Στην εκπομπή του Γρηγόρη Σερέτη «Κόντρα στο Σύστημα» στον Focus FM 103,6 και ΜΑΧΗ FM 99,8 – τα μόνα πατριωτικά ραδιόφωνα – βρέθηκε σήμερα καλεσμένος ο Απόστολος Πετράκης και μίλησε για την υπόθεση των Τεμπών, τις δικαστικές εξελίξεις, τις πολιτικές ευθύνες και το βαθύ σύστημα που όπως κατήγγειλε, λειτουργεί πίσω από τις εξελίξεις
Η συζήτηση που ακολούθησε δεν ήταν απλώς μία ακόμη ραδιοφωνική συνέντευξη. Ήταν μια ωμή, σχεδόν απογυμνωμένη αποτύπωση ενός κράτους το οποίο σύμφωνα με όσα ειπώθηκαν, δεν αποτυγχάνει τυχαία, αλλά λειτουργεί με τρόπο που εξυπηρετεί συγκεκριμένα συμφέροντα.
Από τα πρώτα λεπτά, ο Απόστολος Πετράκης έθεσε ένα ζήτημα που καίει την ελληνική κοινωνία: «Δεν θα μάθουμε ποτέ την πραγματική αιτία». Μια φράση που δεν ειπώθηκε ελαφρά τη καρδία, αλλά στηρίχθηκε σε μια σειρά από γεγονότα που, όπως υποστήριξε, δείχνουν μεθοδική συγκάλυψη.
Το επίκεντρο της συζήτησης ήταν η περίφημη «πυρόσφαιρα» στο έγκλημα των Τεμπών. Ο Πετράκης υποστήριξε ότι το αφήγημα αυτό αποδομείται από τεχνικά στοιχεία και πραγματογνωμοσύνες, ενώ έφερε ως παράδειγμα αντίστοιχα δυστυχήματα στο εξωτερικό όπου δεν υπήρξε τέτοιο φαινόμενο. Και όμως, στην Ελλάδα, κατά σύμπτωση, όλα οδηγούν σε μια «απροσδιόριστη αιτία». Αυτό, σύμφωνα με τον ίδιο, δεν είναι τυχαίο.
Ένα σύστημα που δεν ερευνά αλλά καλύπτει
Στην καρδιά των καταγγελιών βρίσκεται η λειτουργία των λεγόμενων «ανεξάρτητων αρχών». Ο Πετράκης ήταν ξεκάθαρος: τις χαρακτήρισε πλήρως ελεγχόμενες, με ανθρώπους τοποθετημένους όχι λόγω ικανότητας αλλά λόγω σχέσεων και εξυπηρετήσεων.
Η εικόνα που περιέγραψε είναι σκληρή: ένα πλέγμα θεσμών που αντί να ελέγχουν την εξουσία, λειτουργούν ως μηχανισμός νομιμοποίησής της. «Όλες είναι πιόνια του συστήματος», είπε χαρακτηριστικά, περιγράφοντας μια πραγματικότητα όπου η αλήθεια δεν αναζητείται αλλά διαμορφώνεται.
Οι χαμένες ώρες και τα «εξαφανισμένα» στοιχεία
Ιδιαίτερη αναφορά έγινε στα χαμένα δεδομένα από τα καταγραφικά. Σύμφωνα με τα όσα ειπώθηκαν, κρίσιμες ώρες πριν και μετά τη σύγκρουση φαίνεται να έχουν… εξαφανιστεί.
Το ερώτημα είναι απλό και αμείλικτο: Πώς είναι δυνατόν σε ένα τόσο κρίσιμο γεγονός να χάνονται τα πιο σημαντικά στοιχεία; Η απάντηση που δόθηκε ήταν ακόμη πιο ανησυχητική: «Εκ μαγείας». Μια λέξη που στην πραγματικότητα μεταφράζεται σε κάτι πολύ πιο σκοτεινό.
Οι συγγενείς και η μοναξιά του αγώνα
Μέσα σε αυτό το τοπίο, οι συγγενείς των θυμάτων εμφανίζονται να δίνουν έναν άνισο αγώνα. Όχι μόνο απέναντι στο κράτος, αλλά και απέναντι σε ένα περιβάλλον που, όπως ειπώθηκε, συχνά εργαλειοποιεί τον πόνο.
Ο Σερέτης έθεσε το ανθρώπινο ζήτημα με τον πιο ωμό τρόπο: Πώς είναι να έχεις χάσει το παιδί σου και να μην παίρνεις ποτέ απάντηση; Η απάντηση δεν δόθηκε με λόγια. Δόθηκε με σιωπή.
Δημοσιότητα, εκμετάλλευση και «αυλικοί»
Ένα από τα πιο αιχμηρά σημεία της συζήτησης ήταν η αναφορά στον ρόλο της δημοσιότητας. Ο Πετράκης μίλησε για ένα φαινόμενο που λίγοι τολμούν να αγγίξουν: την προσέλκυση ανθρώπων γύρω από τραγικά γεγονότα με ιδιοτελή κίνητρα. «Η δημοσιότητα προσελκύει αυλικούς», είπε χαρακτηριστικά.
Άνθρωποι που αντί να βοηθούν εκμεταλλεύονται καταστάσεις για προσωπικό όφελος, πολιτική ανέλιξη ή οικονομικό κέρδος. Μια σκληρή καταγγελία που αγγίζει όχι μόνο την υπόθεση των Τεμπών, αλλά συνολικά τον τρόπο λειτουργίας της δημόσιας σφαίρας στην Ελλάδα.
Το πολιτικό σύστημα και οι «ξένες δυνάμεις»
Το πιο βαρύ πολιτικό συμπέρασμα της συζήτησης ήταν ίσως το εξής: Η εξουσία, όπως υποστηρίχθηκε, διατηρείται όχι επειδή στηρίζεται από τον λαό, αλλά επειδή εξυπηρετεί συγκεκριμένα εξωτερικά συμφέροντα.
Η αναφορά αυτή δεν έγινε τυχαία. Συνδέθηκε με διεθνείς εξελίξεις, γεωπολιτικές ισορροπίες και επιλογές της ελληνικής κυβέρνησης. Το μήνυμα ήταν σαφές: Η Ελλάδα, κατά την άποψη που εκφράστηκε, δεν λειτουργεί ως κυρίαρχο κράτος, αλλά ως κρίκος σε μια αλυσίδα εξαρτήσεων.
Δικαιοσύνη ή διαχείριση χρόνου;
Ένα ακόμη σημείο που προκάλεσε εντύπωση ήταν η αναφορά στη διαδικασία απονομής δικαιοσύνης. Ο Πετράκης υποστήριξε ότι οι καθυστερήσεις δεν είναι απλώς αποτέλεσμα ανικανότητας, αλλά εργαλείο.
Όσο περνά ο χρόνος, τα αδικήματα παραγράφονται. Και όταν παραγράφονται, δεν υπάρχει τιμωρία. Μια διαδικασία που, όπως ειπώθηκε, οδηγεί σε πλήρη απαλλαγή χωρίς ποτέ να υπάρξει ουσιαστική κρίση επί της ουσίας.
Η κοινωνία απέναντι στον εαυτό της
Ίσως το πιο πικρό συμπέρασμα της συζήτησης δεν αφορούσε την πολιτική ή τη δικαιοσύνη, αλλά την ίδια την κοινωνία. Ο Σερέτης έθεσε ένα ερώτημα που καίει: Γιατί οι πολίτες επιτίθενται σε όσους προσπαθούν να αντισταθούν;
Η απάντηση που δόθηκε ήταν ψυχολογική αλλά και βαθιά πολιτική: Γιατί βλέπουν μέσα από αυτούς τη δική τους αδυναμία. Και αντί να τους στηρίξουν, προσπαθούν να τους μειώσουν.
Ένα κράτος που φοβάται την αλήθεια
Αν κάτι έμεινε από αυτή τη συζήτηση, είναι η αίσθηση ότι η αλήθεια δεν είναι απλώς δύσκολο να αποκαλυφθεί, είναι ανεπιθύμητη. Και όταν η αλήθεια γίνεται ανεπιθύμητη, τότε η δημοκρατία παύει να λειτουργεί ως σύστημα διαφάνειας και μετατρέπεται σε μηχανισμό διαχείρισης εντυπώσεων.
Το ερώτημα που μένει είναι απλό αλλά βαρύ: Θα υπάρξει ποτέ πραγματική δικαιοσύνη για τα Τέμπη; Ή θα προστεθεί κι αυτό το έγκλημα στον μακρύ κατάλογο των «ανεξιχνίαστων» που όλοι γνωρίζουν αλλά κανείς δεν τιμωρεί;
Η απάντηση, όπως φάνηκε, δεν βρίσκεται στα λόγια των πολιτικών. Βρίσκεται – αν βρίσκεται- στην αφύπνιση μιας κοινωνίας που μέχρι σήμερα δείχνει να παλεύει περισσότερο με τον εαυτό της, παρά με το σύστημα που την πνίγει.
