Μια σύγχρονη ελληνική «Οδύσσεια» βιώνουν καθημερινά δεκάδες συμπολίτες μας στις Σέρρες, οι οποίοι καλούνται να περάσουν από τις επιτροπές των ΚΕΠΑ προκειμένου να πιστοποιηθεί το ποσοστό αναπηρίας τους. Στο Voicenews φτάνουν συνεχώς καταγγελίες πολιτών που περιγράφουν μια κατάσταση εντελώς παράλογη, η οποία αποτυπώνει με τον πιο γλαφυρό τρόπο το χάσμα ανάμεσα στην ψηφιακή εποχή και τη γραφειοκρατική πραγματικότητα του ελληνικού δημοσίου.
Η εικόνα που διαμορφώνεται στην πόλη των Σερρών μοιάζει βγαλμένη από σενάριο θεάτρου του παραλόγου. Το Γενικό Νοσοκομείο Σερρών, ακολουθώντας την πορεία προς τον ψηφιακό μετασχηματισμό, παραδίδει πλέον το σύνολο των απεικονιστικών εξετάσεων, δηλαδή, αξονικές τομογραφίες, μαγνητικές τομογραφίες, ακτινογραφίες, υπερηχογραφήματα, αποκλειστικά σε ψηφιακή μορφή, δηλαδή αποθηκευμένες σε οπτικό δίσκο (CD). Την ίδια στιγμή, λίγα μόλις χιλιόμετρα πιο πέρα, οι επιτροπές των ΚΕΠΑ στις Σέρρες λειτουργούν, εν έτει 2026, χωρίς ηλεκτρονικό υπολογιστή. Χωρίς, δηλαδή, το βασικότερο εργαλείο που θα τους επέτρεπε να διαβάσουν το ψηφιακό υλικό που παράγει ένας άλλος δημόσιος φορέας, στην ίδια πόλη.
Ο πολίτης ως «μεταφορέας» ανάμεσα σε δύο κόσμους
Όπως ενημερώνεται το Voicenews από τις εμπειρίες των ίδιων των ασθενών, το αποτέλεσμα αυτής της τραγελαφικής κατάστασης είναι ότι ο πολίτης καλείται να αναλάβει ο ίδιος τον ρόλο του «γεφυρωτή» ανάμεσα σε δύο υπηρεσίες που αδυνατούν να συνεννοηθούν μεταξύ τους. Αφού ολοκληρώσει τον κύκλο των εξετάσεων στο δημόσιο νοσοκομείο, φεύγει κρατώντας στα χέρια του ένα CD το οποίο, για την επιτροπή που θα κρίνει την υγεία και το μέλλον του, είναι πρακτικά «αόρατο». Δεν μπορεί να ανοιχθεί, δεν μπορεί να διαβαστεί, δεν μπορεί να αξιολογηθεί.
Έτσι, ο ασθενής, πολλές φορές σοβαρά πάσχων, ηλικιωμένος ή με κινητικές δυσκολίες, είναι υποχρεωμένος να περιπλανηθεί σε ιδιωτικά τυπογραφεία, φωτοτυπεία ή ιατρικά γραφεία της πόλης προκειμένου να μετατρέψει το ψηφιακό αρχείο σε χαρτί. Το οικονομικό κόστος, αν και όχι απαγορευτικό, δεν παύει να είναι επιπλέον επιβάρυνση σε μια εποχή ακρίβειας. Το κυριότερο όμως είναι το γιατί ο άρρωστος πληρώνει και τρέχει για μια αστοχία του ίδιου του κράτους;
Η έρευνα του Voicenews εντόπισε και μια ακόμη παράμετρο που επιτείνει την αγανάκτηση. Οι ασθενείς που έχουν τη δυνατότητα να απευθύνονται σε ιδιώτες γιατρούς ή ιδιωτικά διαγνωστικά κέντρα παραλαμβάνουν τον φάκελό τους πλήρως εκτυπωμένο και τακτοποιημένο. Οι εξετάσεις τους φτάνουν στην επιτροπή έτοιμες, χωρίς καμία επιπλέον διαδικασία. Αντίθετα, όσοι επιλέγουν ή αναγκάζονται λόγω οικονομικής δυσχέρειας, να εξυπηρετηθούν από το δημόσιο σύστημα υγείας, βρίσκονται εγκλωβισμένοι σε αυτή τη λούπα ταλαιπωρίας.
Με άλλα λόγια, ο πολίτης που εμπιστεύεται τη δημόσια υγεία τιμωρείται για αυτή του την επιλογή. Δημιουργείται έτσι μια υπηρεσία δύο ταχυτήτων, όπου ο πιο αδύναμος οικονομικά είναι αυτός που θα επωμιστεί και το επιπλέον βάρος, την επιπλέον διαδρομή, το επιπλέον άγχος.
Τι λένε οι γιατροί των ΚΕΠΑ
Οι ιατροί των επιτροπών, από την πλευρά τους, δεν κρύβουν την αμηχανία τους. Όπως αναφέρουν οι ίδιοι στους ασθενείς, δεν έχουν άλλη επιλογή από το να ζητούν όλο το υλικό σε έντυπη μορφή, καθώς απλώς δεν διαθέτουν τον τεχνολογικό εξοπλισμό για να διαβάσουν οπτικούς δίσκους ή ψηφιακά αρχεία. Οι υποσχέσεις για πλήρη ψηφιοποίηση των επιτροπών, για εκσυγχρονισμό, για ηλεκτρονικούς υπολογιστές και σύγχρονα συστήματα ανάγνωσης, παραμένουν εδώ και χρόνια στα χαρτιά. Η πραγματικότητα στις Σέρρες, όπως καταγράφει και το Voicenews, είναι «αναλογική» σε έναν κόσμο που τρέχει ψηφιακά.
Η μόνη θετική πτυχή σε αυτό το θέμα είναι η ανθρώπινη αντιμετώπιση που επιδεικνύουν οι επιτροπές. Όταν ένας ασθενής φτάσει στο ραντεβού του έχοντας μόνο το CD, δεν χάνει τη σειρά του. Του επιτρέπεται να αποχωρήσει προσωρινά, να τρέξει σε ένα κοντινό εκτυπωτικό κέντρο και να επιστρέψει με το υλικό σε χαρτί.
Γιατί το Γενικό Νοσοκομείο Σερρών δεν μπορεί να εκτυπώνει το υλικό για όσους πρόκειται να περάσουν από ΚΕΠΑ; Ή, ακόμη καλύτερα, γιατί οι επιτροπές ΚΕΠΑ δεν αποκτούν, επιτέλους, έναν ηλεκτρονικό υπολογιστή, ένα κόστος γελοίο σε σχέση με την ταλαιπωρία που θα εξοικονομούσε σε χιλιάδες πολίτες; Δύο δημόσιες υπηρεσίες, στην ίδια πόλη, αρνούνται πεισματικά να συνεννοηθούν, και το τίμημα το πληρώνει ο πιο αδύναμος κρίκος της αλυσίδας, ο ασθενής.
