Εργασιακή ανασφάλεια και χαμηλά εισοδήματα, ακρίβεια και υψηλό κόστος διαβίωσης ωθούν τους νεαρούς ενήλικες να επιστρέφουν μαζικά στα… εφηβικά τους δωμάτια… Κάποιοι μάλιστα δεν τα εγκατέλειψαν ποτέ.
Η αδυναμία των νέων στην Ελλάδα να αποκτήσουν αυτόνομη στέγη έχει πάψει να αποτελεί παροδικό φαινόμενο. Εξελίσσεται σε δομικό κοινωνικό πρόβλημα με σοβαρές οικονομικές και δημογραφικές συνέπειες, που απειλεί τη συνοχή και το μέλλον της χώρας.
Αποκαλυπτικά και αμείλικτα τα στοιχεία της Eurostat
Σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat, σχεδόν 7 στους 10 νέους εξακολουθούν να ζουν με τους γονείς τους, ποσοστό από τα υψηλότερα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η καθυστέρηση της στεγαστικής αυτονόμησης δεν είναι επιλογή, αλλά αποτέλεσμα οικονομικού αποκλεισμού.
Η βασική αιτία είναι το υπερβολικό κόστος στέγασης. Η Ελλάδα παραμένει χωρίς συγκροτημένη στεγαστική πολιτική και χωρίς επαρκές απόθεμα κοινωνικής ή προσιτής κατοικίας. Σε πολλές περιπτώσεις, το ενοίκιο απορροφά πάνω από το μισό μηνιαίο εισόδημα των νέων, οδηγώντας στην εμφάνιση των λεγόμενων «οικονομικά άστεγων»: εργαζόμενων πολιτών που αδυνατούν να εξασφαλίσουν αξιοπρεπή κατοικία.
Το πρόβλημα επιτείνεται από χαμηλούς μισθούς, επισφαλή εργασία και περιορισμένη πρόσβαση σε στεγαστικά δάνεια. Τα περισσότερα μέτρα στήριξης προϋποθέτουν ίδια κεφάλαια, αποκλείοντας όσους έχουν τη μεγαλύτερη ανάγκη.
Η καθυστερημένη αυτονόμηση μεταθέτει τη δημιουργία οικογένειας και επιβαρύνει το ήδη οξύ δημογραφικό πρόβλημα. Η στεγαστική κρίση λειτουργεί πλέον ως τροχοπέδη κοινωνικής κινητικότητας και πληθυσμιακής ανανέωσης.
Σε αντίθεση με άλλες ευρωπαϊκές χώρες που επενδύουν συστηματικά στην κοινωνική κατοικία, η Ελλάδα ξεκινά σχεδόν από μηδενική βάση. Οι μέχρι σήμερα εξαγγελίες δεν επαρκούν για να καλύψουν τις πραγματικές ανάγκες.
Χωρίς ένα ολοκληρωμένο, μακροπρόθεσμο εθνικό σχέδιο στέγασης, η κρίση θα συνεχίσει να εγκλωβίζει τη νέα γενιά, με κόστος όχι μόνο οικονομικό αλλά βαθιά κοινωνικό και εθνικό.
