιάδης ισχυρίζεται ότι έγινε μάρτυρας περιστατικού μέσα σε νοσοκομείο, όπου – όπως υποστηρίζει- κοινωνικός λειτουργός φέρεται να έλαβε χρηματικό φάκελο σχετιζόμενο με διαδικασία απομάκρυνσης παιδιού από τους βιολογικούς γονείς του.
Πρόκειται για ισχυρισμούς που, εφόσον αποδειχθούν, θα συνιστούν τεράστιο σκάνδαλο. Ωστόσο, μέχρι στιγμής παραμένουν καταγγελίες που θα πρέπει να διερευνηθούν από τις αρμόδιες αρχές. Το γεγονός όμως ότι τέτοιες μαρτυρίες ακούγονται δημόσια και μάλιστα από ανθρώπους που βρίσκονται σε απόγνωση, δημιουργεί εύλογα ερωτήματα για το κατά πόσο οι διαδικασίες ελέγχονται επαρκώς.
Ο πατέρας επιμένει ότι η οικονομική αδυναμία δεν μπορεί να αποτελεί λόγο διάλυσης μιας οικογένειας. «Δεν ήμουν πλούσιος, αλλά τα παιδιά μου δεν πείνασαν ποτέ», ήταν το μήνυμα που προσπάθησε να περάσει μέσα από τη συνέντευξη. Υποστήριξε ότι εργαζόταν, ότι η σύζυγός του εργαζόταν επίσης και ότι το μόνο τους «έγκλημα» ήταν η προσπάθεια να μεγαλώσουν τα παιδιά τους με αξιοπρέπεια παρά τις οικονομικές δυσκολίες.
Η συζήτηση ανέδειξε και ένα ευρύτερο κοινωνικό ζήτημα. Σε μια χώρα που υποτίθεται ότι αντιμετωπίζει δημογραφική κατάρρευση, όπου οι γεννήσεις μειώνονται συνεχώς και οι πολύτεκνες οικογένειες αποτελούν είδος προς εξαφάνιση, πώς είναι δυνατόν άνθρωποι που αποκτούν παιδιά να αισθάνονται ότι το κράτος τους αντιμετωπίζει ως υπόπτους αντί να τους στηρίζει;
Αντί η πολιτεία να εξασφαλίζει στέγη, οικονομική ενίσχυση και κοινωνική υποστήριξη σε οικογένειες με πολλά παιδιά, καταγγέλλεται ότι επιλέγει συχνά τη λογική της αφαίρεσης και του διαχωρισμού. Η πραγματικότητα φυσικά δεν είναι πάντα τόσο απλή. Υπάρχουν περιπτώσεις όπου η παρέμβαση του κράτους είναι αναγκαία για την προστασία ανηλίκων. Όμως όταν δημιουργείται η αίσθηση ότι οι γονείς δεν ακούγονται, τότε η εμπιστοσύνη προς τους θεσμούς καταρρέει.
Ο Γρηγόρης Σερέτης, κατά τη διάρκεια της εκπομπής, προσπάθησε να διαχωρίσει τα αποδεδειγμένα γεγονότα από τις προσωπικές εκτιμήσεις και τις καταγγελίες του καλεσμένου του. Ζήτησε επανειλημμένα διευκρινίσεις, έθεσε δύσκολες ερωτήσεις και αναζήτησε τα στοιχεία που θα μπορούσαν να εξηγήσουν τις αποφάσεις των αρχών.
Παράλληλα όμως ανέδειξε ένα θέμα που αφορά χιλιάδες οικογένειες σε ολόκληρη τη χώρα: την αίσθηση ότι πολλές φορές ο απλός πολίτης βρίσκεται αντιμέτωπος με έναν απρόσωπο μηχανισμό, χωρίς να έχει τη δύναμη να υπερασπιστεί αποτελεσματικά τα δικαιώματά του.
Το ζήτημα των αναδοχών και των υιοθεσιών αποτελεί έναν ιδιαίτερα ευαίσθητο τομέα. Από τη μία πλευρά βρίσκονται παιδιά που χρειάζονται προστασία και σταθερό περιβάλλον. Από την άλλη, υπάρχουν γονείς που θεωρούν ότι αδικούνται και ότι οι αποφάσεις λαμβάνονται χωρίς να λαμβάνονται υπόψη όλα τα δεδομένα.
Η υπόθεση που παρουσιάστηκε στην εκπομπή δεν μπορεί να κριθεί από μια ραδιοφωνική συζήτηση. Μπορεί όμως να αποτελέσει αφορμή για να ανοίξει ένας σοβαρός δημόσιος διάλογος γύρω από τον τρόπο λειτουργίας των κοινωνικών υπηρεσιών, των εισαγγελικών παρεμβάσεων και των διαδικασιών που οδηγούν στην απομάκρυνση ενός παιδιού από τη φυσική του οικογένεια.
Το βέβαιο είναι ότι οι καταγγελίες αυτές δεν μπορούν να αγνοηθούν. Όταν ένας πατέρας έξι παιδιών δηλώνει δημόσια ότι δίνει μάχη επί πέντε χρόνια για να κρατήσει ενωμένη την οικογένειά του, η πολιτεία οφείλει να εξετάσει κάθε στοιχείο, κάθε καταγγελία και κάθε πιθανή παρατυπία.
Γιατί πάνω από όλα βρίσκονται τα παιδιά. Και η προστασία τους δεν υπηρετείται ούτε από την αδιαφορία ούτε από την αυθαιρεσία. Υπηρετείται μόνο από τη δικαιοσύνη, τη διαφάνεια και την αλήθεια. Και αυτή την αλήθεια ζητούν να μάθουν τόσο ο Ιωάννης Γεωργιάδης όσο και κάθε πολίτης που παρακολούθησε με αγωνία τη συγκεκριμένη εκπομπή.
Η κοινωνία δεν αντέχει άλλες σκιές πάνω από θεσμούς που έχουν ως αποστολή την προστασία των ανηλίκων. Αν υπάρχουν λάθη, να διορθωθούν. Αν υπάρχουν παραλείψεις, να αποκαλυφθούν. Και αν υπάρχουν πράγματι κυκλώματα που εκμεταλλεύονται τον ανθρώπινο πόνο και την αγωνία γονέων, τότε η Δικαιοσύνη οφείλει να φτάσει μέχρι τέλους. Χωρίς φόβο, χωρίς εξαιρέσεις και χωρίς συγκάλυψη.