Στην εκπομπή του Γρηγόρη Σερέτη «Κόντρα στο Σύστημα» στον Focus FM 103,6 και ΜΑΧΗ FM 99,8 – τα μόνα πατριωτικά ραδιόφωνα – βρέθηκε σήμερα καλεσμένος ο Χρήστος Λυδής, άνθρωπος της νησιωτικής Ελλάδας και γνώστης των προβλημάτων του πρωτογενούς τομέα, και μίλησε για τη Συμφωνία Mercosur, την εγκατάλειψη των νησιών του Αιγαίου, την ακτοπλοϊκή απομόνωση, την κατάρρευση της ελληνικής παραγωγής και την οργή ενός λαού που βλέπει τη χώρα να διαλύεται μπροστά στα μάτια του.
Με λόγια σκληρά, αλλά βαθιά αληθινά, ο Χρήστος Λυδής περιέγραψε μια Ελλάδα δύο ταχυτήτων. Από τη μία οι υπουργοί, οι σύμβουλοι και οι “ειδικοί” των γραφείων της Αθήνας και από την άλλη οι κάτοικοι των νησιών, οι αγρότες, οι κτηνοτρόφοι και οι άνθρωποι της παραγωγής που παλεύουν καθημερινά για να κρατήσουν ζωντανό τον τόπο τους.
Η συζήτηση ξεκίνησε με τη Συμφωνία Mercosur και τις τεράστιες ανησυχίες που προκαλεί στους Έλληνες παραγωγούς. Ο Γρηγόρης Σερέτης έθεσε το θέμα των ανεπαρκών ελέγχων στα εισαγόμενα προϊόντα, αναφέροντας ακόμη και περιπτώσεις κοτόπουλων με σαλμονέλα που εντοπίστηκαν στην αγορά. Ο Χρήστος Λυδής μίλησε χωρίς περιστροφές.
«Ελέγχεται το 1% και μας λένε ότι όλα είναι ασφαλή. Για τα τρόφιμα δεν υπάρχουν έλεγχοι, αλλά για τα πρόστιμα και τα διόδια λειτουργούν όλα τέλεια», είπε με εμφανή αγανάκτηση.
Και πώς να μην υπάρχει οργή όταν η ελληνική παραγωγή απαξιώνεται συστηματικά; Το ελληνικό ελαιόλαδο φεύγει στο εξωτερικό για να επιστρέψει νοθευμένο και πανάκριβο. Τα ελληνικά όσπρια και τα ελληνικά κρέατα παραμερίζονται για χάρη εισαγωγών αμφιβόλου ποιότητας. Οι φάρμες κλείνουν, οι αγρότες εγκαταλείπουν τη γη τους και η χώρα μετατρέπεται σε μια οικονομία πλήρους εξάρτησης.
Ο Χρήστος Λυδής περιέγραψε με μελανά χρώματα την πραγματικότητα που βιώνουν οι κάτοικοι των νησιών. Μια πραγματικότητα που δεν φτάνει ποτέ στα μεγάλα τηλεοπτικά παράθυρα της Αθήνας. Εκεί όπου όλοι μιλούν για «ανάπτυξη», «πράσινη μετάβαση» και «βιώσιμο μέλλον», την ώρα που στα νησιά δεν υπάρχουν ούτε βασικές ιατρικές υπηρεσίες.
«Σε νησιά των Κυκλάδων για πάνω από 20 χρόνια δεν υπάρχει γιατρός συγκεκριμένων ειδικοτήτων. Βλέπεις ανθρώπους να πεθαίνουν περιμένοντας αεροδιακομιδή. Και μετά μας μιλούν για τοξικότητα επειδή διαμαρτυρόμαστε», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Και εδώ ακριβώς βρίσκεται η μεγάλη υποκρισία του πολιτικού συστήματος. Όταν ένας απλός πολίτης φωνάζει για την εγκατάλειψη του τόπου του, χαρακτηρίζεται «γραφικός», «λαϊκιστής» ή «τοξικός». Όταν όμως το ίδιο το σύστημα βιώνει προσωπικά μια τραγωδία, τότε ξαφνικά ανακαλύπτει τις ελλείψεις του ΕΣΥ, τα κενά στις υποδομές και τα προβλήματα της περιφέρειας.
Η πιο σοκαριστική αποκάλυψη της συνέντευξης αφορούσε όμως την ακτοπλοϊκή απομόνωση των Κυκλάδων. Ο Χρήστος Λυδής περιέγραψε μια κατάσταση που θυμίζει εγκατάλειψη εμπόλεμης ζώνης και όχι ευρωπαϊκή χώρα του 2026.
Όπως είπε, οι ενδοκυκλαδικές γραμμές που έπρεπε να πραγματοποιούν 13 δρομολόγια την εβδομάδα έχουν περιοριστεί στα 6 εδώ και δύο χρόνια. Ολόκληρα νησιά έχουν ουσιαστικά αποκοπεί από τη Σύρο και τον Πειραιά. Οι κάτοικοι δυσκολεύονται να μετακινηθούν, οι επιχειρήσεις νεκρώνουν και οι ανάγκες των ασθενών ή των ηλικιωμένων μετατρέπονται σε εφιάλτη.
Και τι απαντά το κράτος; Ότι «δεν βρίσκεται ανάδοχος». Δηλαδή η κυβέρνηση παραδέχεται επί της ουσίας ότι οι γραμμές δεν είναι βιώσιμες και παρ’ όλα αυτά αφήνει τους νησιώτες στην τύχη τους. Ούτε σχέδιο, ούτε εθνική στρατηγική, ούτε πραγματική παρέμβαση. Μόνο δικαιολογίες, διαγωνισμοί και υποσχέσεις χωρίς αντίκρισμα.
Ο Χρήστος Λυδής μίλησε επίσης για την ερημοποίηση των νησιών. Για μια Ελλάδα που εγκαταλείπει τον πρωτογενή τομέα και μετατρέπεται αποκλειστικά σε τουριστικό προϊόν. Ένα μοντέλο επικίνδυνο και βαθιά ευάλωτο. «Αν χαθεί η παράδοση και η παραγωγή, γιατί να έρθει ο τουρίστας; Τι θα δει; Τσιμέντο και ανεμογεννήτριες;» αναρωτήθηκε.
Και πράγματι, η ερώτηση αυτή πονάει. Γιατί η Ελλάδα δεν ήταν ποτέ μόνο ήλιος και Airbnb. Ήταν τα χωριά της, οι αγρότες της, οι ψαράδες της, τα μικρά νησιά της, οι άνθρωποι που κρατούσαν ζωντανή την παράδοση. Σήμερα όμως όλα αυτά θυσιάζονται στον βωμό μιας «ανάπτυξης» που ωφελεί λίγους μεγάλους παίκτες και αφήνει πίσω της κοινωνικά συντρίμμια.
Ιδιαίτερη αίσθηση προκάλεσε και η τοποθέτησή του για τις αγροτικές κινητοποιήσεις. Αναγνώρισε ότι οι αγρότες έδωσαν έναν πραγματικό αγώνα μέσα στο κρύο, αλλά υποστήριξε ότι έπρεπε να υπάρξει πιο σκληρή και αποφασιστική στάση απέναντι στην κυβέρνηση. «Μία εβδομάδα διορία και μετά παράλυση των πάντων», είπε χαρακτηριστικά, περιγράφοντας την ανάγκη για συντονισμένη και δυναμική αντίδραση.
Γιατί, όπως τόνισε, το σύστημα υπολογίζει μόνο το πολιτικό κόστος και όχι τις εκκλήσεις καλής θέλησης. Όταν οι πολίτες μένουν σιωπηλοί ή κουράζονται γρήγορα, τότε η εξουσία συνεχίζει ανενόχλητη την ίδια πολιτική.
Ο Γρηγόρης Σερέτης από την πλευρά του ανέδειξε διαρκώς την ουσία της συζήτησης: ότι η Ελλάδα οδηγείται σε πλήρη εξάρτηση. Διατροφική, ενεργειακή, οικονομική και κοινωνική. Και αυτό δεν συμβαίνει τυχαία. Η αποβιομηχάνιση, η διάλυση της αγροτικής παραγωγής, η εγκατάλειψη της περιφέρειας και η ερήμωση των νησιών δεν είναι «λάθη». Είναι αποτέλεσμα πολιτικών επιλογών δεκαετιών.
Το πιο τραγικό όμως είναι ότι μεγάλο μέρος της κοινωνίας έχει συνηθίσει στην παρακμή. Ότι πολλοί αντιδρούν μόνο όταν το πρόβλημα χτυπήσει τη δική τους πόρτα. Όταν δεν υπάρχει λεωφορείο για το χωριό τους. Όταν πληρώνουν μια περιουσία για μετακινήσεις. Όταν δεν βρίσκουν γιατρό. Όταν το ρεύμα και τα τρόφιμα γίνονται είδη πολυτελείας. Τότε ξαφνικά ανακαλύπτουν πως η «ανάπτυξη» που τους υποσχέθηκαν ήταν μια βιτρίνα χωρίς περιεχόμενο.
Η συνέντευξη του Χρήστου Λυδή στον Γρηγόρη Σερέτη ήταν μια κραυγή αγωνίας από την αληθινή Ελλάδα. Από εκείνη που δεν εμφανίζεται στα κυβερνητικά δελτία Τύπου και στα καλοπληρωμένα πάνελ. Από εκείνη που παλεύει καθημερινά να επιβιώσει απέναντι σε ένα κράτος αδιάφορο, κουρασμένο και αποκομμένο από την κοινωνία.
Και το ερώτημα πλέον είναι ένα: Πόσο ακόμα θα αντέξουν τα νησιά του Αιγαίου πριν σβήσουν οριστικά από τον χάρτη της πραγματικής Ελλάδας;
