Η κυβέρνηση ξεκίνησε την θητεία της με ηχηρές υποσχέσεις για τη ριζική αναμόρφωση του Εθνικού Συστήματος Υγείας, παρουσιάζοντας ένα φιλόδοξο σχέδιο για την πραγματική αναβάθμιση της δημόσιας περίθαλψης. Σήμερα, ωστόσο, αποδεικνύεται περίτρανα πως ο εκσυγχρονισμός εξαντλείται σε απλές, επιφανειακές ανακαινίσεις κτιρίων και Τμημάτων Επειγόντων Περιστατικών. Οι πραγματικές, βαθιές διαρθρωτικές τομές που έχει απόλυτη ανάγκη το σύστημα θυσιάζονται στον βωμό του πολιτικού κόστους, καθώς η ηγεσία του υπουργείου Υγείας επιλέγει τη σιωπή και την αδράνεια ενόψει των επερχόμενων εκλογών, τρέμοντας τις αντιδράσεις των τοπικών κοινωνιών.
Τρεις κομβικές μεταρρυθμίσεις που θα άλλαζαν την καθημερινότητα των ασθενών έχουν μπει οριστικά στο «ψυγείο». Αρχικά, ο νέος Υγειονομικός Χάρτης, που θα έβαζε τέλος στις επικαλύψεις και θα ανακατένεμε ορθολογικά το προσωπικό και τις υπηρεσίες σε όλη τη χώρα, εγκαταλείφθηκε, καθώς θα οδηγούσε σε αναγκαίες συγχωνεύσεις που κοστίζουν σε ψήφους. Παράλληλα, η πολυδιαφημισμένη αναδιοργάνωση της Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας παραμένει κενό γράμμα. Τα Κέντρα Υγείας συνεχίζουν να ρημάζουν από ελλείψεις προσωπικού και αδυνατούν να υποστηρίξουν 24ωρες εφημερίες, αναγκάζοντας τους πολίτες να στοιβάζονται στα μεγάλα νοσοκομεία ακόμα και για τα πιο απλά περιστατικά. Τέλος, ο απαραίτητος ψηφιακός και λειτουργικός εκσυγχρονισμός νευραλγικών οργανισμών, όπως το ΕΚΑΒ και ο ΕΟΦ, έχει βαλτώσει, διαιωνίζοντας τις παθογένειες και τη γραφειοκρατία εις βάρος της ταχύτητας εξυπηρέτησης.
Είναι πλέον ξεκάθαρο πως η πολιτική ηγεσία αποφεύγει συστηματικά να ανοίξει οποιοδήποτε μέτωπο θα μπορούσε να δυσαρεστήσει ψηφοφόρους και επαγγελματικούς φορείς. Τα μεγάλα «θα» μετατίθενται βολικά για την επόμενη κυβερνητική θητεία, αφήνοντας το ΕΣΥ να λειτουργεί με παρωχημένες δομές και τους πολίτες να πληρώνουν το τίμημα της πολιτικής δειλίας. Η δημόσια υγεία, αντί για εθνική προτεραιότητα, αντιμετωπίζεται για άλλη μια φορά στενά ως πεδίο ψηφοθηρικών υπολογισμών.
