Από το 2019 έως σήμερα, η Νέα Δημοκρατία υπό τον Κυριάκο Μητσοτάκη δεν κυβερνά. Διαχειρίζεται και μάλιστα άτσαλα, ένα διαρκές κύμα παραιτήσεων, σκανδάλων, αποπομπών και δημόσιου εξευτελισμού στελεχών της. Πάνω από 30 κορυφαία πρόσωπα της κυβέρνησης και του κόμματος εξαναγκάστηκαν να αποχωρήσουν ή εκδιώχθηκαν κακήν κακώς, αφήνοντας πίσω τους μια εικόνα διαλυμένου «επιτελικού κράτους» που καταρρέει κάτω από το βάρος της ίδιας του της σαπίλας.
Το κυβερνητικό αφήγημα της «αριστείας», της «διαφάνειας» και του «επιτελικού σχεδιασμού» δεν άντεξε ούτε στο φως των αποκαλύψεων ούτε στη δοκιμασία της πραγματικότητας. Στελέχη παραιτούνται λόγω διαρροής προσωπικών δεδομένων, παρακολουθήσεων πολιτών, εξευτελιστικών σκανδάλων πλουτισμού, διορισμών ημετέρων, κατακραυγής για εγκληματική αμέλεια και εν τέλει, απώλειας κάθε έννοιας πολιτικής αξιοπρέπειας. Η αλήθεια όμως είναι μία: ηθική και πολιτική ευθύνη έχει αυτός που επέλεξε και κάλυψε τα πρόσωπα αυτά. Και αυτός δεν είναι άλλος από τον ίδιο τον Κυριάκο Μητσοτάκη.
Η κυβέρνηση του «όλοι παραιτούνται, ο πρωθυπουργός ποτέ»
Ο κατάλογος των παραιτήσεων είναι μακρύς, ντροπιαστικός και αποκαλυπτικός: υπουργοί που συμμετείχαν σε σκάνδαλα υποκλοπών (Δημητριάδης, Κοντολέων), γενικοί γραμματείς που υπέγραφαν εξαγωγές του Predator (Σμυρλής), βουλευτές που αγόραζαν «κόκκινα» δάνεια πολιτών για να πλουτίσουν (Πάτσης), υπουργοί που γελούσαν με νεκρούς πυρόπληκτους (Λιβανός), στελέχη που χειροδικούσαν σε υπαλλήλους αεροδρομίου (Αυγενάκης), υφυπουργοί που συμμετείχαν σε πάρτι με οικονομικούς παράγοντες εν μέσω εκλογών (Παπασταύρου), και ολόκληρη «συμμορία» υπουργών και κομματικών στελεχών που εμπλέκονται στο σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ, με ρουσφετολογικούς διορισμούς συγγενών.
Πρόκειται για ένα πρωτοφανές φαινόμενο πολιτικής σαπίλας, που δεν περιορίζεται σε μεμονωμένες «αστοχίες». Είναι συστημικό. Είναι ο πυρήνας της διακυβέρνησης Μητσοτάκη. Και ο αρχιτέκτονας αυτής της πολιτικής κουλτούρας δεν είναι άλλος από τον ίδιο.
Ο Μητσοτάκης ήξερε. Κι όμως συγκάλυπτε
Σε όλες σχεδόν τις περιπτώσεις, η κυβέρνηση δεν προέβη σε άμεση αποπομπή των στελεχών της. Αντιθέτως, τα υπερασπίστηκε, υποβάθμισε τις αποκαλύψεις, καταδίκασε τους «συκοφάντες» και κινήθηκε μόνον όταν η κατακραυγή ήταν τόσο μεγάλη που δεν μπορούσε πια να αγνοηθεί. Στην περίπτωση Διαματάρη, έκρυβε το ψευδές βιογραφικό μέχρι να φτάσει το θέμα στο εξωτερικό. Στην περίπτωση Πάτση, η κυβέρνηση ήξερε, σύμφωνα με δημοσιεύματα, τη δράση του επί μήνες, αλλά κινήθηκε μόνον όταν η υπόθεση έγινε πρωτοσέλιδο. Στο σκάνδαλο των υποκλοπών, ο Δημητριάδης (ανιψιός του πρωθυπουργού!) και ο Κοντολέων «παραιτήθηκαν» την επόμενη μέρα των αποκαλύψεων, όχι επειδή το Μέγαρο Μαξίμου είχε την πολιτική ευθυκρισία να τους αποπέμψει.
Όσο για τον ΟΠΕΚΕΠΕ; Εκεί το «σύστημα» κατέρρευσε: υπουργοί, υφυπουργοί, γραμματείς και κομματάρχες αποκαλύπτεται ότι βόλευαν συγγενείς, κουμπάρους και τα παιδιά τους, με πολιτικά ρουσφέτια που θυμίζουν εποχές πιο μαύρες και από τα χρόνια της διαπλοκής. Και μόνο όταν η δικογραφία διαβιβάστηκε στη Βουλή, άρχισαν οι παραιτήσεις.
«Επιτελικό κράτος» ή προσωπικό φέουδο;
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης παρέλαβε την εξουσία υποσχόμενος ένα νέο πρότυπο διακυβέρνησης. Αντ’ αυτού, έστησε ένα γραφειοκρατικό θηρίο από συγγενείς, κουμπάρους και κομματικά golden boys. Έκανε Γραμματέα τον ανιψιό του. Διόρισε σε ευαίσθητα πόστα ανθρώπους με ελλιπές βιογραφικό, με σκοτεινό παρελθόν, με αμφισβητούμενες πρακτικές. Η έννοια του «επιτελικού κράτους» ευτελίστηκε. Έγινε το άλλοθι ενός σκληρού πυρήνα συγκεντρωτισμού, με τον πρωθυπουργό να αποφασίζει τα πάντα, εκτός από το να αναλάβει τις δικές του ευθύνες.
Δεν υπήρξε περίπτωση από το σκάνδαλο Predator ως τα Τέμπη και τον ΟΠΕΚΕΠΕ, που ο πρωθυπουργός να δήλωσε ρητώς «έκανα λάθος». Πάντα φταίνε άλλοι. Πάντα παραιτούνται οι «υφιστάμενοι». Η ηγεσία; Αλώβητη. Αναμάρτητη. Έξω από κάθε ευθύνη. Κι όμως: είναι ακριβώς αυτό το μοντέλο ηγεσίας που καλλιεργεί ατιμωρησία και διαφθορά.
Πολιτική παρακμή με ρυθμό… παραιτήσεων
Σύμφωνα με τα στοιχεία, ένας κορυφαίος αξιωματούχος της ΝΔ παραιτείται κατά μέσο όρο κάθε δύο μήνες από το 2019 έως σήμερα. Και δεν πρόκειται για «αναντικατάστατους τεχνοκράτες», όπως ισχυρίζεται το κυβερνητικό αφήγημα. Πρόκειται για ανθρώπους που κατέλαβαν κορυφαίες θέσεις λόγω των σχέσεών τους με τον πρωθυπουργό ή το κόμμα, και όχι λόγω αξιοκρατίας. Κι όταν ήρθε η ώρα της κρίσης, αποδείχθηκαν λίγοι – ή και επικίνδυνοι.
Ορισμένοι μάλιστα επανήλθαν, αποκαλύπτοντας το ψέμα της «κάθαρσης». Ο Μηταράκης, μετά την «κρουαζιέρα» του εν μέσω πυρκαγιών, παραιτήθηκε… για να επανέλθει λίγους μήνες μετά ως κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος. Ο Αυγενάκης, αφού χειροδίκησε, επανήλθε στη ΚΟ της ΝΔ με ένα συγγνώμη. Ο Καραμανλής, αφού παραιτήθηκε για τα Τέμπη, ξαναμπήκε στα ψηφοδέλτια. Κι όλα αυτά ενώ εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες ζουν την απόγνωση, τη φτώχεια, την ανασφάλεια και την οργή.
Κάθε παραίτηση, ένα καρφί στο φέρετρο της αξιοπιστίας
Κάθε μία από αυτές τις παραιτήσεις ή αποπομπές είναι κι ένα καρφί στο φέρετρο της πολιτικής αξιοπιστίας της κυβέρνησης. Ο λαός βλέπει. Θυμάται. Και μετρά. Θυμάται τον Διαματάρη, τον Πάτση, τον Δημητριάδη, τον Τριαντόπουλο, τον Καραμανλή. Θυμάται τις φωτιές, τα Τέμπη, τα Predator, τα ρουσφέτια, τη χυδαία δήλωση του Ταμήλου, την κάλυψη που απολάμβαναν όλα αυτά τα πρόσωπα μέχρι τη στιγμή που έγιναν πολιτικά βαρίδια. Και καταλαβαίνει: αυτό δεν είναι κυβέρνηση. Είναι θίασος εξουσίας, που κρατά τις καρέκλες του με επικοινωνιακά τεχνάσματα και πρόχειρες θυσίες, κάθε φορά που ξεσπά ένα σκάνδαλο.
Το ψάρι βρομάει από το κεφάλι
Ο Μητσοτάκης δεν είναι θεατής σε αυτή την κρίση. Είναι ο αρχιτέκτονας. Ο εμπνευστής. Ο επικεφαλής ενός καθεστώτος που ελέγχει τους θεσμούς, μοιράζει εξουσία σε φίλους και συγγενείς, συγκαλύπτει σκάνδαλα και παραιτεί μόνο όταν το πολιτικό κόστος δεν αντέχεται. Η φθορά του δεν είναι επικοινωνιακή. Είναι θεσμική. Είναι ηθική. Και είναι πλέον μη αναστρέψιμη.
Αν πράγματι θέλουμε να μιλήσουμε για «παραίτηση», η μόνη που απομένει να κατατεθεί είναι εκείνη του ίδιου του πρωθυπουργού. Διότι σε μια δημοκρατία, όταν ο ηγέτης χάνει κάθε αξιοπιστία, την έξοδο δεν τη δείχνει το κόμμα. Τη δείχνει ο λαός.
ΠΗΓΗ: Voicenews.gr
