Την ώρα που η Ανατολική Μεσόγειος βράζει, οι διεθνείς ισορροπίες μετατοπίζονται επικίνδυνα και οι εθνικές προκλήσεις συσσωρεύονται, ο θεσμικά ανώτατος άρχων της χώρας, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, απουσιάζει. Και η απουσία αυτή δεν είναι απλώς σιωπή, είναι πολιτική αφωνία.
Η επιλογή του από την κυβέρνηση Μητσοτάκη φάνηκε από την πρώτη στιγμή ότι δεν έγινε για να ενεργοποιήσει τον θεσμό, αλλά για να τον αφοπλίσει. Η Ηρώδου Αττικού παραδόθηκε ξανά σε έναν ρόλο διακοσμητικό, άχρωμο, πλήρως ευθυγραμμισμένο με την κυβερνητική βούληση. Ό,τι ακριβώς είχε επιδιωχθεί και με την προηγούμενη Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Κατερίνα Σακελλαροπούλου, η οποία δεν άφησε πίσω της παρά μόνο τη μνήμη ενός άτολμου περάσματος, χωρίς ουσιαστική παρέμβαση στα μεγάλα εθνικά και κοινωνικά γεγονότα.
Ο Κώστας Τασούλας, αν και γνώριμος των πολιτικών διεργασιών, μοιάζει να υιοθέτησε εξαρχής το μοντέλο του σιωπηλού παρατηρητή. Κανένα διάγγελμα, καμία δημόσια τοποθέτηση για την κλιμάκωση στην Κυπριακή ΑΟΖ, καμία παρέμβαση για τις εντάσεις με τη Λιβύη, καμία έμπρακτη πρωτοβουλία για την προάσπιση των ελληνικών συμφερόντων. Ο θεσμός που οφείλει να εκφράζει την ενότητα του Έθνους, καταλήγει φάντασμα ενός ρόλου που καταστρατηγείται από επιλογή και όχι από αδυναμία.
Αντ’ αυτού, το μοναδικό σημείο δραστηριότητας του νέου Προέδρου φαίνεται να είναι η προετοιμασία για τη «Γιορτή της Δημοκρατίας» στον Κήπο του Προεδρικού. Όχι, δεν είναι φάρσα· είναι η απόλυτη γύμνια ενός θεσμού που έχει μετατραπεί σε σαλόνι δεξιώσεων και πρωτοκόλλου.
Δεν ζητά κανείς από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να αναλάβει εκτελεστικές πρωτοβουλίες. Όμως οι στιγμές απαιτούν φωνή, λόγο, συμβολισμούς και διπλωματική κινητικότητα. Αντί αυτών, έχουμε σιγή. Και αυτή η σιγή δεν είναι ουδετερότητα, είναι συνένοχη αδράνεια σε μια συγκυρία εθνικής κρισιμότητας.
Η αδράνεια του Κώστα Τασούλα δεν είναι ατομικό χαρακτηριστικό. Είναι πολιτική επιλογή της κυβέρνησης να διατηρεί στον Προεδρικό Θώκο έναν άνθρωπο χωρίς διάθεση να ενοχλήσει. Να μην υψώσει ανάστημα ούτε απέναντι στις παρακολουθήσεις, ούτε στα σκάνδαλα, ούτε στην υποβάθμιση της χώρας στη διεθνή σκηνή. Είναι η συνέχεια μιας στρατηγικής ελέγχου των θεσμών και συρρίκνωσης του κύρους της Προεδρίας της Δημοκρατίας.
Αν έτσι φαντάζεται η Νέα Δημοκρατία τον ρόλο του Προέδρου, τότε ας μην απορούμε για την θεσμική απαξίωση. Οι πολίτες αναζητούν ηγεσία και βρίσκουν μόνο… ετοιμασίες για κήπους.
ΠΗΓΗ: voicenews.gr
