Ο Γιώργος είναι ελαιοπαραγωγός σε μικρό χωριό της Κρήτης. Καλλιεργεί, εμφιαλώνει και στέλνει το λάδι του σε πελάτες σε όλη την Ευρώπη.
Στο βίντεο λέει ότι έμαθε τον νέο ευρωπαϊκό κανονισμό για τις συσκευασίες και ακόμα δεν το πιστεύει.
Η ιδέα του αρέσει: λιγότερα απόβλητα, καλύτερη ανακύκλωση, να πληρώνει όποιος βάζει συσκευασία στην αγορά. Από τις 12 Αυγούστου όμως ο νόμος δουλεύει αλλιώς.
Πέρυσι έστειλε σε περίπου 20 χώρες, σε ορισμένες μόνο ένα δέμα. Τώρα σε κάποιες από αυτές πρέπει να εγγραφεί χωριστά. Κάθε κράτος έχει δικό του σύστημα, δικούς του κανόνες, δική του ιστοσελίδα στη δική του γλώσσα.
Το βαρύ είναι ο τοπικός αντιπρόσωπος. Όχι πελάτης, όχι φίλος. Εταιρεία μέσα στη χώρα, που πληρώνει κάθε χρόνο για να είναι νομικά υπεύθυνη για τη συσκευασία του. Αν περάσει αυτός ο νέος κανόνας, θα του κοστίζει 300 ευρώ τον χρόνο.
Περίμενε ένα ευρωπαϊκό σύστημα με μία εγγραφ και ένα μικρό τέλος για να συνεχίσει κανονικά. Δεν έγινε ποτέ όμως.
Έγραψε στους Έλληνες ευρωβουλευτές της αρμόδιας επιτροπής, ανάμεσά τους τον Εμμανουήλ Φράγκο, και ρωτά δύο πράγματα: τι θα ψηφίσουν και τι θα απογίνουν οι μικροί παραγωγοί αν περάσει αυτός ο άδικος νόμος.
Τον Οκτώβριο το Ευρωκοινοβούλιο ψηφίζει πρόταση αναστολής του κανόνα για μικρές επιχειρήσεις.
Ο Γιώργος το λέει καθαρά: όποιος πουλά από τη χώρα του σε άλλη χώρα της Ευρώπης αφορά και αυτόν.
Η Ευρώπη μιλά για ενιαία αγορά και φορτώνει τον παραγωγό του Ρουλίου με είκοσι εγγραφές και ετήσιο χαράτσι για ένα κουτί λάδι.
Αν δεν κοπεί ο κανόνας τον Οκτώβριο, το έξτρα κόστος δεν θα το πληρώνει φυσικά η Επιτροπή, αλλά ο πρωτογενής τομέας.
