Με λόγο αιχμηρό, αποκαλυπτικό και ανελέητο απέναντι στο καθεστωτικό αφήγημα, ο Πλεύρης ξεδίπλωσε λεπτομέρειες, ονόματα, ιστορικά στοιχεία και απόψεις που για δεκαετίες έμεναν θαμμένα κάτω από την «εθνική μυθολογία» του Πολυτεχνείου. Μιας μυθολογίας που – όπως επισημαίνει – γιγαντώθηκε μεθοδικά για να υπηρετήσει πολιτικές σκοπιμότητες, να θωρακίσει καριέρες και να μετατρέψει μια χώρα ολόκληρη σε έρμαιο ξένων συμφερόντων.
Στο στούντιο του Γρηγόρη Σερέτη, ο Πλεύρης δε μάσησε τα λόγια του. Από την πρώτη κιόλας στιγμή δήλωσε πως «κανείς δε θέλει διάλογο – θέλουν μόνο να μονολογούν». Και αυτό, όπως είπε, είναι η μεγαλύτερη απόδειξη πως το Πολυτεχνείο ποτέ δεν αντιμετωπίστηκε ως ιστορικό γεγονός, αλλά ως εργαλείο χειραγώγησης.
«Δεν έριξε καμία χούντα το Πολυτεχνείο»
Ο Πλεύρης ήταν ξεκάθαρος. H η κυβέρνηση Παπαδόπουλου, σύμφωνα με όσα ανέφερε, είχε ήδη αποσύρει τους συνταγματάρχες από την εξουσία και οδηγούταν σε εκλογές με κυβέρνηση Μαρκεζίνη τον Φεβρουάριο του 1974. Η «χούντα», λοιπόν – πάντα κατά την αφήγησή του – δεν υπήρχε για να πέσει. Άρα, το Πολυτεχνείο δεν ανέτρεψε τίποτα. Αντιθέτως, όπως υποστηρίζει, χρησιμοποιήθηκε για να ανατραπεί ο Παπαδόπουλος από κέντρα ξένης επιρροής.
Επικαλέστηκε μάλιστα το έργο του Σόλωνα Γρηγοριάδη, αριστερού ιστορικού, όπου αναφέρεται πως η εξέγερση αποτέλεσε μέρος σχεδίου των Αμερικανών για την ανατροπή του Παπαδόπουλου, επειδή συνεργαζόταν με την Κίνα και ενοχλούσε γεωπολιτικά τη Δύση.
«Υπήρξε οργάνωση από ξένη μυστική υπηρεσία, δεν ήταν αυθόρμητο»
Σύμφωνα με τον Πλεύρη, οι οργανωτές δεν ήταν φοιτητές, αλλά ομάδες αναρχικών – αντιεξουσιαστών που είχαν καθοδήγηση και χρηματοδότηση από ξένες υπηρεσίες. Το ΚΚΕ – συνέχισε – όχι μόνο δεν συμμετείχε, αλλά κατήγγειλε το Πολυτεχνείο ως προβοκάτσια. Και αυτό, είπε, εξηγεί γιατί τότε δεν υπήρχε ούτε μια κομμουνιστική σημαία μέσα.
Παρέθεσε στοιχεία για συλλήψεις: από τους 866 συλληφθέντες, μόλις 49 ήταν φοιτητές. Οι περισσότεροι ήταν εργάτες – γεγονός που, όπως τόνισε, δεν ταιριάζει με το αφήγημα ότι επρόκειτο για «φοιτητική εξέγερση».
Το μεγάλο ταμπού: «Κανείς δε σκοτώθηκε μέσα στο Πολυτεχνείο»
Ο Πλεύρης ανέφερε αναλυτικά τους 12 νεκρούς εκείνης της περιόδου, υποστηρίζοντας ότι κανένας δεν σκοτώθηκε εντός του Πολυτεχνείου. Παράθεσε παραδείγματα περιστατικών, ημερομηνίες, τοποθεσίες και εξήγησε πως τα μνημεία και η δημόσια αφήγηση κατασκευάστηκαν εκ των υστέρων.
Επιτέθηκε και στη στάση της Πολιτείας, λέγοντας ότι:
δεν υπάρχει μνημείο για την 28η Οκτωβρίου,
δεν υπάρχει μνημείο για τις Θερμοπύλες, αλλά
το Πολυτεχνείο τιμάται επί τρεις ημέρες με επίσημη κατάθεση στεφάνων.
«Για ποιο λόγο;» ρώτησε. «Για ποιους ήρωες;»
«Το σύστημα έφτιαξε ήρωες – και τους πλήρωσε με καρέκλες»
Ιδιαίτερη μνεία έγινε στην πολιτική ανέλιξη ανθρώπων που εμφανίστηκαν ως «ήρωες του Πολυτεχνείου». Ονόματα όπως:
Μαρία Δαμανάκη,
Κώστας Λαλιώτης,
Χρήστος Παπουτσής,
Χρήστος Λαζαρίδης,
πέρασαν από θέσεις νεολαίας σε βουλευτικά έδρανα, υπουργεία, διεθνείς οργανισμούς. Ο Πλεύρης κατήγγειλε ότι «όλοι τακτοποιήθηκαν πλην των αφελών» – και ειδικά αναφέρθηκε στην υπόθεση Ντερτιλή, την οποία χαρακτήρισε «δικαστική δολοφονία».
«Η πραγματική ζημιά έγινε μετά: ξεκίνησε η κατηφόρα της χώρας»
Κατά τον Πλεύρη, η ανατροπή Παπαδόπουλου και η άνοδος Ιωαννίδη (τον οποίο χαρακτήρισε «άνθρωπο των Αμερικανών») ήταν η απαρχή της τραγωδίας της Κύπρου και της συνολικής αποδόμησης της χώρας. Όπως ανέφερε:
Η Ελλάδα μπήκε σε οικονομική κατάρρευση.
Ξεκίνησε η ηθική και κοινωνική φθορά.
Ακολούθησε η άλωση των θεσμών.
Το πολιτικό σύστημα γέμισε ανθρώπους που «καβαλήσανε την ιστορία σαν άλογο».
Παράλληλα κατηγόρησε τη μεταπολιτευτική δημοκρατία ως «κατ’ όνομα δημοκρατία», όπου κανείς δεν απαντά, κανείς δε λογοδοτεί, και όλοι σιωπούν όταν τίθενται δύσκολες ερωτήσεις.
Μετανάστευση, δημογραφικό και ο κίνδυνος αλλοίωσης
Σε ένα από τα πιο αιχμηρά σημεία της συζήτησης, ο Πλεύρης μίλησε για τον «βιολογικό κίνδυνο» που – κατά την άποψή του – αντιμετωπίζει η Ελλάδα: Υπογεννητικότητα, φυγή νέων, μαζική είσοδος μεταναστών, αλλαγή πληθυσμιακής σύνθεσης. Επέκρινε τις θέσεις της Σακελλαροπούλου περί «λύσης του δημογραφικού μέσω μεταναστών» και υπογράμμισε ότι «κανείς δε θέλει να γίνει Έλληνας – όλοι θέλουν να μείνουν αυτό που είναι».
«Το σύστημα δεν θέλει ήρωες – θέλει υπνωτισμένο λαό»
Συνεχίζοντας την κριτική του, δήλωσε ότι η Ελλάδα έχει χάσει τη σχέση της με την ιστορία της. Όπως είπε:
Δεν υπάρχουν μνημεία για τους ασύλληπτους ελληνικούς άθλους.
Δεν τιμάται ο Μαραθώνας, δεν τιμάται η Σαλαμίνα.
Αντίθετα, προβάλλεται μόνο ό, τι εξυπηρετεί το σύστημα.
Το Πολυτεχνείο, ανέφερε, χρησιμοποιείται ως «σημαία χωρίς στύλο» για να επιβιώνει μια συγκεκριμένη πολιτική τάξη.
Τι μπορεί να αλλάξει την πορεία; – Ο ηγέτης που θα έρθει «από τον λαό»
Στο τέλος της εκπομπής, απαντώντας στο καίριο ερώτημα του Γρηγόρη Σερέτη για το αν υπάρχει ελπίδα και λύση, ο Πλεύρης μίλησε για την ανάγκη ενός νέου ηγέτη. Όχι από τα σαλόνια ούτε από τα πανεπιστήμια ούτε από τα κόμματα. Αλλά από τα λαϊκά στρώματα, όπως ιστορικά συνέβη με στρατιωτικές μορφές που ανέλαβαν ευθύνη σε στιγμές απολύτου παρακμής.
«Το έθνος είναι ο στρατός», είπε, αναφερόμενος στον Ναπολέοντα.
Και κατέληξε πως, όταν έρθει η ώρα, ο ηγέτης αυτός θα προκύψει – όχι από κομματικά εργαστήρια, αλλά από την ανάγκη του ίδιου του λαού να σωθεί η Πατρίδα.
Ακούστε όλη την συζήτηση στο παρακάτω link :
