Η συνέντευξη δεν θύμιζε σε τίποτα τις αποστειρωμένες «συζητήσεις» των τηλεοπτικών πάνελ. Ήταν μια κατάθεση ψυχής από έναν άνθρωπο της παραγωγής, έναν αγρότη που μιλά εκ μέρους χιλιάδων συναδέλφων του σε ολόκληρη τη χώρα. Από την Κρήτη μέχρι τον Έβρο, από τη Μακεδονία μέχρι τη Θεσσαλία, το μήνυμα ήταν ενιαίο: οι αγρότες δεν αντέχουν άλλο. Δεν ζητούν ελεημοσύνη. Ζητούν να επιβιώσουν.
Ο Μιχάλης Μαλλιωτάκης περιέγραψε με σκληρά λόγια τη χρόνια κοροϊδία που υφίσταται ο αγροτικός κόσμος. Υπουργεία που λειτουργούν ως κομματικά μαγαζιά, κυβερνήσεις που θυμούνται τον αγρότη μόνο προεκλογικά, συνδικαλιστές που «χτυπιούνται στην πλάτη» όσο ρέει το χρήμα από τις Βρυξέλλες. «Έξι χρόνια κενό», είπε χαρακτηριστικά, συνοψίζοντας μια ολόκληρη εποχή αδράνειας και συνειδητής εγκατάλειψης.
Ο Γρηγόρης Σερέτης έθεσε από την αρχή το πλαίσιο: δεν μιλάμε απλώς για ένα οικονομικό ζήτημα, αλλά για εθνικό θέμα. Διότι χωρίς πρωτογενή παραγωγή, καμία χώρα δεν είναι ελεύθερη. Και αυτό ακριβώς υπογράμμισε ο καλεσμένος, λέγοντας ότι οι αγρότες παλεύουν για τα παιδιά τους, για τη γη των παππούδων τους, για την ίδια την ύπαρξή τους.
Στο τραπέζι μπήκε και το θέμα της καταστολής. Αγρότες δαρμένοι, κυνηγημένοι, απλήρωτοι, την ώρα που κάποιοι τους ζητούν «υπομονή» και «διάλογο». Ο κ. Μαλλιωτάκης έδωσε την πραγματική διάσταση του προβλήματος τονίζοντας: «Δεν φταίει ο αγρότης. Φταίνε αυτοί που κυβερνούν εδώ και δεκαετίες και δεν κάθισαν ποτέ να ακούσουν τον βιοπαλαιστή». Η αγανάκτηση ξεχείλιζε, όχι ως συνθηματολογία, αλλά ως η σκληρή πραγματικότητα που βιώνουν οι Ελληνες αγρότες.
Ιδιαίτερη αίσθηση προκάλεσαν οι αναφορές στο Ταμείο Ανάκαμψης. Ο αγροτοσυνδικαλιστής μίλησε ανοιχτά για κακοδιαχείριση, για χρήματα που «φαγώθηκαν», για πόρους που δεν έφτασαν ποτέ στην πραγματική παραγωγή. Και έθεσε το ερώτημα που κανείς δεν τολμά να απαντήσει: τι θα γίνει μετά το 2029, όταν σταματούν οι ευρωπαϊκές χρηματοδοτήσεις; Ποιος θα στηρίξει τότε τον Έλληνα αγρότη;
Η απάντηση, όπως είπε, είναι προδιαγεγραμμένη αν δεν αλλάξει κάτι άμεσα. Γη δεσμευμένη σε τράπεζες, χωράφια που περνούν σε funds, φωτοβολταϊκά και ανεμογεννήτριες να αντικαθιστούν καλλιέργειες. Ένα μοντέλο «ανάπτυξης» που μετατρέπει τον αγρότη σε θεατή και τον Έλληνα σε εισαγωγέα βασικών αγαθών. «Θα γίνουμε γκαρσόνια στην ίδια μας τη χώρα», προειδοποίησε.
Ο Μιχάλης Μαλλιωτάκης κατέθεσε και σαφή αιτήματα. Όχι επιδόματα-ασπιρίνες, όχι ψίχουλα για να διαλυθούν τα μπλόκα. Δωρεάν πετρέλαιο για τους αγρότες. Μηδενική φορολογία μέχρι το 2029. Μείωση του κόστους παραγωγής. Πλαίσιο που να επιτρέπει στον αγρότη να σχεδιάσει το μέλλον του. «Είμαστε 750.000 κατά κύριο επάγγελμα αγρότες. Αν το καταλάβουμε, έχουμε δύναμη», τόνισε.
Στο στόχαστρο μπήκε και ο ψευδεπίγραφος συνδικαλισμός. Άνθρωποι που, όπως είπε, εξαγοράστηκαν με το πρώτο «χιλιάρικο» και εξαφανίστηκαν από τον αγώνα. Τώρα που το χρήμα στέρεψε, άρχισαν να ανοίγουν στόματα.
Οι αναφορές σε παραπομπές αγροτοσυνδικαλιστών στη Δικαιοσύνη άνοιξαν ένα ακόμη κεφάλαιο: αυτό της ευθύνης. «Όποιος καταχράστηκε δημόσιο χρήμα, είτε αγρότης είτε υπουργός, να πάει φυλακή», είπε χωρίς αστερίσκους.
Ο Γρηγόρης Σερέτης έθεσε το κρίσιμο πολιτικό ερώτημα: «Να πέσει η κυβέρνηση;». Η απάντηση ήταν απόλυτη. «Να πέσει. Να φύγουν όσοι δεν κάνουν καλά τη δουλειά τους. Να δεσμευτούν περιουσίες. Να υπάρξει κάθαρση». Όχι ως σύνθημα, αλλά ως αναγκαιότητα για να σωθεί ό,τι σώζεται.
Το κλείσιμο της συζήτησης ήταν κάλεσμα ευθύνης προς τους ίδιους τους αγρότες. Γενικές συνελεύσεις, καθαρά αιτήματα, συνειδητές αποφάσεις. «Μας παίρνουν τη γη, μας παίρνουν το βιος, μας παίρνουν το μέλλον των παιδιών μας», είπε ο κ. Μαλλιωτάκης, καλώντας σε ενότητα και εγρήγορση.
Η εκπομπή «Κόντρα στο Σύστημα» επιβεβαίωσε για ακόμη μία φορά τον ρόλο της: να δίνει φωνή σε όσους δεν έχουν. Χωρίς φίλτρα, χωρίς φόβο, χωρίς εξαρτήσεις. Και το μήνυμα που έφυγε από τα ερτζιανά ήταν σαφές και αδιαπραγμάτευτο: χωρίς ισχυρή αγροτιά, δεν υπάρχει ισχυρή Ελλάδα.
